caep op wereldreis

welkom thuis!

2007-08-18T21:41:00.000+02:00

en ja, dan zit je weer thuis in capelle...

na drie heerlijke weken frankrijk bij opa en oma staat ons een feestelijk onthaal van vrienden en natuurlijk nina op Rotterdam CS te wachten. met een ´eigen´ auto gaan met z´n allen naar ons huis om lekker bij te kletsen. hier treffen we een door buurvrouw Bep en oma An versierd huis aan, vol met lekkere dingen. de hele middag waait er allerlei familie aan en de kinderen spelen wat af. tot we om 22.00 uur in ons eigen bed kunnen stappen. eerst nog even de bedjes van de meisjes in elkaar zetten en dan lekker slapen...

de voldende dag vertoeven we bij oma An, op zoek naar een overhemd en een pak want ik ga dinsdag solliciteren. dat is echt even wennen na een jaar in je kloffie en flipflops te hebben gelopen. reizen is best leuk, je wordt er alleen zo dik van: het valt dan ook niet mee een passende broek te vinden. na het avondeten gaan de de kinderen `nachtklaar` in onze geleende auto naar Hen en El in Velp. we logeren daar zodat we ´s ochetnds op tijd op onze afspraken kunnen zijn.

wel de wekker gezet want we moeten bij tijds op, om op autojacht te gaan. twee uur en een proefrit later zijn we geslaagd en hebben we een grote peugeot 406 break gekocht. er moeten straks drie kinderstoeltjes naast elkaar op de achterbank en hier passen alle bedjes, karren en strandspullen gemakkelijk achterin. wij zijn blij want volgende week kunnen we hem al ophalen. in de middag ga ik, goed voorbereid, naar het eerste gesprek. Cir wordt bijgepraat over de webwinkels van Ellen en de meisjes spelen de hele dag met Sam en Rijk. het gesprek is goed verlopen en ´s avonds gaan we terug naar huis. morgen doen we rustig aan.

in het eerste weekeinde helpen twee vrienden ons om alle dozen met persoonlijke bezittingen terug te verhuizen naar ons eigen huis. de komende weken kunnen we die uitpakken en opbergen. we poetsen elke dag wat en pakken een paar dozen uit en zo wordt het langzaam weer ons huisje. de bezoekjes aan de tandarts en de verloskundige brengen ons echt wel weer terug in de dagelijkse routine. als Cir binnenstapt bij de verloskundige vraagt de assistente om haar kaart.
´nou nee, die heb ik nog niet.´
´oh, hoever bent u dan?´
´32 weken!´
en dat allemaal tijdens het reizen met 1 controle. de verloskundige is heel erg te spreken over de buik en de groei van het kindje. alles goed, houden zo!

wij zijn nu twee weken verder. alle dozen zijn uitgepakt, de berging opgeruimd, babykleertjes gewassen, we hebben een auto en ik heb bijna een baan bij een bedrijf waar ik graag bij wil werken. so far so good. Aaf en Evi kunnen weer heerlijk spelen met hun vriendinnetjes van de overkant. ze herontdekken al hun speelgoed en hebben weer eigen fietsen!! na een jaar steeds anderkinds fiets te moeten vragen, kunnen ze de gehele dag op hun eigen fiets rond crossen.

toch begint de kater langzaam op te komen. dat zal wel nog erger worden als ik weer ga werken en Aaf en Evi weer naar school gaan. niet meer rustig de dag beginnen met als moeilijkste vraag: ´wat neem ik vandaag voor ontbijt: continental of english?´. maar goed, dat wisten we van te voren. dus op die moeilijke momenten kijken we gewoon naar wat foto´s van de reis en dan weten we dat we niet moeten zeuren. we hebben een fantastisch jaar achter de rug met z´n vieren en nu gaan we gewoon weer verder.

rest alleen de vraag: hoe vertel ik het die derde?

fotoos IXX - frankrijk

2007-07-29T12:15:00.000+02:00

bellen met tante anne

gymen met oma

in de tuin

buiten verven

koken met opa

welkom yfke

2007-07-28T22:06:00.001+02:00

ha yfke,
welkom op deze wijde wereld. nog een vriendinnetje erbij! lies en marcel, gefeliciteerd met de geboorte van jullie derde. we maken gauw een afspraak.
tot dan.

frankrijk - melle

2007-07-28T16:57:00.000+02:00

vive la france!

echte roombotercroissants voor het ontbijt, uitslapen want de kinderen slapen op een eigen kamer en opa staat vroeg met ze op(!), lunchen op het terras, zand- en waterbak in de tuin, wandelingetjes naar het dorp, taarten bakken in eigen keuken. kortom, lekker huiselijk en wij genieten. de meisjes ook, want met opa en oma in de buurt is altijd wel wat te doen. bovendien is er speelgoed en ruimte in overvloed. de hele dag rennen ze in hun blootje in het rond (in Frankrijk mag dat gelukkig nog). toch komen ze tot rust hier.

de bagage is ondertussen gedeeltelijk terecht. twee tassen zijn via Bordeaux naar hier gekomen en eentje naar oma An. maar de laatste is na 14 dagen nog steeds zoek. het is gelukkig geen rugzak met kleding en cadeaus - no worries ;) - wel evi's slaaptentje. ook raar, dat ding is rond de wereld geweest en tussen Amsterdam en Bordeaux raakt hij zoek! en dat terwijl we hem zeker nog nodig gaan hebben in de toekomst.

langzaam, heel langzaam gaan we beginnen met het 'gewone' leven. ik heb afspraken gemaakt met de tandarts en de verloskundige, peter heeft de administratie (geheel bijgwerkt) weer overgenomen en de eerste sollicitatiebrieven zijn de deur uit. vandaag zijn we ook al auto's gaan kijken! maar we doen rustig aan want we zijn nog steeds niet echt thuis.

zondag 5 augustus komen we om 15.00 uur aan op Rotterdam CS!

thailand & frankrijk

2007-07-16T10:34:00.000+02:00

na dik een week duiken en kastelen bouwen op het strand op koh tao, gaan we terug naar Bangkok. eerst met de boot naar het vasteland en dan met de slaaptrein naar Bangkok. het centraal station in Bangkok is helemaal oke. je kan er douchen en lekker ontbijten.

we blijven nog een ochtend op khao san road voordat we naar het hotel op het vliegveld gaan. hier bereiden we ons voor op de komende twee reisdagen. alle rugzakken opnieuw inpakken want we stoppen even in Amsterdam om alle overbodige tassen met pim mee te geven voordat we op de trein naar opa en oma in Frankrijk stappen .

nadat we in het hotel hebben voorgeslapen checken we om 23.00 uur in. hmmm, het vliegtuig heeft vertraging om te wachten op tassen uit Sydney? dus we vertrekken pas om 02.00 uur. dit trekken de meiden niet meer, maar ze moeten van de stewardessen wachten met slapen tot we opgestegen zijn.

in London hebben twee uur overstaptijd minus anderhalf uur vertraging: houdt in dat we nog 25 minuten hebben om door de security te komen. en dat is na de laatste aanslagen al net zo'n gekkenhuis als in Amerika. alle schoenen weer uit, waterflesjes weg etc. gelukkig mogen we via de fast lane en hollen we op onze sokken nog net op tijd het vliegtuig binnen. zonder buggy want we hadden geen tijd meer om die op te halen. maar goed, hij heeft het hele jaar prima dienst gedaan.

op schiphol wordt onze naam omgeroepen: een vip behandeling? ongeruste opa's en oma's? nee, de bagage is er niet! na een uur formaliteiten kunnen we eindelijk door. wilt u de rugzakken wel in Frankrijk afleveren? maar natuurlijk, meneer.

daar staan pim en oma an met onze tickets voor de thalys. na de nodige heerlijke koffie en appeltaart gaan we met de trein naar Parijs. twee en half uur later zijn we in Roosendaal! die hoge snelheidslijn was toch klaar? eigenlijk hadden we twee uur om over te stappen in zuid parijs, maar met deze vertraging van meer dan een uur wordt het krap.

als we aankomen hebben we nog precies een half uur om door parijs te komen: we gaan er voor. alletwee een kind en een rugzak en hollen door de gangen van de metro.
als we buiten adem aankomen op het spoor in Montparnasse, rijdt de trein voor onze neus weg. bah!

even de tickets omwisselen en na een uur kunnen we toch naar Poitiers. die tgv is echt super zoals hij hier 300 km per uur kan rijden. dus zijn we binnen anderhalf uur 400 kilometer ten zuiden van Parijs. hier staan opa en oma te wachten en aaf is door het dolle heen als ze ze weer ziet. we gaan met z'n allen in de camper naar huis. evi valt onderweg in slaap, maar aaf wil nog van alles doen. echt Frankrijk: velden met zonnebloemen en mooi avondlicht! na een drankje in de tuin gaan we lekker slapen en de volgende dag is iedereen weer fit.

na drie dagen reizen zijn we van ons hutje in koh tao in het huis van opa en oma in Frankrijk. wat lekker zeg: een zacht bed, een lekkere warme douche, geen lekkende chiffons, lekkende airco's etc. het is minder avontuurlijk maar na een jaar is dat helemaal goed. je leert het wel weer waarderen, zo'n echt huis. trouwens, het is een mooie tussenstop voor nederland, straks in augustus.

fotoo fam - 47 wk

2007-07-12T17:00:00.001+02:00

zon, zee en duiken!
bye bye vanaf ko tau, thailand

fotoos XVIII - laos

2007-07-03T13:40:00.000+02:00

dolfijnenboot

luang prabang

andere kerktorens

buddha's oren

aaah la vache qui rit

offertjes

honderden budhaatjes tempel in vientiane

thaicoke

laos - 4000 eilanden, vientiane en luang prabang

2007-07-03T13:39:00.000+02:00

tiktik, tiktok, tiktok. het miezert heel zachtjes en verder is het helemaal stil. we zitten, zomaar op een vrijdagmiddag op een paar rotsen midden in een splitsing van de rivier in de mekong delta. we zijn met een heel smal kano-achtig bootje zo ver zuid gebracht dat we aan de overkant cambodja zien. hee, zag ik daar nou wat? stil eens meiden... en ja hoor, even verderop zien we een paar hele bijzondere iriwadi zoetwaterdolfijnen in en uit het water duiken! er zijn zelfs twee kleintjes bij. oh, wat hebben wij een geluk! ze zijn al zo zeldzaam en doordat ze met netten blijven vissen wordt hun aantal steeds minder.

vanuit bangkok hebben we de nachttrein naar de grens met laos genomen en prima geslapen in onze 'sleepers'. als je nou zo kon reizen met de TGV... de volgende ochtend gaan we met de bus de grens over, na het betalen van onze visa en stempels, komen we aan in Pakse. het is een slaperig stadje van niks. we hangen wat in de tuin van het guesthouse en aafje en evi spelen op de court met bakjes, zand en kleine felgekleurde plastic stoeltjes. de volgende dag gaan we met een minibusje naar het zuiden, richting 'de vierduizend eilanden' in de mekong delta. daar is het zo mogelijk nog rustiger. heel stil en heel weids. ik wil heel graag de rivier op en de volgende dag gaan we dus op zoek naar de dolfijnen. eerst cruisen we nog omstebeurt met een kind op schoot op de scooter over het eiland en bekijken de badderende ossen.

de laatste scootertocht voor mij want een uurtje is lang zat met deze buik. ik krijg maar geen vet op mijn lijf en dat A4tje van een kilo begint nu wel te wegen. dus ik ben weer van de kussentjes onder mijn billen en in mijn rug. het reizen begint lastiger te worden en ik loop steeds vaker tegen dingen aan die niet meer gaan. hoe frusterend soms ook, ik moet vaker en vooral eerder om hulp vragen. na de laatste stuitertocht achterin een grotere tuktuk weet ik wel beter. niet te flink zijn, mijn buik laten zien en meteen een plaatsje naast de chauffeur regelen. scheelt harde buiken en tranen.

terug in Pakse doen we nog een dagtocht naar het Dieng plateau samen met een nederlands en een duits stel. heel gezellig eigenlijk, ik loop de hele dag te kletsen en bekijk terloops de drie watervallen. het weven en die indigenous Hmong people, het zal allemaal wel. ik kom er niet eens meer de tuktuk voor uit.

we gaan vanuit Pakse met de nachtbus naar Vientiane, tjokvol zit 'ie. bah, we 'slapen' allebei met een kind op schoot en dan gaat de airco ook weer lekken (Hans, leg het nog maar eens uit). in Vientiane staan ze met stokbroden en la vache qui rit langs de straten. Aafje is helemaal gelukkig. en om Evi tegemoet te komen wordt hier overal gewerkt met grote gele graafmachines en bulldozers! de meiden eten hun buikje rond aan brood met kaas en kijken hun ogen uit. wij worden (omstebeurt gelukkig) ziek. koortsrillingen, diaree, spierpijn, noem maar op. het duurt net niet lang genoeg om ongerust te worden, maar we zijn nu pas weer echt beter.

onze voorlopig laatste reisdagen gaan richting het zuiden (van thailand). genoeg bekeken, we gaan duiken en snorkelen. het wordt een hele lange reisdag: 's ochtends vertrekt de bus vanuit Luang Prabang en rijdt de hele dag zigzaggend door de bergen naar Vientiane. ik besef nu pas dat we toch wel afgelegen zaten. het landschap is al tien uur lang hetzelfde: ondoorgrondelijke bergen groen. een klein jongentje heeft de hele dag bij elke bocht moeten spugen. ben blij dat we veilig 'beneden' zijn.

daar nemen we een tuktuk richting de thaise grens. we hebben gehoord dat de trein om 1900 uur vertrekt en we kijken uit naar onze 'sleepers'. hij sjeest echt door de straten om op tijd te zijn, want we moeten eerst laos nog uit en dan thailand weer in en dat zijn weer heel veel rijen voor stempels en formulieren. hehe, op tijd en afgedraaid komen we aan op het station. ja, er zijn nog kaartjes maar geen bedden in deze trein. oh nee! ik wil niet nog een nacht hier wachten dus we gaan toch maar in de trein in een soort stoelen die op slaapstand kunnen. we willen drie kaartjes kopen, maar dat heeft hij ook niet meer. dan maar die twee laatste. later blijkt dat er nog wel kaartjes waren, waarom wilde hij ze dan niet aan ons verkopen? nu 'slapen' we weer met twee kinderen op schoot, alhoewel Evi en ik de hele nacht ruzie hebben. en heel gek, iedereen slaapt maar dat tl-licht gaat maar niet uit. en ik HAAT tl-licht. bah! wie wilde er ook weer zo nodig met deze trein? Peter houdt wijselijk zijn mond.

's ochtends om 0900 uur komen we na twintigduizend stops in Bangkok aan. we douchen, drinken koffie en eten zoete broodjes. om 1300 uur gaat de volgende trein naar het zuiden. deze reis verloopt een stuk fijner. Aaf heeft een vriendinnetje gevonden en samen springen ze drie uur lang in het rond. die zijn wel aan elkaar gewaagd. Evi valt nu gelukkig bij me op schoot in slaap en slaapt wel drie uur. ik heb een mooie A3 formaat zwartwit kopie van de 'Guardian' gekocht en kan heerlijk lezen. om 2100 uur komen we aan en kunnen meteen in de tuktuk naar een guesthouse. elk bed is goed en we vallen meteen in slaap.

de volgende dag gaan we om 1300 uur met de ferry naar Ko Tau en vinden een prima kamer met een restaurantje en, belangrijker, vijf stappen van het strand. ik koop gauw een setje met schepjes en zeefjes ('mam, hier wordt ik heel blij van!') en de meisjes lopen de hele dag in hun blote billen bij laag tij te scheppen. ik heb net tekenblokken en verf gekocht voor de afwisseling. ik lees mijn boek uit over Cambodja (snel, want ik kan er niet zo goed tegen. wat een vreselijke kmher rouge familiegeschiedenis en wat een rotland eigenlijk). Peter regelt zijn duiken en ziet reuzeschildpadden en nog meer moois.

en dan komt er vanzelf een dag dat we weer gaan reizen. richting huis welteverstaan.

met vleugels

2007-07-03T09:24:00.000+02:00

hallo lieverds,
na een radiostilte van ons een teken van leven! in laos zijn we alletwee ziek geweest vandaar dat jullie langer moeten wachten op nieuwe verhalen. ben druk aan het schrijven dus morgen staat het er wel op. ja, met meer fotoos.

fotoos XVII - cambodja

2007-06-11T10:40:00.000+02:00

angkor wat

bayone

indiana penningdevries

aaf aangenaam

spelen in angkor wat

zijde spinnen

drijvend dorp

cambodia - siem reap & angkor

2007-06-11T10:00:00.000+02:00

de weg naar Siem Reap (Angkor Wat) zou vanaf de grens heel slecht zijn. dat willen sommige mensen ook want dan koopt tinus toerist wel een duur vliegticket. uit principe gaan we dus met de bus. het is twaalf uur bussen en de kwaliteit van de weg valt wel mee. we hebben ergere onverharde wegen meegemaakt. aaf en evi entertainen de gehele bus en wij kunnen lekker lezen. op deze manier vliegt de tijd voor iedereen. wanneer het donker wordt, zien we ineens allemaal tl-lampen in de pikzwarte nacht, heel science fiction. het is geen straatverlichting en het zijn geen vissers, maar tl-lampen boven een plastic scherm, waar 's nachts sprinkhanen mee worden gevangen. gefrituurde sprinkhaan is hier een snack. iedereen vindt het lekker en vangt ze, dus je ziet honderden van die lichten en dat is een spectaculair gezicht.

we trekken in bij een hostel waar een groot deel van de inkomsten terugvloeit naar de lokale gemeenschap. dat is hard nodig want het land is echt arm. iedere dollar die iemand weer wat toekomstperspectief biedt is meegenomen. je ziet ook veel projecten van internationale organisaties hier (scholen, ziekenhuizen, waterpompen etc.). voordat we weggaan doneren we drie schoolpaketten met uniform en in de supermarkt haalt aaf 20 tandenborstels en tandpasta. dat kunnen ze dan ook mooi uitdelen op school.

we huren een tuktuk en gaan drie dagen naar Angkor Wat. drie dagen?? ja, het gebied Angkor is echt heel groot, 50 km x 50 km, en een opgraving is tussen de 4 en 8 km in het vierkant. zo zien we als eerste de grote glimlachende hoofden van de Bayone. Evi is verliefd op de olifanten die je van de parkeerplaats naar de tempel kunnen brengen. van niet al te dichtbij en veilig op de arm bekijkt ze de oren, de snuit, de tong en de staart aandachtig. later zien we de torens van Angkor Wat en de machtige boomwortels van Ta Prohm. hier lijkt het wel jungle book! aangezien het iedere dag 33 graden is en heeel vochtig, heb je het wel gezien na 6 uur klimmen en zweten bij een opgraving. dus in de middag rusten we in de luie stoelen in het hostel met een muziekje en een boekje.

na onze culturele overkill gaan we nog een dag een zijdefabriekje bekijken en een drijvend dorp dat aan de oevers van het 100 km lange meer, Tonle Sap, ligt. hier zien we de echte armoede. ook in Cambodja is visser zijn geen pretje. vooral niet als je alleen maar in het droge seizoen mag vissen. ze leven met een gezin in een drijvend huis (op vaten) van 4 bij 4 meter inclusief de varkens en de kippen. zo zien we toch nog een beetje meer van het land terwijl we dachten dat we als een amerikaanse toerist even een 'must see' gingen bekijken.

na een week Siem Reap gaan we weer terug naar Bangkok. we hebben de helft van onze spullen daar achtergelaten omdat we gelezen hadden dat de wegen nogal slecht zijn in Cambodja. en over die hobbelige wegen door naar Laos trekt de zwangere Cir niet meer. daarom gaan we morgen met de nachttrein naar de grensovergang bij Pakse, richting de duizend eilanden met zoetwaterdolfijnen!

fotoos XVI - bangkok

2007-06-11T09:41:00.001+02:00

bangkok babe

shoppen shoppen shoppen

dansen in het park

he wie lopen daar op straat

kieke budha

gouden Budha en evi

ronald Mc Thai

thailand - bangkok

2007-06-10T05:39:00.000+02:00

bangkok! we gaan letterlijk van een ontwikkelingsland naar de bewoonde wereld. we komen om 01.00 uur 's nachts aan nadat we van denpasar via hongkong naar bangkok zijn gevlogen. daarom verwennen we ons zelf met een hotel naast de gate. ik sluit me meteen op in de badkamer en spoel met een fikse straal warm water al het stof van me af. heerlijk met al die cremetjes en zeepjes. als ik klaar ben ligt iedereen natuurlijk al lang te pitten...'s ochtends zijn we net op tijd voor het ontbijt met bruin brood, roquefort en gorgonzola. lekker! nooit geweten dat je kaas zo kan missen.

tja, het is misschien vreemd, maar ik heb me van te voren niet goed gerealiseerd dat de indonesiers het zo slecht hebben. ze hebben tien jaar geleden betere tijden gekend en nu is de economie weeeer ingezakt. daar worden ze natuurlijk mistroostig van en dat merk je bijna overal. voor de toeristen is dat goed nieuws want nu zit je voor een habbekrats in de mooiste hotels. alleen waar zijn die toeristen? het is een heel mooi land hoor en er is nog zoveel meer te zien. dus sla je slag en zie de mooiste plekken zonder de bussen vol met toeristen.

in bangkok vinden we een rustig guesthouse met een ommuurde tuin in de buurt van de rivier. niemand zal het geloven maar hier is het dus heeeeel stil. je hoort de vogeltjes zingen. en dat in bangkok, waar het nooit stil en rustig is. we lopen, varen en tuk-tuken door de stad en bekijken de gigantische gouden, liggende buddha en het paleis. pfoe, het is echt warm, 36 graden en 90% vochtigheid. we zijn maar wat blij met de airco op onze kamer.

na vijven doet aafje mee met de aerobiclessen in het park om de hoek. aan de andere kant van de straat eten we de beste indiase roti van de stad en we sluiten af met een echte italiaanse dubbele espresso. Peter dan, want zelfs als ik cafe latte drink, ben ik tot diep in de nacht wakker en ik kan toch al niet goed meer op mijn buik liggen. op sommige dagen loopt de halve stad in felgele shirtjes om de koning te eren. op elke straathoek kan je ook een levensgrote foto van hem kopen. of een vaantje ofzo.

ik heb twee dagen nagedacht waarom een vierjarig meisje roept: 'dit is een leuke stad!' als we op de derde verdieping van de snelweg bangkok binnen rijden. dan valt eindelijk het kwartje. om de warmte te ontsnappen (mooi excuus) gaan we ook een dag shoppen. kan aafje eindelijk haar langbewaarde, van marsha gekregen, thaise bhat uitgeven. ze koopt een zonnebril en een bikini en gedraagt zich als een echte shop-a-holic. ze loopt innig gelukkig met allemaal glimmende tassen door de malls. het zal wel in de genen zitten, dat ze aanvoelde dat je hier goed kan shoppen. de malls zijn hier geweldig luxe. zo mogelijk nog groter en glimmender dan in amerika. hoeveel autodealers zitten er bij jullie op de vierde verdieping van het winkelcentrum?

na een week te zijn bijgekomen in het 'luxe' bangkok is het tijd om eens in cambodja te gaan kijken.

fotoo fam - 43 wk

2007-06-10T05:00:00.000+02:00

hallo daar! wel warm in cambodja maar wij kunnen al heel goed zelf naar alle tempels lopen, dus...

fotoos XV - lombok & bali

2007-05-24T16:44:00.000+02:00

mogguh

toko lombok

gigantische garuda

allerzuidelijkste zuidkust op bali

bali bloemeneiland

indonesie - lombok

2007-05-24T16:40:00.000+02:00

na 20 uur bussen zijn we weer terug in denpasar op bali. het ging op z'n mexicaans, zeg maar. prima bus, genoeg ruimte en iedereen heeft kunnen slapen. de TV ging alleen niet aan (gelukkig maar) en de wegen waren vol met kuilen en gaten. midden in de nacht een band verwisselen is geen probleem voor de mannen.

op de terminal in denpasar komen we te laat voor onze shuttlebus naar Padangbai dus we regelen een taxi. kunnen we mooi nog even ontbijtlunchen voor we vier uur gaan boten naar de Gilli's. Aafje mag natuurlijk meesturen met de kapitein en Peter leest heerlijk zijn boek op de voorplecht. wij doen ons middagdutje in de schaduw. het is heerlijk op het water! en wat een mooie zonsondergang. in het donker worden we met een klein bootje op het strand gebracht want er is geen haven op Gili Trawanang. Peter gaat op zoek naar een kamer en wij drinken 'epple djoes' en thee.

dus hier zijn alle toeristen! iedereen komt hierheen om te duiken maar toch is het nog steeds erg rustig. op de moskee na dan. onze franse buurmeiden vluchten de volgende morgen gauw weg. ze wisten zeker dat de imam IN hun kamer stond om vijf uur vannacht. het is inderdaad niet normaal hier, de speaker staat zo hard dat het geluid gigantisch wordt overstuurd. en mooi zingen deden ze toch al niet. we verlangen terug naar die vredige hindoes met hun lieve bloemenoffertjes op de stoep.

we hebben een paar heerlijke slome dagen op het strand. we eten bruin brood (eindelijk!) en drinken cafe latte bij de plaatselijk Illy. het blijkt van een nederlandse te zijn en we kletsen gezellig bij. Peter vindt de beste pizzabakker van het eiland op een verlaten plek langs het strand. in de schemering eten we op een overdekt podiumhuisje aan een uitgestrekte zee een echte houtoven-pizza.

met de boot gaan we richting het vasteland van Lombok. in Sengigi posten we onze foto cd voor Pim, brengen de was weg en ontluizen Aafjes hoofd weer eens. bah! ik kan ineens niet zo goed meer tegen dat al die viezigheid en dat stof. hormonen natuurlijk. we besluiten niet naar Sumbawa en Flores te gaan; eigenlijk vanwege mijn buik. ik zie er een beetje tegenop dat de wegen slechter worden, de hygiene minder wordt en de gebieden meer afgelegen zijn. jammer, want Flores moet erg mooi zijn. maar toch voel ik me opgelucht, dus het is voor nu de juiste beslissing.

Peter gaat met de meisjes op zoek naar een kennis uit de danswereld en alhoewel hij er zelf niet is, vermaken ze zich prima in zijn hotel en zijn huis. vooral de dierentuin die hij heeft aangelegd is een succes bij de meisjes. ik ben best jaloers want naast de twee sharpeis hebben ze zelfs een cassowary (soort prehistorische emu) gezien en die zijn heel zeldzaam!

na Ynske haar bericht over de mooie kusten in het zuiden van Lombok gaan we daar eens kijken. inderdaad schitterende baaien en wijdse uitzichten. en lekker niemand te bekennen. dus we tuffen met onze brommertjes daarheen en aafje en evi spelen in hun blootje met de schelpen. ik zit en sudoku me helemaal suf. ben al bijna toe aan Peter zijn 'black belt sudoku boek'. 's avonds maakt de jongen van de overkant seafood op een hete plaat. heerlijk vers en smaakvol.

de reisdag van Kuta Lombok naar Kuta Bali is lang. we vertrekken om tien uur 's ochtends met een minibusje en varen 's middags met de ferry over. op de ferry krijg ik fikse ruzie met een knul die me kaartjes voor de kinderen wil verkopen. hij wil wel dat ik betaal maar kan me maar geen kaartjes laten zien. ja, dat kennen we nu wel. in plaats dat ik gewoon rustig blijf en hem negeer, wordt ik heel erg boos. hij ook, want hij mist zijn zakcentje en staat voor gek voor zijn maatjes. zonde van mijn energie. en jammer voor al die indonesiers die niet zo zijn. want ik word er wel gek van (en een stuk minder vriendelijk) dat bijna iedereen je steeds probeert te belazeren. in Padangbai gaan we met een ander minibusje in de file naar Kuta. 's avonds om half negen komen we aan. iedereen is moe en hongerig en het is toch iets te ver lopen naar het hotel. gelukkig is er weer een goede kamer voor ons met airco en een heerlijk stevig matras. we slapen alle vier als een roos.

nog twee dagen relaxen en dan naar bangkok.

fotoos XIV - java

2007-05-24T16:34:00.000+02:00

bromo vroeg

bromo wakker

theeplukster

aafje, ga je mee naar school!

de rubberman

een echt batikstempel

de wasschrijfster

prambanan tempel

borobudur

indonesie - java

2007-05-17T08:45:00.000+02:00

na het ontbijt tuffen we weer de berg af naar Probollingo, om de aansluiting naar Solo te pakken. in Probo ga ik nog even verhaal halen bij onze 'touroperator' omdat hij ons gisteren in een oliebus heeft gezet voor de prijs van een taxi. gevolg was dat al onze tassen, kinderen en daarna ook wij onder de olie zaten. zoals het overal in zuid-oost azie is, neemt niemand meer de verantwoordelijkheid wanneer je al betaald hebt. zo ook deze mannen niet. de airco minibus die ze voor de rit naar Solo geregeld hebben ziet er beter uit (denken wij).

na een uur begint de airco te lekken. de persoon op de bijrijdersstoel wordt behoorlijk nat en de chauffeur weet weer van niets. Circe 'Mc Guyver' maakt een opvangbakje van een lege waterfles en zo reist deze passagier voor hetzefde geld 5 uur lang met een bakje op z'n schouder dat hij ieder kwartier kan legen. de chauffeur zegt alleen maar: 'oooooh, no problem.'

in Solo komen we in een lekker hotelletje (zoals evi dat noemt) aan een steeg waar aaf en evi iedere vrije minuut met de kinderen van de eigenaar kunnen spelen. evi scheurt de gehele dag rond in een blauwe bolide en aaf zit indonesische soaps te kijken met de meiden van de aangrenzende beauty salon.

we gaan een dag tempels bekijken en aaf laat zich inwijden door de lokale theepluksters in de geheimen van het thee plukken. onder een hoop gejoel van de pro's doet aaf een pionpet op en een mand om en begint ook te plukken. 'gaat best goed', zegt aaf. ja aaf, alleen doen deze dames het van 06.00 tot 12.00 uur. na het bekijken van nog een waterval van 80 meter is ook deze dag weer voorbij.

Cir gaat nog een dag batikken en komt thuis met een mooi gebatikt tafelkleed. de laatste dag gaan we met een paard en wagen naar een naburig dorpje waar we achtereenvolgens zien hoe ze gamelans smeden, tofu maken, rijstcrackers maken en de drie technieken van batik verven toepassen.

de volgende stop is Yogjakarta. hier bezoeken we de tempels pramanam en borobudur (kijk zelf maar of je ze mooi vindt). wie lopen we in de lokale shopping mall tegen het lijf? Spiderman! terwijl hij net een diepte-interview staat af te geven, regelt aaf dat ze het podium op mag om hem een hand te geven. de twee hosts vinden het wel leuk dat een kind uit zich zelf naar spiderman komt en stellen haar een aantal vragen over haarzelf en over spiderman (alleen moet die mevrouw de microfoon wat sneller naar aaf d'r mond bewegen, ze moet haar steeds corrigeren). na wat high fives is ze toch weer een spiderman 3 kleurboek rijker.

genoeg gezien in Yogja. met de nachtbus en de ferry op naar het strand op de Gilli's bij Lombok.

fotoo fam - 39 wk

2007-05-11T18:51:00.000+02:00

alles senang vanaf de borobudur in java!
liefs

indonesie - bali & java

2007-05-03T05:25:00.000+02:00

in lovina-kalibukbuk verblijven we in een hotel met kleine huisjes in een mooie groene tuin. we zijn de enigen op twee nederlanders en een duits/russisch stel met jongetje van drie na. wij genieten van de stilte, maar we begrijpen verder niet goed waarom men het hier zo geweldig vindt. op de dolfijnen die bij zonsopgang langs ons bootje springen na dan. het strand is zwart en niet aanlokkelijk. de plaatselijke bevolking hangt de hele dag voor hun toko en berekent driedubbele prijzen aan die ene toerist die nog wel hier heen komt.

om aan dit lijzige sfeertje te ontsnappen gaan we met brommertjes op pad. we vragen het duitste stel met jongetje van drie mee, want het arme kind verveelt zich stierlijk met al maanden alleen zijn ouders omzich heen. dus tip voor wie gaat reizen met kinderen: neem er minimaal twee mee.

via de bemo (minibus) gaan we naar gilimanuk, alwaar we met de ferry overgaan naar java. met pompende, keiharde turks aandoende muziek op de roestende boot ben ik blij dat het maar een half uurtje duurt. aan de overkant nemen we de trein. bij de poort zegt een mijnheer in uniform dat de trein niet meer gaat en hup zijn vriendje met de bemo staat natuurlijk al klaar. ik heb mijn buik vol van dit soort grappen en reageer niet meer. op het station koop ik kaartjes voor de trein naar Jember bij drie giechelende meiden met hoofddoek die hun engels willen oefenen.

Jember is een stad half zo groot als Rotterdam met drie universiteiten. toch zijn ze niet aan westerlingen gewend. via studenten die we in de trein ontmoet hebben, zien we de campus en eten we bij de lekkerste warungs. toch moeten we wat strikter worden met hygiene, want aaf en evi hebben regelmatig diaree. in een van de vele supermarktjes vind ik brood, knakworstjes van rundvlees (halal) en een pot pindakaas. even geen soto, sate kambing of nasi udang voor hen.

peter is met een aantal van de studenten op pad geweest om informatie te krijgen over de twee nationale parken in het zuiden van oost java. het schijnt er heel mooi te zijn met veel wilde dieren. we besluiten uiteindelijk om er niet heen te gaan: de weg er naar toe is heel ontoegankelijk en het is wel heel afgelegen daar. ik voel me prima maar een uur in een jeep of op de brommer is wel genoeg.

een paar dagen Jember is wel weer mooi geweest. om de drie, vier uur schalt er een ongelooflijk hondengejank (zo uit lady en de vagebond) vanuit de minaretten door de straten. geen ontkomen aan en om gek van te worden, zeker om drie uur 's nachts. we gaan met de ochtendtrein naar Probollingo van waaruit we via een 'scenic route' door de bergen bij de voet van de Bromo uitkomen. in Indonesie is dat dan wel een dag reizen, die 170 km, en we zitten met een theetje even bij te komen in de koelte van de bergen.

om vier uur 's ochtends pikt de jeep ons op en rijdt naar de hoogste berg in de buurt van de Bromo. zo zien we bij volle maan de zonsopkomst en daartussen een groepje rokende vulkanen: heel mooi. wij drieen dan, aafje heeft het veel te koud en hangt alleen maar onder mijn jas. peter beklimt een uurtje later nog de kraterrand en ruikt de zwavel. wij warmen ons aan hete thee en de eerste zonnestralen.

fotoos XIII - bali

2007-04-26T16:13:00.000+02:00

gokken naast de tempel

onderweg

tempel in bangli

bidden in bangli

bloemen overal

brommeren in bali

een echte prinses

indonesie - brommerend door bali

2007-04-26T10:05:00.000+02:00

om de overgang van australie naar indonesie niet te groot te maken, zitten we eerst vijf (echt vijf!) dagen in een 'aussie-hotel'. we vallen een beetje uit de boot want de meiden hebben geen gevlochten haar en henna tatoo en ik heb geen Bintang singlet, maar voor de rest is het beregezellig met de aussies.

als we een beetje uitgerust zijn gaan we naar Ubud in het midden van bali. al dagen vraagt een taxichauffeur van het hotel of hij ons niet ergens heen kan rijden, dus na wat onderhandelingen huren wij hem voor een halve dag in. het is maar 40km naar Ubud maar onderweg willen we een aantal keer stoppen om het nodige te bekijken. nog voordat we de straat uit zijn hebben we de eerste discussie over de route. net als bij Rome leiden er meerdere wegen naar Ubud. schoorvoetend wil hij twee van de drie stops aandoen, maar de stemming is gezet. naarmate de reis vordert gaat hij steeds moeilijker doen om ergens te stoppen. als circe hem nogmaals duidelijk maakt dat hij 4 uur met ons opgescheept zit en dat hij dus moet stoppen waar wij zeggen, dringt het eindelijk tot hem door. de temperatuur daalt tot nabij het vriespunt in de auto, wat op zich niet slecht is in de tropen. alleen aaf en evi begrijpen niet waarom wij af en toe zo boos doen tegen die meneer. 'nee schat, die mijnheer luistert niet zo goed'.

een van de laatste avonden in onze 'stam warung' (de enige eettent in legian met echt indonesisch eten) spraken we een duits echtpaar dat al 20 jaar in bali komt en zij hadden een paar goeie adressen voor ons in Ubud en Lovina. op weg dus naar ons eerste adresje in Ubud. het is een prima plek: een ruime kamer met badkamer aan een mooie tuin, aan weerszijde beschermd door een tempel. iedere dag komt de dochter langs om overal offers neer te zetten om de goede goden te behagen en de slechte te verjagen. de familie heeft ook twee kinderen van dezelfde leeftijd, dus aaf en evi zijn helemaal gelukkig.

nadat we een dag door Ubud slenteren kommen we uit in het apenbos waar wat makaken wonen. de verdere omgeving bekijken we 'bali style' met het hele gezin op twee scooters. het is de leukste manier om het eiland te verkennen. je beleeft de omgeving en zie je wat leuks dan stop je gemakkelijker op deze wegen dan met een auto.

zo zitten we na de eerste rit in penelokan (wat de naam heeft dat de handelaren je belagen) een lekkere gado gado te eten met uitzicht op vulkaan en meer batur. gezelli met koffie en kretek samen met alle handelaren die toch niet veel te doen hebben nu de busladingen met toeristen er niet meer zijn. de tweede dag toeren we tussen de rijstvelden. genieten! we komen bij een mooie tempel waar net wat ceremonies bezig zijn. ja, dan zijn die tempels wel mooi! met doeken, parasollen, vlaggen en offers.

naast de tempel horen we steeds een geweldig tumult. zodra we de tempel uitgaan holt aaf die kant uit. we komen bij het 'kippenvechten' zoals aaf dat noemt. het is zo druk dat we er weinig van kunnen zien. maar er alleen al naast staan was al opwindend met al het geschreeuw en ooohs en aaahs. we hebben het maar vastgelegd op film want je kan het toch niet vertellen.

een avond zijn we nog naar het traditioneel dansen geweest. de tijger was wel wat eng maar de prinsen en prinsessen, daar waren de meiden toch wel van onder de indruk. we blijven nog een dag langer omdat er een festival is waar veel kinderactiviteiten bij zijn. de meiden schilderen, plakken, zwemmen en spelen zich helemaal wezenloos met alle expatkinderen.

via ons mannetje regelen we alles dus ook het vervoer naar Lovina, onze volgende stop. zal dat adresje net zo leuk zijn als deze?

fotoos XII

2007-04-24T16:09:00.000+02:00

spelen in sydney

hond, dolfijn en tijger

festival ubud

evi ook!

aafjes toko

vanavond staat op het menu...

en dat is cir d'r buik

meiden update 3

2007-04-24T16:05:00.000+02:00

met de meisjes gaat nog steeds goed. aaf reageert afwezig als we het over kinderen in nederland hebben. letterlijk te ver van haar bed. als ik haar vertel dat tibo en gigi met rijk en sam gaan spelen vandaag, kijkt ze me wazig aan. en als we het over yara en fenna hebben, slapen ze ('want als hier de zon is, is het daar nacht.' 'maar waarom zijn er dan geen twee zonnen?').

kinderen leven echt in het nu, ze kan er hier niet zoveel mee. maar met letters is de T nog steeds van tibo, hoor. het balletfilmpje van gigi vond ze trouwens erg leuk, helemaal omdat ze eerst dacht dat ze het zelf was! helemaal klaar voor balletles die meid. als we hier dan nederlandse kinderen tegenkomen is het feest. lekker verstoppertje spelen enzo. vorige week is aafje zelf met nederlandse mensen mee naar de paasmis gegaan. toen ik haar vroeg of ik mee zou gaan zei ze: 'mamma, ik wil ook wel eens zonder pappa en mamma ergens naar toe, alleen.' aha, duidelijk.

ze spelen veel samen en maken natuurlijk ook ruzie. evi is een felle en aaf gaat snel huilen. soms staan ze minutenlang aan een ding te trekken en keihard en heel hoog te gillen. tja, meiden. evi leert trouwens nu wel om iets te vragen in plaats van te gaan nephuilen en om het aan te geven in plaats van op de grond te donderen, zo van 'nou hier dan'. evi wel is heel erg gewend aan haar zus om haar heen. als aaf er niet is, speelt ze eerst heerlijk alleen. lekker rustig. ook voldoende tijd om bij haar moeder te knuffelen want het is echt een koalabeertje. na een tijdje vraagt ze dan wel waar aaf is. en ze wil alles hetzelfde, maar dat wil aaf ook weer andersom. we proberen ze te leren dat ze twee verschillende mensen zijn met verschillende wensen.

evi praat veel en goed en zingt de hele dag. wel twinting keer hetzelfde liedje en steeds op een andere wijs. als je iets aangeeft zegt ze heel netjes dankjewel. en andersom is het asjebiest. en yeah... ze gaat al af en toe op het potje of het toilet!

was aaf aan het begin van onze reis heel vermoeiend door bij alles te vragen: 'waarom?' nu hebben we evi die bij alles zegt: 'evi zelf'. zo wordt aankleden en gewoon ergens naar toe gaan een heel lang verhaal. als je dan uiteindelijk de schoenen afpakt, roept ze boos: 'mag niet afpakken!' of als je dan maar heeeeeel lang wacht zegt ze: 'pappa/mamma evi helpen?'. en als het dan toch helemaal niet gaat zoals ze wil, gooit ze zich op de grond en roept 'nee, niet leuk!'. een driftkikker hoor! maar het is wel altijd zo weer over.

aaf en evi liggen minimaal twee keer per dag in het zwembad dus met die diploma's komt het wel goed. aaf is al duiken aan het oefenen (jawel, met bandjes aan) en voor evi is geen zwembad te groot of te diep. ze loopt gewoon langs de rand en laat zich er voorover in vallen. ze heeft het wel snelller koud, maar zelfs met blauwe lippen wil ze er nog niet uit. aaf regelt ondertussen voor hen alle twee een rubberboot, een zwemband en een bal, want dat hebben we zelf natuurlijk niet in de rugzak zitten. ze weet al heel goed hoe dat het beste lukt, met 'excuse me' en 'thank you' erbij. en nu is dat natuurlijk 'terima kasih' geworden.

en oja, aaf had me al een paar keer gewezen op mijn dikke buik. ze stond te springen toen peter het haar en evi vertelde. jip, jip, er komt een babietje bij, zei ze. ze gaf ook een kusje op mijn buik. evi klom maar gelijk op schoot, want zij is toch mijn babietje? we zijn er allemaal heel blij mee. alles gaat goed en de vermoeidheid is veel minder. ik zit nu in week 16, dus je ziet het al een beetje. al die indonesiers vinden het ook prachtig en spreken me er constant op aan. ze zijn hier echt zo gek op kinderen, leuk hoor.

fotoo fam - 35 weken

2007-04-24T09:43:00.000+02:00

hello mister, beetje laat, maar hier zijn we dan vanuit bali! selamat malam.

welkom sid!

2007-04-24T09:10:00.000+02:00

ha nieuwe wereldburger. je maakt mink en fae helemaal gelukkig. en die andere twee vast ook. tabitha en ramon, van harte gefeliciteerd.

indonesie - bali

2007-04-11T12:11:00.000+02:00

na 20.000 kilometer rijden en 4 maanden kamperen is de dag gekomen dat we het land uitreizen. zoals op deze ansichtkaart te zien hebben we misschien maar de helft van australie gezien. zeg maar, oost europa. we gaan met een omweg naar baliejuh (zoals aaf het noemt) via perth naar denpasar. een prima manier om het zuiden en westen van australie nog even mee te pikken zo vanuit de lucht. ben benieuwd hoe het zal zijn in indonesia.

de laatste 10 dagen in sydney waren nederlands en australisch tegelijk: familiebezoeken bij tom en ida, voor aaf een uitje met oma, mendelssohn in het opera house, boottocht door de sydney haven, dagtrip naar de blue mountains, regelen van de indonesische visa, proberen de auto te verkopen en natuurlijk een paasbbq in een national park met een echt hema paastafelkleed!

de reisdag is weer eens behoorlijk lang: van vier uur 's ochtends tot acht uur 's avonds. ik ben het eerder zat dan de meisjes, ik kan me letterlijk niet bewegen in zo'n vliegtuigstoel. bovendien wisselen de meisjes om het kwartier van zitplaats en ik zit daartussen. de mijnheer voor aaf heeft last van aafs voeten in z'n rug en de mevrouw achter haar van haar beweeglijkheid. dus liggen aafs voeten op mijn schoot. maar daar gooit evi net haar volle glas sinaasappelsap overheen! ik kan niets redden want alle drie de tafeltjes zijn uitgeklapt en staan vol met gedekte dienbladen. we gaan maar gewoon lekker eten en daarna een filmpje kijken. peter zit sowieso de hele reis klem, maar die hoor je niet klagen.

eenmaal in denpasar gaan we met een taxi naar een hotel. aangezien we een paar uur vertraging hadden in perth zoekt het niet zo handig in het donker. aaf valt op mijn schoot in slaap en evi stuitert heen en weer tussen de voor- en achterbank. in legian vinden we een ruime kamer met aparte badkamer, zitje, tv, airco en een heel groot bed. wat een luxe! aaf slaapt bij ons en evi kan lekker in haar tentje. we zijn erg moe en vallen meteen in slaap. we kijken wel hoe lang we hier blijven. tot we uitgerust zijn en zin hebben om het echte bali te ontdekken. nu zijn we moe en hebben tijd nodig om te wennen aan het klimaat. de eerste paar maaltijden vallen ons vies tegen; echt toeristenvoer zonder smaak. we zijn zo gewend aan de gado gado van de groene papaya en jims soto. op de vette australiers na, is het trouwens wel een gezellig jim-en-joyce sfeertje hier.

fotoos XI

2007-04-06T05:40:00.000+02:00

undara

lamington

atherton

lachen met die oma

humjam lekker!

bottle tree at winery

en dat is drie in hunter valley

australia - daintree, atherthon, undara, eungella & lamington

2007-04-04T12:12:00.000+02:00

al kilometervretend komen we steeds verder noord richting cape tribulation en daintree national park. op de kaart lijkt het nog steeds een klein stukje; in werkelijkheid is zo'n stukje dan ineens 370 kilometer. en dan wilden we daar eigenlijk nog niet stoppen.

de drukste snelweg van australie, de een, loopt vaak vlak langs de kust; sommige delen zijn schitterend, andere stukken lijken meer een provinciale weg dan een snelweg. iedereen vermaakt zich prima in de auto, dan weer een locospelletje, een sudokoetje, een cryptogrammetje, een koekaatje etc. 's middags halen we vers brood en zoeken we een speeltuintje met picknicktafel om te lunchen.

daintree national park en mossman gorge zijn schitterend. het regenwoud loopt in cape tribulation echt tot aan het strand en dat is heel bijzonder. het regewoud en de rivier bij mossman komen rechtstreeks uit een brochure. omdat het 'wet season' is, begint het dan toch tropisch te regenen: wij alles inpakken in de stromende regen! no worries, het blijft gelukkig warm.

de berichten die we over de rest van noord australie horen zijn wat minder: overstromingen, krokodillen 'all over the place', afgesloten nationale parken en overspoelde highways. dat alles doet ons besluiten ons reisplan opnieuw te bekijken. na wat telefoontjes is het duidelijk, we moeten bijna 3000 km door de outback rijden naar darwin met een grote kans dat we niets kunnen zien. hé maar, vanuit cairns is het net zo ver naar sydney en er zijn zoveel mooie plekken die we overgeslagen hebben... dus snel onze tickets omgezet naar sydney en op naar de atherton tablelands. een engels aandoend groen glooiend gebied met heel veel watervallen en de platypus (vogelbekdier. ik ga met an en de kinderen kijken, maar dat is geen succes. je moet namelijk heel stil en geduldig zijn. peter ziet de volgende morgen bij het krieken van de dag 2 stuks. wat zijn ze klein (40cm)!

we rijden verder richting outback naar undara national park met lavatunnels. tunnels gevormd door stromende lava die tig miljoen jaar oud zijn. s'avonds gaat peter mee 'torchen' (met grote zaklampen door het bos lopen) om de nachtdieren te bekijken. het is 's nachts net zo druk in de savannah als overdag! helaas kunnen we niet naar cobbold gorge, een hele mooie gorge waar je met een bootje doorheen vaart. de 'unsealed' weg er naar toe zit vol met kuilen en gaten en de waterstand is te hoog dus het bootje gaat niet. dus we vervolgen onze weg richting sydney.

na twee dagen rijden zijn we weer in mackay. we gaan naar het oudste regenwoud van australie. het regent behoorlijk als we aankomen (ja hehe) dus we tracteren ons zelf op een cabin. we krijgen een beetje het ardennen gevoel, fris, donker, open haard en nat. iedereen is een beetje moe van het reizen, dus we maken af en toe en wandeling en lezen/puzzelen de gehele dag. nu sta ik om 6.00 uur op en zie 3 platypussen, wow!

na het regenachtige eungella national park gaan we weer naar de warme kust. even twee dagen opdrogen in de zon. vandaar rijden we weer twee dagen naar lamington national park, ons aangeraden door de deense bioloog. de uitzichten zijn schitterend, maar als we bij de camping komen zit de stemming er al snel goed in. met moeite kunnen we 1 tent kunnen opzetten, het waait behoorlijk en daar zijn die koepeltentjes niet tegen bestand. bovendien is de grond zo hard, dat peter alle haringen krom slaat en ten slotte met de (rubberen) hamer begint te gooien. ik blij dat het kamperen er bijna opzit. trounens, het is hier voor ons tropische mensen veeeel te koud. na een nacht klappertanden, weten we niet hoe snel we naar hunter valley moeten rijden alwaar we een wijntoertje doen.

zei iemand nou dat we naar sydney gaan? maar daar wonen veronique en emma, misschien kunnen we wat leuks afspreken! nou, dat vonden zij een heel goed idee. sterker nog, we worden uitgenodigd om bij hen te komen logeren zolang we in sydney zijn. joepie, iedereen blij. emma om mee te spelen, warme bedden en nederlandse paashaasjes. een mooie overgang voor An, die we zaterdag op het vliegveld gaan uitzwaaien.

fotoos X

2007-03-31T06:56:00.000+02:00

fraser island met de landrover

whitsunday islands met het zeilschip

onze zwemmertjes

hop, hop paardje

daintree national park

foto fam - 29 weken

2007-03-11T12:04:00.000+01:00

schip ahoy! vanuit great barrier reef

australie - fraser island & whitsunday islands

2007-03-10T10:20:00.000+01:00

in drie dagen hebben we een hoop over het boerenbedrijf geleerd. nooit geweten dat boeren met satelietgestuurde machines werken en ook in opties handelen! na een borrel bij het lokale stadhuis en een filmpje kijken voor een goed doel, vragen we ons af waarom ze hier in capella (1000 inwoners) een tropisch zwemparadijs en in capelle (80.000 inwoners) geen zwembad hebben?

nadat we oma an van het vliegtuig halen in Brisbane, blijven we twee dagen op een camping aan het strand. we vieren eerst cir d'r verjaardag, voordat we naar fraser island gaan. een must voor iedere man (en stoere vrouw). met een 4x4 over het grootste zandeiland van de wereld crossen. een soms lastig parcour waar het strand de snelweg is, maar pas op voor de muien en de dingo's. daartussen: regenwoud, blauwe meren met het witste zand dat je ooit gezien hebt, groene meren met schildpadden, kristalheldere beken waar je je op mee kunt laten drijven en een heel lang strand waar de oceaan binnenrolt. op het kampeerterrein komen iedere dag een aantal leguanen van 1 meter je tent inspecteren of er nog wat te nassen valt.

als we na 4 dagen verzadigd zijn van al dit moois, gaan we weer verder. landinwaarts naar cania gorge, een nationaal park 200 km van de kust. in deze oase van groen komen we helemaal tot rust. terwijl de pretty faced wallabies voorbij huppelen, de zwarte cacatoo en andere papegaaien overvliegen en 's avonds de bettong (een kangaroe, maar dan zo groot als een rat) even langskomt, laden we ons op voor het volgende avontuur: de Whitsunday Islands!

een groep eilanden waar de eilanden groener dan groen zijn, de zee blauwer dan blauw en de stranden iets minder wit dan die van fraser island, oftewel, het paradijs op aarde. we kiezen ervoor om drie dagen met een zeilboot de eilanden te verkennen. de meiden vinden het helemaal super al die kleine kamertjes waar je kan slapen en een keuken waar ze steeds met eten en drinken uit komen. binnen no time zijn ze de beste maatjes met het personeel. als aaf honger heeft, loopt ze naar de keuken en vraagt 'where's me dinna', dit tot groote hilariteit van de kok.

al snorkelend, etend en zeilend komen we deze dagen door. de laatste ochtend wordt ik verrast door alle meiden met een versierde stoel en kado's. aaf en cir hebben nog een chocoladetaart geregeld voor mijn verjaardag, die aaf met veel verve over de slingerende boot aan alle andere opvarenden uitdeelt, met de tekst: 'you like cake for me daddies birthday?'

na deze zeiltocht gaan we snel door naar Cairns want de tijd begint te dringen. we moeten gaan bekijken of we nou wel of niet naar Darwin gaan. als we gaan rijden kost het ons een week. we horen allerlei berichten over overstromingen en het Kakadu national park zou gesloten zijn. het reizen met oma An erbij bevalt ons (en oma) uitstekend. de ene dag rijden we 500 kilometer, de volgende komen we al zwemmend door. we wisselen het kamperen af met af een toe een motel of hostel. maar oma An is een stoere, hoor. kamperen en snorkelen, ze draait er haar hand niet voor om. we horen van alles over nederland, soms is dat leuk, soms willen we er niets van weten. aaf vroeg voor het eerst wanneer we weer terug gingen. 'waar naar toe?' 'nou, naar nederland.' 'in augustus, met oma's verjaardag zijn we er weer.' 'en waarom dan?' omdat ze nina graag wilde zien. nou, toen pinkte cir wel een traantje weg!

fotoos IX

2007-02-28T11:19:00.000+01:00

kata tjuta

devils marbles

outback kleuren

dinoland

skink

blue tongue kiss

zo wonen we

hot girls

australie outback

2007-02-17T05:04:00.000+01:00

nadat we met opa en oma naar de pinguins hebben gekeken en australia day hebben gevierd, is het tijd om afscheid te nemen en aan onze reis door het midden van australie te beginnen. we knallen in één dag door victoria. als we de volgende dag de grens met zuid australie willen oversteken worden we gecheckt op fruit en groente! we mogen niets meenemen de staat in. dus wij een vervroegde fruitpauze ingelast om zoveel mogelijk te eten. een paar uur later komen we er achter dat de tijd een half uur wordt verzet omdat we een nieuwe tijdzone inrijden. 's middags komen we aan in Flinders Ranges National Park. het is hier erg droog en heet: 40+ graden. we hebben avondeten tussen de kangaroes, die het liefst een stukje mee willen eten.

de volgende dag vertoeven we aan het zwembad in verband met de hitte, 's middags gaan we de Flinders Ranges bekijken vanuit een vliegtuigje (maatje pipercup). het landschap is als of iemand met z'n handen de bergen uit elkaar heeft geduwd. even verderop zien we de uitgestrekte zoutmeren liggen. een schitterend gezicht vanuit de lucht. de beste manier eigelijk om de onvoorstelbare uitgestrektheid van dit land te zien. op de campimng ontmoeten we een nederlands stel, Frits en Wies. het klikt goed en we zullen hen nog meerdere malen tegenkomen tijdens onze outback tour.

nadat we enkele uren door Flinders hebben gereden, op zoek naar sporen van dino's (hier komen ze echt vandaan hoor, Tibo en Rijk!), langs mooie steenformaties en heel veel kangaroes en emu's, rijden we door naar Port Augusta. hier zien we voor het eerst 'wilde' aborinijies', zoals Aaf deze mensen noemt. de volgende dag door naar Coober Pedy, een mijnstad midden in de woestijn. er is hier niets behalve bloedhitte en heel veel vliegen. gelukkig kunnen we kamperen in een van de mijnen. het lijkt eerst helemaal niks want wie wil er nu in een parkeergarage slapen? maar als die andere backpackers hier ook hun matje uitrollen en de vliegen laten het afweten, is het best gezellig. onder de grond is gewoon de beste plek hier. na een toer door een mijn en een bezoek aan een ondergronds italiaans kerkje, gaat de volgende etappe naar Uluru (Ayers Rock).

weer een lange dag rijden, maar de meiden vermaken zich prima achterin. vooral knippen is helemaal je van het op dit moment. we krijgen de schrik van ons leven wanneer we bij een plasstop een paar lokken van Aafjes haar op de grond zien liggen. ze heeft bij zichzelf een hippe pony geknipt! afijn, de scharen zijn weer even opgeborgen. het is ook de beste plek om te zijn: in je aircokar. hoe overleven die backpackers zonder airco deze woestijn?

voor het eerst de wekker gezet, want bij zonsopkomst gaan we naar Ayers Rock kijken. om 4.45 uur staan we voor de poort van het park. 4.45 uur??? ja, in de noordelijke staten hebben ze geen zomertijd, dus we zijn een uur te vroeg. lekker op tijd zullen we maar zeggen. in het donker vinden we een plekje en terwijl we zitten te ontbijten komt de zon op. het lijkt wel of je iedere keer een andere kleur bril op zet. nadat we de steen wat nader hebben onderzocht gaan we snel terug naar de camping om te zwemmen. de stenen rond het zwembad zijn zo heet dat je de slippers moet aanhouden tot aan het water. we kunnen er maar niet aan wennen.

tegen het einde van de middag gaan we naar de berg stenen, Kata Tjuta/de Olga's. het lijkt wel op een groepje versteende supergrote olifanten. we vinden het mooier dan die ene grote steen van vanmorgen. na een kleine wandeling zoeken we een plekje om de zonsondergang te aanschouwen. samen met wat andere tourtjes zitten we al borrelend en knabbelend het kleurenspektakel te aanschouwen. wat een dag! nog even 50km naar huis rijden en dan naar bed, want morgen rijden we naar Kings Canyon.

na aankomst en opzetten van de tent chillen we wat in het zwembad. 's avonds eten we met Wies en Frits. de volgende ochtend staan we bijtijds op om een wandeling te maken in de canyon. als we om 10.00 uur terug zijn is het al 41 graden in de schaduw. snel inpakken en in de auto. op naar Alice Springs.

omdat de meiden zo veel in de auto hebben gezeten (en nog 3000 kilometers in de auto zullen moeten zitten naar Brisbane de komende week), bombarderen we Alice tot kinderstad. we doen alleen dingen die Aaf en Evi willen, dus tussen de ijsjes door gaan we naar het reptile center waar Aaf een kus krijgt van een blue tongue lizzard, een yellow bearded lizzard aait en ik met Aaf een pyton om ons nek laten hangen. Evi doet het ook allemaal, alleen met enige terughoudendheid en Cir maakt de foto's.

bepakt met nieuwe puzzle- en stickerboeken rijden we in vier dagen tijd van Alice Springs naar Emerald. eindelijk wordt het groen om ons heen. we laten de outback langzaam achter ons. we logeren nu drie nachten op een boerderij in, jawel, het pittoreske dorpje Capella!

fotoos VIII

2007-01-30T02:03:00.000+01:00

jarige jopjes!

2007-01-30T01:46:00.000+01:00

joepie! eindlijk is het zover. Aaf is vier! eigenlijk nog niet, maar we vieren de verjaardagen wat eerder. opa en oma hebben namelijk een tas vol cadeaus uit nederland meegenomen en die kunnen echt niet twee weken in de kast blijven staan. voor Aaf is het zo spannend en belangrijk: nu is ze ook groot net als haar vriendinnen en mag ze eindelijk naar school. als we weer thuis zijn dan.

de kamer is versierd met slingers en ballonnen en alle cadeaus liggen op tafel. haar nieuwe rok aan, verjaardagskroon op en uitpakken maar. oma heeft een echte franse appeltaart gebakken en dat gaat er goed in als ontbijt. als alles is uitgepakt trekt Aaf zich terug in de tuin en gaat de buit eens goed bekijken. echte meidensieraden, een babypop, nina's boekje: alles is even leuk en wordt netjes op een rijtje gelegd. van wie heeft ze dat toch ;). het lijkt wel of er een soort berusting bij haar is gekomen, hehe, nu ben ik groot en Evi klein, want ze is nog maar een jaar.

niet voor lang, want vijf dagen later vieren we Evi's verjaardag. hetzelfde ritueel met slingers, ballonnen, cadeaus, een verjaardagskroon, een hele mooie verjaardagsjurk en natuurlijk oma's appeltaart! Aaf vindt het wel moeilijk; ze wil nu eigenlijk even geen zusje hebben. Evi rijdt meteen de hele dag rondjes met haar Dorapop in de buggy. ook de Nijntje boekjes en stickers zijn helemaal goed. 's middags gaan we met z'n vieren naar de speeltuin in de buurt en de meisjes schommelen en glijden met veel plezier. daarna halen we een ijsje en als we 'thuis' komen heeft opa lekkere kippeboutjes gemaakt. mmmmm, smullen maar.

en dan is het tijd voor het kinderfeestje! dat doen we op zijn aussies: buiten in het park met speeltuin en bbq. er komen wel 8 kinderen; die hebben we allemaal tijdens het kamperen ontmoet en ze wonen hier in de buurt. gelukkig maar, want waar had ik anders kinderen vandaan moeten toveren. we eten zelfgebakken muffins, chips, broodjes en veel lollies. de ouders hebben ook nog van alles meegnomen: kip, olijven, salades en champagne. ja, dat zijn ze hier gewend, byo, zelfs op een feestje. een van de moeders is een zweedse en vertelde dat ze altijd dacht dat haar gasten haar kookstijl niet lekker vonden. tja, daar kom je natuurlijk nooit achter. we doen een chocolade-eitjes-speurtocht in het park en parcelparcel, een spelletje dat Aaf in Nieuw Zeeland heeft geleerd. een soort stoelendans met een kadootje dat tig keer is ingepakt met in ieder laag een lollie. het pakje gaat rond in de kring en iedere keer dat de muziek stopt, mag je een papiertje eraf halen en een lollie opsnoepen. het gaat natuurlijk al helemaal niet meer om het kadootje, dat snap je.

en verder genieten we van dagjes uit en 'thuis' met opa en oma. het is net of Peter en ik nu vakantie hebben. we zijn lekker uit geweest (ja, we zijn het nog niet verleerd!), we kunnen lekker een boek lezen in de tuin en gaan af en toe samen even winkelen. heerlijk!

murray, mungo, grampions, great ocean road

2007-01-22T06:51:00.000+01:00

1 january zijn we in Albury. ik ga met de meiden naar een australische kinderboerderij waar overal verschillende soorten kangaroes lopen die je kan voeren. Evi vindt het leuk vanaf mijn arm, Aaf staat tussen alle kangaroes om ze eten te geven, tot er een grote zo opdringerig wordt. dan wordt het haar ook te veel.

de volgende dagen volgen we de murray river. de op drie na langste rivier van de wereld, waar vroeger met raderstoomboten een levendige handel op gedreven werd. helaas is het waterniveau zo laag dat deze boten niet overal meer kunnen varen. we komen veel gezinnen uit Melbourne tegen. als we vragen of ze zin hebben om op aaf haar verjaardag te komen, vinden ze het hartstikke leuk. dus dat wordt een gezellige boel de 31e.

vervolgens gaan we 200 km land inwaarts, naar mungo national park. een woestijn met mooie geerodeerde steenformaties en veel dieren. terwijl we er naar toe rijden ziet het er dreigend uit, maar de locals lachen daar om. dit hebben ze vaker gezien, maar heus geen regen. na 150 km over onverharde wegen stuiteren, komen we aan. we proberen de tent op te zetten, maar de valt niet mee met windkracht 6. in een oppertje van een boom lukt het dan toch. alle vegetatie prikt en steekt. daar loop je dan als stadsmens op je flip-flops. het is bloedheet en de enige schaduw die we hebben is het bbq-gebouw. daar installeren we ons, drinken een paar liter vocht en gaan koken. de ranger komt langs om de bbq te repareren en te waarschuwen voor slangen.

als we klaar zijn met eten komen de rangers weer langs. 100 km verderop is het toch gaan stortregenen en met een beetje geluk krijgen zij ook een deel. aangezien het kan spoken tijdens de onweersbuien stelt hij voor dat we overnachten in een half afgebouwde cabin. oke, alles weer afbreken en naar de cabins. die avond zien we het ene na het andere front voorbij trekken met de nodige regen. prima, die buitjes tegen het stof.

de volgende dag zijn de meeste plassen al weer weg en we rijden een rondje door het park. schitterende steenformaties en veel, heel veel kangaroes die bij de plassen langs de weg drinken.(dit keer grote rode en grijze western kangaroes, je weet wel: formaat skippy) onderweg zien we nog soort van draakjes, skinks, dit is een kruising tussen een hagedis en een slang, emu's en allerlei soorten vogels.

de volgende stop is grampions national park. als we daar aankomen zien we tegenover ons een onbekende tent met heel veel bekende spullen staan. dat zal toch niet! ja hoor als de eigenaren thuis komen blijken het onze deense vrienden te zijn. spelen maar!

de great ocean road wacht op ons. een van s'werelds mooiste kustroute. heel veel stopppen en uitstappen dus. op een camping komt een nederlandse vrouw met haar kind naast ons staan. het klikt meteen en de kinderen kunnen het ook goed met elkaar vinden. de moeder is morgen jarig dus cir en de kinderen smeden een plan om de moeder te verrassen. de volgende dag wordt zij getrakteerd op slingers gemaakt van sokken, gekleurde bekers en veel meisjes in feestjurken. we drinken thee met taart en 's middags zijn we op het strand. zij gaan tot augustus in sydney wonen en wie weet zien we elkaar daarna wel weer in nederland.

nu op naar melbourne want daar wacht ons een grote verassing. opa hans en oma ellen!

australie, on the road

2007-01-09T09:06:00.000+01:00

nadat we onze auto en overige kampeerspullen hebben gekocht, hebben we eerst gewacht tot het droog was. met mooi weer hebben we de tent, stoelen, kooktoestel, eski (is aussie voor koelbox) etcetera rustig kunnen testen. wie wel eens met mij is gaan kamperen weet dat een tent opzetten niet zomaar een kwestie is van een paar stokken de lucht in en een paar haringen de grond in stampen; het is een ware kunst.

na een aantal dagen kamperen in verschillende weertypes, lees: regen, had ik het gehad met het koopje van de week. toch maar eens bij de betere ouddoorshop naar binnen. zij hebben de tent die wij nodig hebben. dus de hele bende weer terug gebracht naar de Kmart en verder met de kwaliteitstent. en blij dat ik ben! okee, het is weliswaar een koepeltent, maar hij is ruim, droog en staat goed. ik ben ook expert aan het worden in vouwstoelen. nadat ik het koopje van de week binnen een week gesloopt had, ben ik nu drie stoelen verder! terwijl overal staat dat hij makkelijk tot 102 kilo kan houden! zoveel kan er toch niet bij zijn gekomen in 5 maanden reizen?

Australie is ook het land van de picknickplaatsen en de publieke toiletten. als er meer dan 6 huizen staan is er zo'n perfect onderhouden toilet. altijd schoon en altijd toiletpapier. ze zouden eens wat franse gemeentebeambten voor een werkbezoek hier naar toe moeten sturen. de meeste koffietentjes hebben dan ook geen toilet en verwijzen je naar het publieke toilet. vaak is er ook een kraan waar je waswater kan tappen. handig als je naar een kampeerterrein gaat zonder watervoorziening.

waar moet je nu gaan kamperen? je kan hier wild kamperen of in nationale parken of in caravan parks. in de nationale parken heb je schitterende terreinen met, naar australische maatstaven, minimale voorzieningen. dat houdt in ALTIJD een BBQ (soms zelfs een per plek). na het braden van het lamsvlees wordt het een kampvuurtje (als er geen 'total fire ban' is dan). de toiletten hebben vaak ook nog drinkwater en warme douches. 's ochtends en 's avonds huppelen de kangaroos voorbij en grazen de wombats rond je tent,'s nachts proberen de possums je fruit te stelen en je wordt weer gewekt door kookaburra's en papegaaien.

je moet wel een half uur tot een uur op onverharde wegen rijden om er te komen, maar dan sta je ook midden in de natuur. voordat je hier heen gaat moet je wel bedenken hoe lang je gaat zodat je voldoende van alles bij je hebt. dat was wel even wennen, maar we zitten er nu helemaal in. voordat we aan een trip beginnen vullen we de tank, ook al is die half vol, vullen we de eski met ijs en zorgen we dat we 20 liter waswater bij ons hebben en minimaal 20 liter drinkwater.

de andere optie is het caravan park inclusief speelplaats en zwembad. hier zijn veel mensen die er het gehele jaar staan. dus alle caravans zijn gezellig versierd zo rond kerst. iedereen staat te buurten, pilsie d'r bij, niets aan de hand. met ergens een veldje voor de tenten. als je de eerste keer zo'n terrein op rijdt denk je dat je de showroom van Nissan binnen rijdt. alleen maar grote 4x4 met minimaal een 6 cylinder onder de kap en natuurlijk een safarisnorkel. daarnaast staat dan een speedboot, opgetuigd met waterski's en wakeboards. wij worden nog net niet uitgelachen als we met onze Holden commodore V6 het terrein op draaien. 's ochtends zie je dan een hele parade van de ene 4x4 met trailer met speedboot en daar achter alle passagiers met een jerrycan benzine en een paar eski's met bier, na de andere naar de rivier gaan.

's avonds komen de andere boys toys boven tafel: op afstandbestuurbare race wagens. een paar mensen draaien dan wat rondjes met de auto's, maar het merendeel staat met een biertje in z'n 'stubbiecooler' (anders wordt je biertje te warm van je hand) commentaar te leveren. net zoals de pelikanen in 'finding nemo'. heel amusant dit alles. het grote voordeel van de schoolvakanties is dat er veel families met kinderen kamperen. dus overal volop speelmakkers voor aaf en evi.

het rijden, of laat ik zeggen, cruisen, in zo'n V6 is toch wel lekker. je mag en vaak kan je ook niet harder dan 100 kilometer en zo zweef je door het landschap heen. met K3 op 10 en twee stuiterende meisjes op de achterbank. naarmate je verder van de kust komt en over de bergrug bent die paralel aan de kust loopt, wordt het land steeds droger, het landschap eentoniger en de afstanden tussen de dorpen groter. het is wel heel indrukwekkend die wijdsheid.

foto fam - 21 weken

2007-01-09T03:18:00.000+01:00

haaaaiiii vanuit mungo national park

beste wensen

2007-01-01T04:10:00.000+01:00

beste wensen en alle gezondheid
best wishes and a good health
wij zijn wel ver van huis, maar jullie niet ver uit ons hart. en dank jullie wel voor die lange brieven en lieve berichtjes. we printen ze allemaal achter elkaar uit en lezen ze dan hardop voor. het herderverhaal van Pelle heeft indruk gemaakt. ook de fotoos van de kinderen worden uitgebreid bekeken. blijven sturen hoor!

australie, blue mountains, southeast coast and snowy mountains

2007-01-01T00:00:00.000+01:00

wie had dat gedacht: in Guatemala is het bijna gemakkelijker om je weblog bij te werken dan in australie! wat wil je dan ook als je kerst viert in de bush (in je tentje) tussen de wombats en de autralians redneck kangaroos. wij genieten ondanks de regen. ja, je leest het goed: Australie heeft zes jaar geen regen gezien en wij gaan kamperen en het regent gewoon twee weken lang. kunnen we meteen onze tent uittesten. zelfs oudejaarsavond verregent; het festijn van het jaar op de paardenrenbaan, met springkussens en suikerspinnen voor de kinderen en races voor de vaders en omaatjes.. gelukkig rennen de paarden gewoon door (en de bookies ook) en als het vuurwerk knalt is het windstil en droog. alsof er niets gevallen is.

het water is hier echt een probleem. alle turbines in het grote powerstation van de Snowy Mountains staan stil. dat is nog nooit gebeurd. er valt gewoon niet genoeg sneeuw of regen. ze sturen hier zelfs zilveriodine de lucht in om het boven een bassin te laten regenen zodat ze electriciteit kunnen genereren. de boeren klagen dan ook dat hun regen gestolen wordt. je ziet het ook: de rivieren zijn niet eens meer een derde van wat ze geweest zijn. en alsof dat nog niet erg genoeg is, de vele kurkdroge bossen branden geregeld af. dat levert een heel bizar landschap op. je zou er eigenlijk nu een film moeten maken, je decor is al klaar. Aaf keek eens goed en zei: Simba (in de Lion King ziet het er namelijk precies zo uit).

maar alle regen ten spijt, wij trekken nu van national park naar national park. en er zijn er genoeg. schitterende kampeerplekjes met geweldig goede 'amenities' (toiletten, warme douches etc.). en een stilte, oh, wat een luxe. bij de een heb je het strand om de hoek, bij de ander een riviertje of wandelpaden. en omdat het nu vakantie is, komen we ook australiers (o.a. engelsen, turken, aziaten) tegen in plaats van alleen maar die backpackers. zo horen we nog eens wat over het land en krijgen we goede tips. we ontmoeten een opa en oma die al zes jaar rondreizen in australie, van bouwklus naar bouwklus. tja, ook niet verkeerd.

in Jervis Bay laten de dolfijnen zich gelukkig zien. ik weer blij. de walvissen zijn nu niet hier jammergenoeg, maar die kan je ook vanaf de franse kust spotten, hebben we vernomen. we zijn een tijdje met een Deense familie opgetrokken; twee biologen met een meisje van drie. de meiden lekker spelen en wij omstebeurt koken. met hen hebben we onder andere wombats, kangaroes, een slang en een frogmouth bird met jong gezien. die vogels zitten dan op een tak met hun kop omhoog gestrekt zo van: 'ik ben hier niet, ik ben er niet'. en ja, ze slikken zo een kikker in.

we zijn gisteren over de Great Dividing Range gekomen en hopen op beter weer. de volgende bestemming is Mungo national park. voordat we zo'n park ingaan moeten we altijd goed zorgen dat onze 25-liter watertank vol is om te kunnen koken, vele flessen drinkwater bij ons hebben, ijs voor in de eski, genoeg boodschappen voor drie dagen en niet te vergeten luiers (ja Hen, we hebben nu eco-wegwerpluiers; voor die katoenen luiers moet wel de zon schijnen!). soms moet je namelijk eerst een uur over een unsealed road voordat je ergens komt. en dan ga je niet zomaar even terug.

auto

2006-12-31T20:00:00.000+01:00

deze doen?

of toch maar deze...

australie - meiden update 2

2006-12-15T10:53:00.000+01:00

hoe het met de meisjes gaat? nou, heel goed.

evi begint meer en meer te praten. als ze 's ochtends wakker wordt komt er meteen een heel verhaal uit. ze pakt het liefst je hoofd vast om je aan te kijken zodat ze zeker weet dat je luistert. ze zegt bijvoorbeeld: 'pappa, kijk is, evi ook noenen aan' en heel vaak 'kan niet' of 'sorrie aaf' en 'sus'. ze is ook wel een pittig ding, want ze weet wat ze wil en geeft niet zomaar op. als het niet lukt bijt ze gewoon heel hard in je hand of trekt ineens aan je haar. aaf weet hoe dit voelt maar weet niet zo goed wat ze hier mee moet. en evi is een ekstertje, hoor. alles wat glimt en schittert moet ze even nader bekijken. in de trein in Sydney loopt ze gewoon naar een mevrouw toe en bekijkt zonder schroom een voor een al haar ringen, haar gelakte nagels, haar sleutelhanger en haar mobieltje (oma? oma? roept ze dan in dat ding). aaf doet net zo hard mee hoor, en krijgt dan van alles voor elkaar; die zit meteen de hele reis met oordopjes van een ipod in muziek te luisteren. en ik maar vriendelijk glimlachen, ja, ik ben de moeder en ze zijn wel opgevoed.

evi is dol op klimmen en schommelen, het liefst komt ze er nooit meer uit. ze hebben hier gelukkig wel superzitjes met een ketting aan de voorkant: kan ze lekker hoog! ze klimt zonder idee van hoog of gevaarlijk (ze zegt trouwens wel 'vaarluk') en laatst viel ze dan ook voordat ik haar kan opvangen. als moeder zie je die val dan in 'slow motion' en het duurt dan zooo lang voordt je bij haar bent. gelukkig waren het alleen wat schrammen, niks gebroken, geen tanden kapot. ja, we zien heel wat speelplaatsjes over heel de wereld. hier in australie kunnen ze er wat van: alles superveilig per leeftijd gegroepeerd, zachte grond, lage omheining, veel bomen voor schaduw of anders een groot zeil en overal is er wel een te vinden. ze springt graag in alles wat rijdt, maakt niet uit of het de tractor is van de parkwachter in de botanische tuin of een invalidekarretje met van die mooie knopjes.

hoe ver we ook van huis zijn, nijn blijft favoriet. als er een aziatisch meisje aan komt lopen met een 'miffy' op haar shirt, wordt evi helemaal wild! ze klimt meteen bij haar op schoot en plukt aan haar 'blootjes'. eeeeh, evi, het is mamma niet, kom maar even hier. gelukkig heeft ze ook nog een nijntje make-uptasje bij zich, dat speelt wat makkelijker.

evi is onze dierenvriend; ze ondekt overal 'koekoes' (vogels) en 'pissen' (vissen). bovendien kan ze ze heel goed imiteren, misschien trekt dat ze ook wel aan. ben benieuwd hoe dat straks gaat met die koala's en kangaroes.

aaf doet alles hollend, springend op een been, niet-op-de-streepjes-lopend, op allerlei onmogelijke richeltjes lopend, etc. loopt evi eindelijk een beetje door, krijgen we dit. ze heeft zelf verzonnen dat als ze vier is, ze niet meer in de buggy past. ben benieuwd, nu zit ze er nog vaker in dan haar zus. ben zo blij dat we naar je geluisterd hebben, marleen! aaf loopt wel steeds langere afstanden, door de stad of in het bos. zolang het maar niet te snel gaat en er genoeg te zien is. ik vind het wel lastig dat ze zowat iedere winkel binnen loopt en moet dat dan ook goed met haar afspreken. ze wacht wel netjes met oversteken en wordt helemaal boos als evi dat niet doet. ze zorgt goed voor haar zus; neemt speeltjes voor haar mee en kan best goed delen. de meiden willen alleen wel altijd precies datgene wat de ander heeft, maar dat is geloof ik zus-eigen. bovendien houdt aaf heel goed in de gaten dat zij de volste beker krijgt of het grootste stuk koek. ja, nu gaat dat nog.

ze vindt het heerlijk om huiswerk te maken, loco te doen of lekker te prutsen met haar stiften en schaar als evi slaapt. ze wil graag letters en cijfers tekenen en schrijft overal haar naam. en ondertussen yogaat ze al beter dan haar moeder. maar al die dieren hoeven niet zo van aaf, ja, als het little pony is, dan wel. liever prinsessen en prinsen. of, haar nieuwste favoriet, de simpsons. ze heeft het helemaal gemaakt bij al de stoere jongens ('ik ga even bij mij vrienden kijken') want ze schuift zo naast hen op de bank om zeven uur 's avonds voor de volgende simpsons aflevering. en ik wil maar zo min mogelijk TV. ach, even een half uurtje samen is ook wel eens lekker. vorige week hebben we voor een paar uurtjes oppas gehad, konden we mooi onze kampeerspullen inslaan. gezellig samen op stap.

aaf komt steeds van alles vragen; 'mamma, wat is verliefd in het spaans?' eeeh, nou, zeg maar 'mi amigo' dan, he schat. ze telt net zo makkelijk tot twintig in het engels, spaans of frans. zoveel trappen heeft ze al moeten lopen, arm kind! en nu horen we van achter uit de auto: 'pappa, je mag hier zesvijf'. ze vindt het heerlijk als ze andere kinderen vindt en stapt rustig op ze af en vraagt dan ' want toe plee ball?' of 'want too plee wit mie?' evi kiest altijd de jongens uit, aaf stapt meestal naar het grootste meisje. we zijn in nieuw zeeland twee keer een ochtendje naar een schooltje geweest waar de ouders mee mogen. het is voor kinderen tot vijf jaar want daarna gaan ze naar een echte school. alles hebben ze geprobeerd, van kleien, verven, zandbak, poppen tot pizza's bakken en verkleden. in de outback kunnen we vast ook een leuk schooltje vinden.

foto fam - 17 weken

2006-12-13T11:36:00.000+01:00

australie, sydney

2006-12-08T12:50:00.000+01:00

voor deze vlucht wil circe echt ruim twee uur van tevoren op het vliegveld zijn. de laatste keer hebben we zo'n stress gehad om op tijd in LA te komen (net iets te lange kustroute, zondagavondfile in LA, ik moet nog even de huurauto inleveren, cir holt vast met de bagage op een trolley, aaf in de buggy en evi in de draagzak naar de verkeerde terminal tot drie keer toe, en daarna moeten alle schoenen weer uit en de bagage nog weer een keer door de x-ray). weet dan helemaal niemand dat ons vliegtuig over vijf minuten weggaat!!!! uiteindelijk stond cir hyperventilerend voor de gate. eenmaal in onze stoelen met babybedjes (gelukt!) duurt het nog een uur voordat het vliegtuig vertrekt naar Auckland. pfffffft. verder gaat alles prima.

in Sydney bellen we voor het eerst vanaf het vliegveld een hostel; goeie zet blijkt later want het hoogseizoen is begonnen. we zitten in Kings Cross met uitzicht op de sydney skyline en op loopafstand van het opera house. zwervers op het plein, streekers in de portieken, je kent dat wel. midden in de stad dus, maar het is hier heerlijk groen en rustig. zo gek.

de volgende dag gaan we ons orienteren voor een auto. de eerste die we interessant vinden, blijkt nog 1000 dollar aan mechanische reparaties te hebben en de tweede ook en de derde.. waarom kopen we dan niet een jongere, maar duurdere auto. zo gezegd zo gedaan. het mannetje dat de auto's voor ons keurde, regelt zo'n auto. de komende vier dagen ben ik elke dag met hem op pad (auto overschrijven, verzekering regelen, kinderzitjes kopen, even bij de australische anwb langs, kampeerspullen zoeken, nog even de laatste dingetjes aan de auto doen). dit is ook een manier om sydney te zien. ondertussen bekijken de meiden het andere sydney.

cir en aaf gaan nog een avondje uit in het opera huis. naar een balletvoorstelling over: jawel, prinsessen. aaf weet niet wat ze ziet; 'mamma zijn die poppen mensen?' en 'waar slapen ze dan?' en 'wanneer mag ik nu meedoen?' en 'komen er aan het einde ook lettertjes?'

na een week sydney hebben we weer genoeg van de grote stad, dus op naar de blue mountains. lekker een boekje lezen voor de tent. en eens kijken hoe onze bak het houdt...

fotoos VII

2006-12-08T12:26:00.000+01:00

spelen met maori kids

nieuw zeelandse varens

evi mee naar nz school

evi & tom

oh, daarheen!

schaapje, schaapje...

koe kwijt? bel 0800 44 44 49

paradijs voor twee

east cape

nieuw zeeland, sinterklaasjournaal

2006-12-08T12:16:00.000+01:00

ooooo, kom er eens kijken... de beste Sint weet zelfs de weg naar Nieuw Zeeland!

vooral Aaf vind het reuze spannend; Evi loopt er achter aan wat rond te zwaaien met haar rose gympie. Peter is ook meesterlijk goed in het spannend maken natuurlijk. ze zoeken samen steeds een goede plaats voor de schoenen met wortel en het bakje water voor het paard. we maken het die Pieten wel moeilijk met ons rondgereis. wij zingen alle liedjes die we kunnen herinneren en Aaf brult heel hard de discohits van Sinterklaas er door heen. om vast in de stemming te komen heeft ze die sinds San Fransisco al een keer of tachtig via de MP3 speler geluisterd (ja, jullie cadeau blijkt echt multifunctioneel!).

zaterdagochtend 2 december is het dan zover: Aaf ziet dat de Sint wel stilletjes ons huisje voorbij is gereden en cadeautjes heeft gebracht. wat veel pakjes! en echte pepernoten en chocolademuntjes! gelukkig heeft oma An de Sint de goede kant op gestuurd. de nijntje puzzel, het prinsessen stickerboek en de playmobiel reiskit zijn helemaal goed. alle stickers moeten meteen opgeplakt en de puzzel wordt keer op keer gemaakt. afijn, wij hebben vandaag dus een rustige dag.

zondag gaan we met Maartens' familie bij de nederlanse gemeenschap van Hamilton picknicken in het park. de sint komt dan langs om nog meer cadeautjes te brengen. Aaf staat eerst een uur met haar oor in de boxen van de cd-speler waar de echte ouderwetse sinterklaasliedjes uit klinken. daarna zit ze vooraan en zelfs naast de Sint. ehem, nee, verlegen is ze niet. Evi moet er niet zo veel van hebben en hangt aan mijn rok. het is wel een beetje gek want deze Sint praat engels. en de Pieten lummelen maar een beetje om hem heen en zijn helmaal niet grappig. weet Aaf veel, ze vindt het allemaal even prachtig.

fotoos VI

2006-12-08T08:58:00.000+01:00

schoen al gezet?

stilletjes ons huisje voorbij

ooooh kom eens kijken!

mij, mij

geef maar even aan aaf

strooigoed

nieuw zeeland, north island

2006-11-27T09:56:00.000+01:00

'mamma, waarom weten jullies de weg niet zo goed? en waarom hebben jullies geen verderkijker in de auto?'

Aaf snapt het niet dat we een kaart nodig hebben in de auto. ze heeft nog maar niet gevraagd waarom we aan de andere kant van de weg rijden. mensen, nieuw zeeland is een schitterend land. geweldig ruim en groen, glooiende heuvels, rivierbeddingen, valleien met schaapjes, veulens en koeien, mooie kustwegen en verlaten baaien. moet ik nog doorgaan? ja okee, alleen de stadjes zijn heel amerikaans. geen sfeertje zoals in Delft of San Gimigiano ofzo. behalve in Napier dan. dat is 's werelds art deco hoofdstad en dat is wel genieten.

maarten en deirdre, onze vrienden uit Hamilton, halen ons van het vliegtuig en hebben een kamer voor ons klaar. de tuin staat vol met sinaasappelbomen dus we hebben elke dag kannen vol met heerlijke zoete sap. Aaf en Evi hebben voor een paar dagen een klein zusje erbij; Ena is net een jaar en vind die grote meiden geweldig. ze gaan zelfs met z'n drieen spelen op Ena's school.

via de Coromandel, een schiereiland met een NZ varenbos, komen we in Hahei & Hotwater Beach. 's ochtends na een kleine wandeltocht door een piratenbaai, graven we onze eigen kuil met warm water. alleen bij een bepaald getij komt hier namelijk heet water uit de grond, verwarmd door het allerbinnenste van de aarde. dat zal opa Hans interessant vinden! 's avonds vinden we een fijn hostel met eigen badkamer in Tauranga. Peter kan dan fijn biertjes drinken met Karl, net als zeventien jaar geleden.

we besluiten via de East Cape te reizen; wederom een schitterende kustweg. god, wat houden we van die Pacific Ocean! ik blijf maar turen naar die walvissen en dolfijnen; als ik niet lig te slapen dan. woont hier wel iemand? we komen zo weinig verkeer tegen. tegen de avond vinden we een bedje op een heel stil plekje aan het strand: in een 'womo'. de meisjes vinden het natuurlijk geweldig.

de volgende dag zetten we onze reis voort richting Havelock North op zoek naar Janwillem, een klasgenootje van Peter van de Havo! Ja, Peter weet ze overal vandaan te toveren die vrienden en familie. en ze wonen ook nog eens vlak bij elkaar. Janwillem woont bovenop de berg; op steenworp afstand van Fons & Annie (familie van An). bij hen alletwee is het Nederlands gezellig en we blijven langer dan gedacht. ja, we moeten wel: Janwillem en Heleen hebben drie kinderen, konijntjes en een hele grote tuin. bovendien geeft Rosa voor haar vijfde verjaardag een echt ouderwets gezellig kinderfeestje. je begrijpt dat Aaf niet meer weg wil.

als we nu maar op tijd terug zijn in Hamilton voor het bezoek van een echte Sinterklaas!

usa, pleasanton & san francisco

2006-11-20T10:57:00.000+01:00

zondagmorgen rijden we in een heerlijk herfstzonnetje door de cowboyvlakte richting pleasanton, het nieuwe thuis van mirjam en ivo. als we de straat inrijden spelen er twee wel hele bekende meiden op de oprit! we zijn heel blij dat we elkaar allemaal weer zien. het grote hotel, eeeehhh huis, is nog wel leeg, ongezellig is het niet; bijna overal kan je spelen en er is speelgoed genoeg.

we kletsen lekker bij met een kopje thee in de tuin. Yara en Fenna nemen Aaf meteen onder hun hoede en verkleden zich de hele dag. Aaf roept al meteen dat we hier heeeeel lang gaan blijven. Suze moet nog wel even wennen aan Evi. later in de week roept Evi geregeld 'sorrie Suze'. dat heeft Fenna haar maar vast geleerd. Evi vindt het vaak moeilijk om te delen.

later in de week brengen we Yara naar haar nieuwe school, gaan we winkelen in de mall en wandelen in het hertenbos. tussendoor verven de meisjes hun buik, gaan ze met z'n vijven in bad en is er een pinatafeestje in de tuin. een grote meidenfamilie: genieten dus voor ons allemaal. vrijdag rijden we met gezinsuitbreiding een rondje SF, over de golden gate bovenlangs weer richting het oosten. wat een schitterend gelegen stad. we lopen nog een trail langs sequoia bomen in Muir State Park. geweldig! hebben we echt niet wat meer tijd?

na een dagje downtown SF gaan we weer verder met onze reis; op naar Los Angeles en Auckland. op aanraden van An nemen we een van de mooiste kustwegen langs de Pacific. wat een grappig idee dat An en Jaap ook precies deze weg gereden hebben. mik, dat moeten jullie ook gauw eens doen...

en mensen die nog niet geboekt hebben: pak je kans en geniet van SF. wij begrijpen donders goed waarom die lieve familie van vijf hier zit!

usa, miami & los angeles

2006-11-16T06:52:00.000+01:00

ja hoor, Dora ligt al op ons te wachten in Los Angeles; wij zijn iets later. . .

het valt niet mee om Mexico Stad te verlaten. als we, tegen onze gewoonte in, ik weet het, ruim op tijd op het vliegveld aankomen, blijkt onze vlucht gecancelled. we zijn teleurgesteld want we hadden ons verheugd op nog een laatste middagje Carribean strand in Cancun. nu brengen we onze tijd door op een vliegveld zonder internet en zonder speeltuin. bah!

om acht uur 's avonds staan we dan op Cancun airport en willen zo snel mogelijk naar een hotelkamer. we hebben morgenochtend immers nog wat vluchten te gaan. blijken er geen hotels in de buurt van het vliegveld te zijn. en ook geen lockers. staan we daar met al onze rugzakken, extra tassen met aankopen, buggy, moeie kinders en Dora pinata! Peter beent driftig heen en weer tussen infobalie en taxibali en regelt een hotel en vervoer. een vriendelijke meneer van het airport vraagt me: 'oye, you are no Americans, you are much more friendly. but why is your husband so angry?'

ik ga maar gewoon voor de honderdste keer met Aafje mee naar de toiletten en verschoon Evietjes luier maar weer eens. hopelijk vinden we gauw een bed. we lopen naar een minibusje dat ons, snel, naar een hotel even verderop gaat brengen. we zeulen alle spullen en kinderen naar buiten precies voor het busje en wachten tot we in mogen stappen. dan begint iemand tegen me te roepen. ik loop naar hem toe en begrijp dat we alle spullen nu weer 30 meter terug moeten slepen, want daar staat het instapbordje. deze meneer zegt dat dus nu precies tegen de verkeerde persoon. ik flip en vertel hem dat even in goedgebekt spaans (of engels dat weet ik niet meer). hij laat vervolgens twee busjes voor onze neus wegrijden en ons nog wat langer wachten. ach, we willen gewoon eten en een bed.

uiteindelijk maakt de ober van het hotel alles goed. de meisjes vallen onderweg op mijn schoot in slaap en we stoppen ze lekker in. we bestellen een borrel en de ober regelt een heerlijk maaltje voor ons. na een goede nacht zijn we klaar voor onze reis naar san francisco.

we vliegen eerst van Cancun naar Miami. op Miami airport regelen we een bedje voor Evi voor de 12 uur durende vlucht van volgende week naar Auckland. of dat is gelukt moeten we afwachten, maar we hebben het geprobeerd. we kopen nog een koffietje, wat toblerone en - eindelijk - een goed boek. een half uur voor vertek gaan we inchecken. domdom! na alle terroristische trucen van afgelopen tijd hebben de Amerikanen wel wat langer nodig om iedereen te controleren. de bagage is al door naar LA maar van de handbagage moet alles overhoop, onze schoenen moeten uit en alles, echt alles moet door de scanner. zelfs de buggy waar Aafje in zit te slapen. wakker worden, opstaan en schoenen uit. Peters vrienden zijn het toch al niet, dus pikken ze hem er natuurlijk uit. bovendien vergeet hij zijn mp3 speler onder zijn shirt dus die zoemer blijft afgaan! ik sta ondertussen samen met een douanemevrouw mijn tampons en dagcreme weer in te pakken. de tandpastatube moet achterblijven, daar kan teveel springstof in zitten. ondertussen rent evi op haar sokken tussen alle poortjes door, tot grote ongerustheid van het personeel. mooi wel, dat kinderen het concept van hekjes nog niet snappen!

we rennen met de hele familie naar de gate, we hebben nog vijf minuten! als we aankomen zie ik zo het vliegtuig wegglijden. de deur is gesloten en gaat ook niet meer open. op het laatste moment is er een 'gate change' geweest, dat is alleen niet omgeroepen. ook is er geen 'final call' geweest; het vliegtuig is gewoon op tijd vertrokken. er staan nog tien mensen aan de balie die mee hadden gemoeten. nu heeft Peter het helemaal gehad met de USA.

we gaan lekker eten (dat helpt altijd) en twee uur later mogen we mee naar Los Angeles. afijn, om tien uur 's avonds rijden we Los Angeles uit. alle rugzakken, tassen en de Dora passen met gemak in de luxe huurauto. bij volle maan rijden noordwaarts we langs Beverly Hills en Hollywood!!

fotoo fam - 12 weken

2006-11-11T07:35:00.000+01:00

happy family vanaf de golden gate bridge, san francisco

mexico, ciudad de mexico

2006-11-09T23:49:00.000+01:00

aaaaaaaaaah, mexico city!
een heleboel over gehoord maar nu zijn we er dan echt. we komen aan op een (zaterdag)namiddag en rijden vanaf het busstation met een taxi naar een hostel. drukdrukdruk. het hostel is een vreemde plek: een oud en verlaten gebouw, de kamer ruikt naar brand en er zijn muggen! in heel mexico geen mug te zien, maar hier... Peter gaat de volgende ochtend met een lijst van vijf adressen op pad. voordat ik alles goed en wel heb ingepakt, staat hij alweer voor onze neus. twee blocks verderop zijn suites te huur, met woon-, slaap en badkamer en een keukentje. dat willen we wel voor de komende tijd in ciudad de mexico.

in deze twee weken hebben we een aardig beeld gekregen van mexico DF. lopend door de verschillende kleine steden die samen de stad vormen, komen we in vriendelijke wijken met voornamelijk laagbouw en mooie pleintjes. en niet te vergeten vooral veel vriendelijke mensen. we bekijken de zoo, de gigantische collectie van het antropologisch museum, het huis en schilderijen van frida kahlo, heel veel schilderijen van diego rivera, muurschilderingen van sigueros, het woonhuis van barragan, het jugenstil bellas artes museum, het pleintje waar alle letterzetters en drukkers werken, de wateren ten zuiden van de stad, de piramides in het noorden, verschillende markten etcetera. en alles doen we te voet en met de metro, net als iedere mexicaan die niet in de file wil staan.

wat een geluk, we blijken maar tien minuten bij diego en kytzhia, onze mexicaanse studievrienden, vandaan te wonen. ze hebben het heel druk maar weten toch tijd vrij te maken om ons hun stad en een beetje van het mexicaanse leven te laten zien. zo nemen ze ons mee op een boottochtje in xochimilco, het watergebied waar felgekleurde platbodems je tegmoetkomen met muziek, eten en drinken. op zondagmiddag gaan we met z'n allen als goedgeaarde mexicanen naar het stadion. nee, geen voetbal, maar volksvermaak nummer een: worstelen. de vele busuren met kung-fu films werpen nu zijn vruchten af; vond Aaf het deze morgen nog een eng idee om te gaan, maar binnen vijf minuten staat ze als allerhardste mee te juichen. het worstelen heeft meer weg van een klucht waar goed tegen kwaad 'koppeltjeduikt', zoals Aaf dat noemt. zelfs ik heb gelachen om die gemaskerde acrobaten. als afsluiter van gaan we naar the place to be: 'El Moro' een chocoladecafe. de hele tent zit stampvol met mensen die gefrituurde stengels in chocolademelk dopen. en dat kan dan 24 uur per dag.

de dag voor ons vertrek maakt de hele stad zich op voor 'dia de los muertos' (allezielen). dat is wel wat anders dan halloween, het is hier heel gewoon en niet eng. door zich uit te dossen als aangekleed skelet herdenken de mensen en kinderen hun overleden naasten. zo brengen ze heerlijke zoetigheden en vele kaarsen naar graf of altaar. onze pepernoten zijn hier chocolade doodskopjes, zeg maar. overal zie je feestelijke offerandes met oranje bloemen, slingers en veel kaarsen: op de pleinen, de markten en bij mensen thuis. onze meisjes lopen verkleed door de stad en in plaats van snoep op te halen delen ze voornamelijk uit. ook leuk om te doen.

als afsluiter kopen we een echte Dora pinata: een grote papier machee stripfiguur gevuld met snoep. als we die maar mee krijgen het vliegtuig in naar de meisjes Bauermann in San Francisco...

mexico, jalapa & coatepec

2006-11-02T21:33:00.000+01:00

na de zoele zomernachten van Veracruz gaan we naar het iets koelere Jalapa in de heuvels. dit is het gebied van tabak, koffie en de jalapenopeper. in dit stadje vinden we mooie parken met speeltuinen en de meisjes schommelen wat af. het hostel is zoals geen ander: superdikke matrassen, buitenterassen en een keukenmevrouw. we bezoeken het bijzonder gebouwde antropologisch museum met reuze Olmec-hoofden. in de tuin voetballen de schooljongens terwijl de meiden zich over Aaf ontfermen.

in het nabijgelegen Coatepec doen we inkopen op de markt en slijten onze avonden op het plaza met hotdogs en balonnen. het is hier heerlijk rustig en we eten bijzonder lekkere handgemaakte tortilla's. in Xico willen we naar de watervallen maar we komen niet verder dan het kerkplein, aangezien er geen verder vervoer is. zowel Xico als Coatepec zijn welvarende koloniale stadjes met een gemoedelijke sfeer, gezellig om door heen te wandelen.

na al dit groen en die rust zijn we klaar voor Mexico DF. opgetooid met felgekleurde slingers en grote balonnen, en natuurlijk alle tassen, stappen we vol verwachting in de bus.

fotoos V

2006-10-30T23:58:00.000+01:00

oye!

daar waar de elfjes wonen

MIJN pappa

twee meisjes aan het strand

canyon pequena

gesus

guate scriptura

cascadas de veracruz

animales II

2006-10-30T23:45:00.000+01:00

krokodillen, kleine en eentje van drie meter, 21 schorpioenen: een moeder met 20 kleintjes op haar rug, kolibrietjes, neusberen, (parende) reuzezeeschildpadden...

mexico, pacific coast & mexican gulf

2006-10-19T04:43:00.000+02:00

yep, 20 uur in een bus is te doen. met halverwege wat tacootjes weghakken bij stads beste tacoboer en een uurtje speelland van mcdunnalds, kun je best in één ruk van de pacific naar de mexican gulf coast reizen. slik.

eerst zijn we een paar daagjes aan het bijkomen aan het strand van de pacific ocean. raar idee dat we over tijdje aan de overkant zwemmen! de golven zijn hier hoog en krachtig. we genieten van ons boottochtje naar de reuzenschildpadden; we zwemmen zelfs een stukje met ze mee. op de terugweg zien we - hoe bijzonder - parende schilpadden: twee van die dopjes in de golven, oh, zo doen ze dat dus. de dolfijnen laten zich jammergenoeg niet zien.

dan volgt de dag van de bus. Peter dacht dat hij niet kon slapen in de bus maar dat lukt hem dus prima. de meisjes doen het ook goed. nou ik nog: te fel licht, te koud, teveel remmen en weer optrekken, bah. tegen de ochtend slaap ik in. en dan zijn we er al! we hadden liever in oaxaca gebleven, maar helaas is er al zes maanden een oproer aan de gang en ieder moment kan het leger optreden. de leraren zijn in opstand gekomen en de gouverneur wacht op steun van de president om in te grijpen. ondertussen rijden we een stad binnen met barricades in de straten, overal bekladde muren en auto`s en - volgens de kranten - geregeld opstootjes. we kennen het van Rotterdam, als Feyenoord moet spelen, zeg maar. toch wordt ons door onze Mexicaanse vrienden en ´locals´ afgeraden er te blijven. dus we gaan na een rustpauze van een paar uur door naar Veracruz.

Veracruz is een levendige havenstad met koloniale gebouwen en heerlijke (vis)markten. iedere avond dansen de mensen - chique geklede opa´s met wit gepoetste schoenen en oma´s met sexy zomerjurken op de pleinen, begeleidt door heuse salsa bandjes in hawaiishirts. bij een heerlijk warm zomerbriesje om tien uur `s avonds op een terrasje je biertje drinken. `s middags is het te heet om je te bewegen dus gaan we het Aquarium bezoeken: Aaf rent er als een speer doorheen, zo snel mogelijk naar de tekentafel; Evi vindt gelukkig álle vissen mooi.

we huren nog een dag een auto om wat meer van de omgeving te zien. en wat voor een omgeving! groen, groen, groen met heuvels met koeien en rietsuiker aan de ene kant en de zee aan de andere kant. we gaan ook naar een grote waterval. omdat het nu het regenseizoen is giert er behoorlijk wat water door. op de terugweg nog even stoppen in de sigarenhoofdstad van mexico voor wat ´lungfillers´. als laatste een UNESCO stadje waar alle huizen gekleurd zijn (dat hebben ze in engeland toch ook?). ja, maar dit zijn wat sprekendere kleuren, het ziet er gewoon vrolijker uit onder de Mexicaanse zon.

ook hier is gelukkig(!) een mcdunnalds dus er kan gespeeld worden; maar waar we toch maar niet aan kunnen wennen is die paramilitair met die doorgeladen shotgun voor de deur. ´pase adelante, señora´. ziet Ronald Macdonald er in Nederland toch heel anders uit. in Mexico maar ook in Guatemala zijn zelfs de pepsi cola trucks bewapend met zo´n mannetje. Peter vraagt zich bezorgd af hoe dat dan zit met de biertrucks... waarschijnlijk een mannetje in een rondraaiende koepel met een .50 gezien de waarde van de lading.

fotoo fam - 8 weken

2006-10-17T04:29:00.000+02:00

joehoe vanuit het grand canyon

hee en jullie ouders daar,
vertellen jullie eens wat verhalen over jullie gespuis. dan kan ik Aaf een beetje vermaken tijdens die bus- en bootritten!

welkom jelle!

2006-10-17T03:33:00.000+02:00

ha die jelle,
welkom op deze mooie wereld. als je een beetje op je ouders lijkt, zal je er heel wat van gaan zien. maar geniet eerst maar lekker van je moeders borst. goed gedaan marleen! gefeliciteerd luc, marleen, bram en dorien!

mexico, san cristobal de las casas

2006-10-16T18:47:00.000+02:00

De volgende ochtend om 6.00 uur met de minibus naar San Christobal in Mexico. De meiden hebben niet zo´n goede reisdag, niets is goed, alles duurt te lang en ze slapen kort.

Om drie uur zijn we in San Christobal. we vestigingen ons in een restaurant en na de lunch gaat Circe op zoek naar accommodatie. na een uur komt ze terug en we gaan naar het gelukkige hostel. de kamer is perfect maar we zitten weer aan een drukke straat. er is wel een gemeenschappelijke ruimte, maar die is koud en wordt dan ook nauwelijks gebruikt. dus de volgende dag met de taxi op zoek naar een hostel dat niet vol is en dat wel aan onze voorwaarden voldoet. Bij de derde is het raak. genoeg loopruimte voor de meiden en een gemeenschappelijke ruimte zodat we ´s avonds in de buurt, maar buiten de kamer kunnen zitten.

San Chistobal is een mooie oude stad, met veel pleinen en kerken, maar weinig speelplaatsen. één dag gaan we naar een dorpje in de buurt waar in de katholieke kerk naast de heer ook andere goden worden aanbeden... De kerk ligt bezaaid met dennenaalden, op de grond zitten allemaal mensen die tussen de 1 en 100 kaarsen aansteken en allerlei ´gebeden´ prevelen. soms worden ze behandeld door een priester die met eieren over ze heen rolt. er wordt frisdrank geofferd, er loopt een bandje rond dat muziek maakt, er lopen mensen met grote wierrookpotten, kortom het is een gezellige boel hier in het huis van de heer. Aaf vindt dit wel wat, dus ze knielt neer naast een vrouw die een slordige 50 kaarsen op de grond plakt en ze helpt haar deze aan te steken. wanneer ze wat begint te prevelen gaat Aaf maar weg naar vier ´vrije´ kaarsen. hier moeten we gaan zitten en we moeten aan Chris denken want die is vier jaar! Volgens ons is Chris net zes geworden, maar we doen het maar gewoon, want Aaf weet zeker dat dit zo moet.

Na deze verlichtende ochtend gaan we nog een dag naar een klein grand canyon. met een speedboot knallen we over de rivier tot grote vreugde van de meiden (hoe sneller hoe beter). naast de schitterende uitzichten zien we ook een hoop krokodillen, gieren en pelikanen. worden we eerst nog enthousiast van een krokodil van 80cm: aan het einde van de morgen zijn we toch echt wel onder de indruk van een big MF van 3 meter.

San chistobal is mooi, maar we zitten al sinds Cobán in de bergen en daar is het nu eenmaal kouder dan in de lage landen. dus snel naar de kust. omdat het 11 uur rijden is naar de Pacific Ocean, nemen we voor het eerst een nachtbus. ben benieuwd hoeveel uur ik mijn ogen dicht zal doen...

fotoos IV

2006-10-14T04:30:00.000+02:00

achter in de pick up

chicken bus

hippe kinderkleding

vulkanentocht

lago atitlan

zoetigheid kopen

de beste koffie is voor de export

guatemala, lago atitlan

2006-10-13T19:23:00.000+02:00

we gaan terug naar Antigua en pakken de bus naar Panajachel (pana) aan het Lago Atitlan. het is twee uur rijden naar dit meer dat omringd is door drie vulkanen. het is er heel relaxed, met mooie uitzichten en oorspronkelijke dorpjes. in de stromende regen stappen we uit de bus, snel naar de boot die ons naar ons hostel ergens aan het meer brengt. we eten gezellig met alle andere gasten en gaan daarna moe maar voldaan naar bed. nou ja, niet allemaal... ik breng weer een nacht door rond het toilet. gelukking duurt het herstel ditmaal maar een dag. cir en de meiden gebuiken die dag om alle andere horecagelegenheden in het dorpje uit te checken. ik en aaf gaan nog een dag naar pana om de nodige zaken te regelen en we gaan nog een dag lang rond het meer. van dorp naar dorp met allerlei bootjes. als we de avond voor ons vertrek naar mexico in pana aankomen blijkt het `de dag van het kind` te zijn, inclusief kermis. Aaf is, nadat ze een uur heeft lopen dreinen dat ze zo moe is en niets wil, haar vermoeitheid spontaan kwijt. en ouderwetse kermis heeft wel wat. alle draaimolens worden, met uitzondering van het reuzerad, met de hand gedraaid! bijna moeten we met een draaimolen in onze rugzak verder: Evi is er niet uit te slaan. Gillend draaien de meiden hun rondjes. als we thuiskomen en we leggen ze even op bed om hun tandenborstels te pakken, slapen ze direct.
Morgen met de bus naar Mexico, Adios Guatemala.

guatemala, antigua - vulkaanstad

2006-10-05T05:42:00.000+02:00

OK! eerst even wat ´bustaal´. wanneer je vraagt wanneer de bus komt dan zeggen ze altijd: ´over 20 minuten´. dit kan echter betekenen dat de bus er over 2 minuten, 20 minuten of over 2 uur is. dat hebben we in Coban geleerd en nu we erop letten zeggen ze dit overal in Guatemala. hmmm, tijd is relatief.

ZOEF wordt alleen BOEM. in een leeg busje rijden we rond terwijl de bijrijder GUATE, GUATE roept(afkorting van Guatemala City). de lege minibus stopt abrupt om wat klanten in te laden en een onoplettende brommer kleunt achterop. het is nog vroeg. iedereen als een razende instappen voordat de politie komt en ZOEF na een uurtje gaan we dan toch goedgevuld op pad. het is 15 september, ´dia de la Libertad´ en dat betekent in ieder dorp feest. majorettes, optochten en miss Libertad verkiezingen. we dachten dat we het zouden missen, maar we hebben zo gewoon tien keer feest. guatemala stad is afgezet, dus we zien zowel het centrum als de buitenwijken en het ziet er prima uit. vanuit ons busje. blij dat je daar niet woont.

Antigua is een mooi Spaans koloniaal stadje met keienstraatjes en heel veel winkeltjes. Peter schaaft z´n Spaans bij met drie ochtenden privé conversatieles. wij hobbelen een beetje rond op zoek naar één van de vele papelarias voor enveloppen en pakpapier, het postkantoor, de notaris, de wasserette, het textielmuseum en lekker kopen. als Aaf moe is van het lopen houdt ze gewoon zelf een tuktuk aan. tja, ik zei toch dat het hier soms net Azië lijkt...

na al dat rondlopen in de stad willen we nu wel eens die vulkaan met lava zien. we klimmen om zes uur ´s ochtends in een busje en een uurtje later omhoog. ik heb de meisjes chocomel gegeven als ontbijt, niet zo slim want het komt er na een half uur slingeren in het busje, opgewarmd en wel weer uit. de reizigers onder ons weten hoe het is om in derde wereld landen in een minibus te moeten zitten. ik moet toegeven, we zaten niet met z´n veertigen in het busje, maar als gezonde hollandse boerenjongen van boven de 1.50 meter zit je toch al gauw klem. dus laat je, als goede ouder, je dochter gelaten over je heen braken. meelevende reizigers geven ons plastic zakjes en welriekende zakdoekjes om te redden wat er te redden valt. och, we brengen alles dadelijk meteen weer naar de wasserette, ze kennen ons ondertussen wel.

de klim omhoog is best pittig, na twintig minuten liedjes zingen, verhalen vertellen om Aaf maar omhoog te krijgen (we moeten nog meer dan een uur), zetten we Aaf op een paard. iedere keer als de groep even op adem komt met een verhaal over een boom of zo, roept madam vanaf haar paard: ´Vamos!´. Nu ze door het paard gedragen wordt, vindt ze de klim super. Evi zit liever bij haar moeder op de rug. Peter heeft een paar avonden ervoor iets verkeerds gegeten en voelt zich met elke stap minder goed; hij ademt moeilijk, wordt langzaam bleek en de koorts komt weer terug. hij moet en zal de actieve vulkaan zien dus boven komt hij wel. we zijn alletwee zeer onder de indruk. in eerste instantie lijkt het alsof er niets bijzonders is, half in de wolken een mega BBQ. totdat je dichterbij komt en de hitte voelt en todat er plotseling iets verschuift en de rode lava begint te lopen. WOW!

op de terugweg besluiten we een dokter te raadplegen. na drie uur rondhangen in het plaatselijk prive hospital en wat testen blijkt dat Peter een parasiet heeft. twee pillen en een paracetamol en uitslapen. we geven gewoon Cobán de schuld.

samen met Maevis, een vriendelijke Nederlandse meid, ga ik een ochtendje op stap. heerlijk een uur massage en daarna wat schrijven voor de weblog. Aaf is boos dat ze niet mee mag, maar later maakt Maevis het helemaal goed: ze neemt Aaf mee voor een ijsje terwijl wij alles inpakken voor vertrek. we gaan een paar dagen de stad uit!

terwijl Aaf bij de buren haar dagelijkse tekenfilm zit te kijken, komen we de Israelische Aram familie weer tegen. ze hebben ook twee meisjes in dezelfde leeftijd en vinden het heel gezellig met ons. bovendien willen we nu allemaal wel eens weg uit die kamer. nou Jolien, het zou een zus van je kunnen zijn. ze vragen of we meegaan naar de earth lodge, een avocado kwekerijtje hier vlakbij. het komt ons goed uit: Peter voelt zich weer wat beter, de meisjes kunnen lekker spelen. we zijn vijf heerlijke dagen gebleven, zo rustig is het daar. het uitzicht alleen al! en elke dag wel een pluimpje rook of wat gloeiende stenen uit één van de drie vulkanen. het eten is goed, het is mooi weer en heerlijk stil. elke middag spelen er twee kolibri-achtige vogeltjes bij ons huisje. Brianne heeft een zwembadje voor de meisjes gefabriekt en Adi, Israelische kok, bespreekt met Aaf de zaken van de dag door. kunnen wij ook heerlijk lezen en suffen in de hangmat. kijk maar op www.earthlodgeguatemala.com - met treehouse!

we hebben nog tien en een halve maand, maar de tijd begint te dringen. hoe lekker het ook is hier we willen nog meer zien.

fotoos III

2006-10-05T04:20:00.000+02:00

aafrida

vlammend mooi

antigua

semuc champey

handjes in de bonen...

slaapstand

guatemala, coban - hoe kom ik er vandaan!

2006-10-03T23:46:00.000+02:00

ha, voor wie denkt dat reizen alleen maar leuk is: ga zitten, neem een goeie, hollandse, dikke, bruine boterham met kaas en een warme kop thee - en geniet.

vanuit rio dulce nemen we de tot onze verbazing best luxe ´chicken bus´ richting Coban & Semuc Champey. so far, so good. het moet daar ontzettend mooi zijn, niet te missen, blabla.

ik wilde eigenlijk naar Utilla, Honduras om met een beetje geluk mijn duikbrevet te halen. als kind heb ik chronische oorontsteking en tig keer buisjes gehad, dus ik heb zelfs nog nooit over duiken nagedacht. maar dit lijkt me een mooie kans! Peter vind het niks om daar voor om te reizen, zeker niet als we nog in ´beautiful barrier reef´ Australie komen. op die verhalen moeten jullie (en ik) dan nog even wachten.

dus, op naar Coban. de short cut werd afgeraden want zou onveilig zijn. goed, gaan we toch de reguliere weg. we rijden mooi langs de bergen en pas later slingeren we er doorheen. toch nog net lang genoeg om mijn verloren gewaande wagenziekte tevoorschijn te toveren. de meisjes stuiteren vrolijk door de bus, achterstevoren boekjes lezend en trudies verhaaltjes luisterend. ´mammaaahaaa, we gaan nu dit spelletje doen, NU!´ als alle sapjes en chippies op zijn, wordt het tijd dat we er zijn. afijn, precies alles wat je niet wil komt nu tezamen: om 19.00 uur ´s avonds, in het donker, in de regen, kotsmisselijk (circe), honger en dorst (aaf en evi), gaar (peter) stappen we uit op het plaza in Coban. meteen worden we op z´n aziatisch belaagd door iemand die ons in zijn huis wil hebben. hmmmm, naah, nee, bedankt. ondertussen plast Aaf nog maar een keer in haar broek. we lopen naar het eerste (en enige!) hostel om te horen dat het vol is. ik heb het nu helemaal gehad en blijf met alle tassen en kinderen daar op de bank zitten, op zoek naar een schone lange broek voor Aaf. en wat is het hier godvergeten koud!! Peter loopt alle blokken van de stad af van links naar rechts en weer terug. een ietwat aangepaste versie van de nijmeegse vierdaagse ;) hotels, guesthouses etc. nog van een ander hostel gehoord, maar die is ook vol, wat zoekt iedereen hier toch? uiteindelijk hebben we een kamer in een hotel van alleen maar gangen met heel veel deuren en een TV met voetbal in de hal.

´s avonds om kwart over negen schuiven we aan bij de plaatstelijke chinees en eten heerlijke eend met citroen. lang leve de chinezen, ze zitten gelukkig overal. de meisjes gooien eerst nog even het bier over de tafel en over mijn enige droge lange broek. daarna kunnen ze dan eindelijk TV kijken. of toch maar meedoen met het zoontje van de kok die met het geluid op twintig als een bezetene alle ´dungeons & dragons´ zit dood te schieten op de computer.

de volgende dag gaan we naar de markt op zoek naar schoenen voor evi. we vinden tandpasta en tasjes voor hun ´huiswerk´. de meisjes graaien in alle zakken met rijst en bonen. ze zijn de attractie van de dag. evi wordt heel blij van alle kippen en kalkoenen. gelukkig weet ze nog niet dat ze in de soep gaan. het is blijkbaar betaaldag want ´s nachts wordt de lokale bevolking dronken onder ons raam; vanochtend hebben ze uren in de rij gestaan voor hun geld en nu staan ze uren hier.

we hebben zin in Semuc Champey: hier stromen twee rivieren boven elkaar. eentje boven de grond en de ander ondergronds en je kan er heerlijk zwemmen. eerst brengen we onze spullen naar dat éne héle leuke hostel mét kinderen en boeken vast onze ticket uit Coban. dan gaan we met een kleine bepakking én Evi´s tentje naar het rivierenwonder. wel, laat ik kort zijn, ja, het is bijzonder en als de Israelische stelletjes een beetje inschikken is het er heerlijk zwemmen. en gelukkig vinden we daar eindelijk een Guatemaltese familie met tig kinderen zonder kleren waar we ons teveel aan kinderkleding kunnen weggeven. Evietje haar sandalen passen ook goed.

maar wat een ¿?¨*^"!weg er naar toe en vooral er vandaan! ´ja de bus gaat nog.´ nee, hoor mañana weer.´ ´oh, maar wij zitten al twee uur te wachten...´ ´tegen ons zeiden ze... ´ met heel veel geluk en geregel komen we met een aardige Barcelonese familie, een privebusje en een taxi gelukkig toch nog weg. gauw naar een warme douche en maaltijd aan de familietafel in dat ene leuke hostel. de volgende ochtend, ZOEF naar Antigua.

en, genoten daar in dat kikkerlandje?

update for the non-dutch II

2006-09-22T04:09:00.000+02:00

you can say we are in mayan spirits. by now we have visited five mayan sites, some in mexico some in guatemala, and we both liked tikal the best. it is amazing when you think of it, the buildings which are now excavated are only around 10-20% of the total. the rest is still hidden in the jungle. you have an amazing view when you climb the highest one. and the sound (and view) of the monkeys being so close adds up to the quality of the experience, of course.

we have been staying in several hostels now and it works fine. sometimes we have a room by ourselves with or without private bathroom. only once we actually stayed in a dorm. we left the dorm earlier than planned, not because of the girls, but because of the beds were terrible. really, the girls sleep anywhere. we prefer to stay in hostels because most of the time they have a space to hang out, like a garden or a living room. sometimes we can cook there as well, but the food here is so cheap and good, that it´s not really worth the effort. we will cook a lot more in Australia, I guess. like the spanish, mexicans and guatemalan people we eat around two in the afternoon. evi has just woke up from here little sleep and aaf has been playing all morning, so we´re all hungry. in the evening we eat something small before putting them to bed.

we have met a lot of people already. and we meet them again in different places. ´hey, I know that face´. today I spent the morning with a dutch girl maevis which aaf met in our hostel. we went to have a massage which was really good! tomorrow we are going on a daytrip to visit an active volcano. exciting!

guatemala means land of the forest and you won´t be surprised if I tell you it is a very green country. travelling with the bus allows us to enjoy the landscape because it travels slowly. nice soft and round hills, not too much mountains and beautifull lakes and waterfalls. the people wear the most funkiest clothes you can imagine. all colours mixed with embroidery. every village has it´s own fabric. even the kids wear them. by the way, all the people here love kids. five seems to be the minimum. I already told peter he has chosen the wrong women to marry with.

in antigua peter took some spanish lessons to catch up with me (haha) so yes, laura, spanish it will be from now on. including aaf. she asks everything and forgets nothing. ideal student huh. next stop is lago atitlan, a very deep and beautiful lake which was born through volcanoes. there will be a separate post with a map and pictures later on.

well, tell us what else you want to hear from us and don´t forget to keep us informed about your whereabouts, too.

welkom flora!

2006-09-18T22:49:00.000+02:00

welkom op deze wereld, flora! wij zijn zooo blij voor jullie. van harte gefeliciteerd en goed gedaan esther. weer een vriendinnetje erbij. geniet ervan. wij denken aan jullie. en eric, we wachten op de eerste foto. liefs van ons 4

guatemala, flores & rio dulce - bosland

2006-09-18T04:39:00.000+02:00

flores
yep! rond zessen komt een soort minivan met supervering en honderd liter tank ons oppikken. de goedgeluimde chauffeur vertelt peter dat we vanaf hier tot aan de grens met guatemala nog 78 verkeershobbels tegenkomen! die kan je dus alleen maar met 5 km per uur nemen wil je je wagen en je rug heel houden. we hebben nog meer geluk: bij de grens kunnen we meteen ons tweede visum voor mexico regelen (90 dagen!). pauline en celine helpen ons met onze tassen en onze meisjes. wat een cadeautje: twee au pairs voor vandaag. de zwitserse meiden vinden onze meiden geweldig en iedereen vermaakt zich goed.

het boottochtje over de rivier naar guatemala duurt veel te kort. eenmaal aan wal spelen de meisjes samen met de kinderen van hier met auto´s, boekjes en hangmatten. wij wachten totdat de chauffeur van de ´chicken bus´ de band verwisselt heeft. eenmaal op weg zien we voor het eerst het landschap van guatemala - groen en glooiend. halverwege de ´dirt road´ komt de bus vast te zitten en iedereen moet eruit. peter helpt de beste man en uiteindelijk komt de bus los doordat twee man achter aan de bus blijven hangen en springen terwijl de chauffeur gas geeft.

eenmaal in flores vinden we een geweldige plek om bij te komen - los amigos. ze hebben grote kamers, een tuin, schildpadden & papegaaien, een geweldig goede kokkin en een schommel. iedereen blij. bovendien heeft aaf weer vrienden gevonden want twee van de drie eigenaren zijn nederlanders. we blijven lekker een weekje hangen.

in de vroege ochtend bezoek ik Tikal; peter en de meisjes komen later. dit is de beste maya site tot nu toe. hoge, grote gebouwen en pleinen midden in de jungle. ´s ochtends is het nog redelijk rustig; qua mensen dan. apen en spinnen genoeg. er wordt nog steeds gewerkt aan de uitgravingen en de wederopbouw. het park waar we nu door heen lopen is maar een fractie van wat de stad ooit was. de gids wijst op heuvels en begroeiing waaronder nog tempels en piramides verborgen liggen. de jungle is zo machtig, als het maar de tijd krijgt overwoekert het alles. geweldig toch! na de klim zie ik vanaf tempel IV de flarden mist langzaam verdwijnen en de andere tempels verschijnen. we lopen de rest van de dag door het park en aaf klimt vrolijk mee. het tempo van de bejaarde amerikanen halen we echter niet, complimenten wel.

rio dulce
we verlaten flores met het plan om een paar dagen bij een gualtemalteco op zijn rancho te blijven; hij heeft echter een trouwerij en is niet thuis. dat heb je wel eens ;)) dit adresje is tussen flores en rio dulce dus misschien komen we er nog voor terug. Rio dulce is net als alle andere busstops een lange straat met twee zijstraten vol met winkeltjes en verder niks. of toch, een hele gekke hoge, smalle brug over de rivier naar livinston en het grootste meer van guatemala.

met een bootje gaan we naar ons hostel, deze keer zijn het zwitserse chalets op steigers in de magrove. superschoon natuurlijk en lekker ruim! we kijken even aan of het goed gaat tussen al dat water met de kinders. ja, dat zit wel goed. vissen en kayaken, aaf vindt het allemaal geweldig. nog meer water op komst. we gaan met de lokale bus naar een koud beekje met een warme waterval. eindelijk een warme douche. we lopen stroomafwaarts door het water weer naar de weg. eenmaal op de kant worden we gevolgd door tien kinderen. tot grote hilariteit van iedereen speelt aaf net als deze meisjes verkoopstertje . evi doet mee met ´we maken een kringetje van jongens en van meisjes´. spelen kan overal. we horen van een van de meisjes dat maar de helft van deze kinderen naar school gaan. sommigen spreken dan ook alleen quechi, een mayataal, en geen spaans. en tussendoor vragen ze steeds om een quetzal (guatamalaans geld). peter zegt steeds 'muy bien, muy bien' want hij denkt dat ze vragen 'que tal?'.

mexico, palenque - junglebook

2006-09-16T21:56:00.000+02:00

na een ontspannen (echt!) busrit van 5 uur rijden we met de taxi zo'n hippiedorpje in de jungle in. hmmmmm, dreads en gitaren, is dit wel wat? de kamer blijkt na wat geschuif toch weer ruim genoeg voor evi's tentje dus so far so good. echter, tijdens het inruimen komen we erachter dat we ons lonely planetboek in de taxi hebben laten liggen! niet voor niks dat de chauffeur zich aan ons voorstelde!! hadden we nu maar beter opgelet. Peter speert er vandoor en Circe gaat vast met de meisjes eten in het enige restaurant hier. we moeten wel blijven zitten totdat Peter terug is want hij is ook geld halen. nou, laat ik het zo zeggen, je kan het slechter treffen. blijkt hier midden in dat jungle gewoon het beste italiaanse restaurant van de streek te zitten. genoeg van alle bonen, kom maar op met die houtoven-calzones, daar houden wij het wel uit. zeker als de meisjes mogen meedoen met de muzikanten van die avond. niets mooiers als voor heus publiek met de microfoon K3 playbacken. afijn, peter weet het allemaal te regelen en pikt de beste man uit het smoelenboek van de taxicentrale. twee soaps later, met een pak geld en LPboek schuift hij aan tafel. que approveche!

hier begroeten de hipste hippies elkaar met de mexican handshake. aaf kent dat allang en wil meedoen. ze loopt naar een hippie en steekt haar hand uit. deze wil haar een nette hand geven, maar aaf corrigeert hem en doet de mexican handshake. dit tot grote hilariteit van de omstanders. als de ober vergeet de stroop te brengen, regelt ze dat zelf wel even in haar zelfgebreide spaans. iedreen vindt het prachtig.

de ´indianenstad´ in palenque is een groen park met grote wederopbouw tempels en gebouwen. aaf en circe beklimmen tig treden en kijken zo uit over het achterliggende glooiende landschap. in de verte horen we de apen brullen, die blijven mooi in de bergen, ver van alle toeristen. wie ooit de jungle een paradijs heeft genoemd weet ik niet, maar voor mij is het parardijs een stuk stiller. het lijkt wel of er voortdurend wordt geklust of auto´s worden leeggeroofd. het geluid van de frees en van het autoalarm is hier uitgevonden.

na een ritje te paard pakken we weer in. om half zes ´s ochtends staan we in het donker in de regen te wachten op ons vervoer naar de grens met guatemala. ´hij zei toch half zes?´

animales I

2006-09-16T04:39:00.001+02:00

voor tibo, rijk, pim, anne en emma
heeeel veeel vlinders en ook handgrote blauwe vlinders, een handpalmgrote platgestampte tarantula, zwarte schorpioen, pelikanen, soort grote witte reigers, klein vosje, neusberen, brulapen, gieren, slangen, leguanen en nog meer leguanen van die echte 'fat bastards' en tijdens peters duiken: veel gekleurde vissen, reuzeschildpadden en een baracuda

en evi houdt echt van alle dieren behalve rode mieren. 'even wachten evi, pappa maakt een foto van een mooie plant... het protest van evi was ietwat heviger dan normaal, ai, haar voetje stond midden in een rode mierenhoop! nu roept ze naar alles wat klein is en langsloopt: 'miejuh, miejuh'

foto fam - 4 weken

2006-09-07T00:49:00.000+02:00

liefs vanuit flores, guatemala

mexico, mérida en campeche

2006-09-02T19:24:00.000+02:00

Ha, ons eerste echte hostel. het reizen is nu echt begonnen. met de bus van Tulum naar Mérida. Prima airco bus inclusief snoeiharde aziatische vechtfilm. Circe wordt er onpasselijk van, Aaf lacht erom. Ondanks dat de kinderen het wel eng vinden, slapen ze er niet slechter van. Na drie kwartier geschop en gebeuk een deuntje ´me gommetje´ dan maar. Lang leve de mp3 speler!

In Mérida aangekomen blijft één van ons met de kinderen en de tassen, vastgeketend (de tassen dan!) aan de stalen bankjes dankjewel ewan & karen op het plaza major en de ander gaat op pad. afijn, het eerste hostel waar ik zeg dat we met kinderen komen, is het antwoord: ´hellooooo, this is an hostel not an hotél´ ja precies daarom ben ik hier ook, de mazzel. het volgende hostel krijgen we meteen de keuze uit twee mooie, ruime kamers met drie bedden en een eigen badkamer. prima dus.

el jefe is zo uit een liedje van zappa weggelopen. hij heeft alles wat hij vaak nodig heeft op zijn lijf gebonden want hij heeft gaten is zijn korte termijn geheugen en is dus toch nog constant alles kwijt. zijn motor staat midden in de hal en de keuken is ook werkplaats. tussendoor is hij overal tegelijk bezig met opknappen en repareren. waar kennen we dat toch van ;) we voelen ons dus snel thuis.

Mérida is een levendige stad waar iedere avond op één of ander plein wel muziek of dans te zien en te horen is. Als het aan aaf ligt gaan we elke avond op pad, of het nu bejaarden dans, salsa of folklorische dansen is, overal staat ze vooraan. Gelukkig zijn de prijzen hier wat lager dan aan de kust, dus we blijven nu binnen budget. De eerste schifting van onze spullen heeft plaatsgevonden ondanks dat alles in twee rugzakken paste gaat er toch nog wat uit. Het lukt alleen nog niet om het te lozen. Een pakketje overzee sturen kost al gauw 65 US$, en dat zijn drie overnachtingen! Dan maar even verder sjouwen en kijken of we het straks in San Francisco mogen achterlaten.

In alle vroegte om 06.30 uur gaan we naar onze eerste opgraving Chitzen Itzá (90 min rijden). Weken voor ons vertrek hebben we iedere anvond de tempel van Chitzen bekeken en elkaar beloofd dat we die gingen beklimmen. Aaf rent er dan ook meteen naar toe. Niet dus! Hij is gesloten in verband met een ongeluk drie maanden geleden. Of slopen die toeristen werkelijk alles? Bij de volgende opgraving hopelijk meer geluk. De meiden houden de rondleiding van twee uur goed vol, afijn, wel met een picknick in het vooruitzicht dan. Het is een bijzondere plek om te zijn en omdat wij zo vroeg zijn, heerst er nog een zekere rust. Dat wordt wel anders als om 11.00 uur alle bussen arriveren. Wij eten rustig ons broodje en wandelen langzaam het park weer uit.

In ons hostel ontmoeten we een stamgast: jonathan, een amerikaanse schrijver. Hij heeft een hacienda in de provincie (en een lift nodig) en nodigt ons uit. We willen toch een auto huren om de omgeving te bekijken dus dat komt goed uit. We proppen alle proviand en tandenborstels vóór in en hobbelen met z´n vijven de stad uit. Als we afslaan van de hoofdweg, rijden we direct de jungle in met ons gehuurde vw kevertje. Over het karrespoor met 1 meter hoog onkruid en de nodige keien ploegt de kever een slordige 5 km verder de jungle in (je begrijpt, even een boodschapje halen kost een halve dag). De hacienda ligt schitterend in the middle of nowhere en we besluiten twee nachten te blijven. overdag worden we vergezeld door honderden vlinders en ´s avonds worden we getrakteerd op een lichtshow van duizenden vuurvliegjes. tot grote vreugde van aaf eten we ´s avonds terwijl alles verlicht is met kaarsen: ´net een sprookjes kasteel´. Op de terugweg naar Mérida nog langs de opgraving Uxmal. En jawel, hier scoren aaf en peter hun eerste piramide!

Na een week in het drukke Mérida te zijn geweest, vertrekken we naar het gemoedelijke Campeche. Wederom een busrit met de gebruikelijke vechtfilm. In Campeche chillen we twee dagen voordat we doorreizen naar Palenque.

fotoos II

2006-08-30T05:26:00.000+02:00

even buurten

zusjes

juffie aaf

labna

schommelen, schommelen

TV verslaafd

¡viva mérida!

wat gaan we nu doen?

mamma, maak je een foto?

fotoos I

2006-08-29T06:52:00.000+02:00

als een echte prinses met de koets door mérida

small talk in maní

¡hola, hola!

best ruim zo´n kever

tome el pelote

chitzen itza

avd. montejo, mérida

mexico, meiden update 1

2006-08-23T05:02:00.000+02:00

iedereen moet wennen dat we de hele dag met z´n vieren zijn.

voor aaf is het wennen dat ze nu constant twee ´moeders´ heeft. ze krijgt veel aandacht maar toch valt luisteren haar erg zwaar. daar valt luisteren naar haar lichaam ook onder. ze vergeet regelmatig op tijd naar het toilet te gaan. vandaag hebben we daarom extra mexicaans meidenondergoed gekocht: compleet met kanten strikken op haar kont! nu gaat het vast lukken. bovendien is er weer een ´waarom´ fase aangebroken. gék worden we ervan.

ze praat vrolijk tegen juan en alleman, si si si no no no mi jamo aaf. toch, na een paar dagen speelt ze niet zo gemakkelijk met iedereen en ze vraagt ´mama, waarom praat iedereen frans?. nu ze door heeft dat iedereen spaans praat vraagt ze aan ons bij alles wat ze ziet " wat betekent dat in het spaans?" het communiceren met lichaamstaal vergeet ze, want ze kan net zo goed praten en dan is het niet zo leuk wanneer niemand je ineens meer verstaat. als er dan een nederlandse meid tegenover ons komt logeren, heeft aaf haar snel gevonden en praat honderduit. als we dan even komen kijken hoe het gaat zegt ze beslist ´ga maar even weg pappa, ik ben even aan het praten´. we zeggen maar tegen mensen dat ze aaf moeten wegsturen als ze het zat zijn want ze loopt overal te pas en te onpas binnen.
op het plaza in ticul heeft aaf al snel de ´coole dudes´ met hun skateboards gespot en gaat gewoon naast ze zitten. langzaam schuifelt ze steeds dichterbij en dan ineens ligt haar hand op een skateboard. vijf minuten later ook haar voet en dan, ja hoor, ze rijdt zo op haar buik weg tot grote hilariteit van de dudes. is dat niet het coolste vriendinnetje dat je kunt hebben?

evi vindt alles goed, als ze af en toe maar mag lopen. met haar donkere ogen volgt ze goed wat er allemaal gezegd en gedaan wordt. en ze is er als de kippen bij als het om eten of drinken gaat. haar kringetje wordt nu langzaam groter: jou en mij, aaf, evi, papa, mama, ¡hola!. ze is wel echt een koalabeertje, kijken, kijken niet kopen. en dan bij papa of mama op de arm. nieuwe hobby is op je kop staan (beginpositie van de koprol) dit doet ze dan ook overal. in restaurants op de deurmat,de straat, het bed etc. ze begint nu ook echt te kletsen. als ze haar zus even niet ziet, roept ze ´waasaaf´ en als ze haar dan ziet roept ze op haar allerhardst ´AAAAAAAAAAFF´. het eerste regeltje K3 kwam er ok al uit van de week. is dat wat.

nou, ik kijk wel uit naar die oppas in mexico df (diego&khytzia!) even lekker samen eten, bijvoorbeeld. het is nu écht 24/7. voor ons allebei. we spreken af dat één van ons af en toe even alleen een uurtje weg kan. heerlijk.

we hebben veel bekijks met de meiden. vele glimlachjes en aaien over hun bolletjes. en alsof vier ogen nog niet genoeg zijn, iedereen kijkt mee. we krijgen zelfs allerlei opvoedkundige maya tips!

jaja, we luisteren wel naar jullie, hier nog wat extra meiden fotoos

mexico, tulum - more mojitos

2006-08-23T03:55:00.000+02:00

aaahhh, de caribische zee ... en dan zo je cabaña uit in het water rollen. dat willen we allemaal wel. dus dat doen we dan ook elke dag. de bandjes zijn tijdens de laatste zwempartij achtergebleven in het zwembad, dus we kopen gauw nieuwe. het gaat toch al zo lekker met dat budget - not! -

we logeren bij een mexicaanse familie met spelende kinderen op de court. vooral de eekhoorn in z´n kooitje doet het goed bij de meisjes. we lummelen zo de hele dag een beetje heen en weer tussen strand en cabaña. en dan gaan we weer eens eten. na een bezoekje aan de maya ruine in de brandende zon is het weer tijd voor een broodje met jam en een sapje. tjsa, en verder is het hier nog steeds erg heet, evi heeft warmtebubbeltjes en constant een warm hoofdje. ze kan nog niet goed transpireren. de pakken luiers zijn op en we beginnen met de katoenen luiers. ze drogen hier in ieder geval als een tierelier.

in de eerste week slapen we allemaal steeds van acht to acht. nu maken we ´s avonds in de warme wind lekker een sudokoetje tenkjoe, elly. en zo plakken we er steeds weer een dagje aan en eigenlijk willen we dan nóg niet weg.

and for our amigos internacionales,
hola diego and khytzia and the rest! we are now in your country and enjoying it a lot already. we start our travels at the caribean, heeeh you prabably agree this is the best place to start. we stay in two cabañas and spend all day either swimming, sleeping or eating. the mexican family enjoys aaf´s daily walk ´n talk. she now discovers not everyone talks dutch or french and she feels a bit lonely sometimes. to lighten up, we move to mérida and to lighten our backpacks we used almost all the disposable nappies and left some dutch toys with the mayan boys. their mothers are happy now. we are too.

mexico, playa del carmen - eagle has landed

2006-08-09T15:50:00.000+02:00

ha allemaal,
na een enorm donderend onweer genieten we van ons eerste dagje caribisch strand!!

de eerste reisdag met de meisjes gaat zeer goed. er is genoeg afleiding, tekenspullen, allerlei pakjes met eten en kleine tv-tjes. slapen doen ze af en toe op schoot. na de laatste vlucht gaan we met de snelle bus naar playa del carmen. dat is wel de killer na zo`n lange dag, maar eenmaal aangekomen vinden we snel het hotel en vallen meteen in slaap. we zijn nu al blij met evi's kiwi traveller tent, voor het slapen 's nachts en het spelen overdag. mijn spaans wordt op de proef gesteld aangezien aaf naar allerlei woorden vraagt: wat is zitten in het spaans? hoe zeg je zwemmen?

het is hier super toeristisch en duur, maar we blijven nog een paar dagen totdat we allemaal bijgeslapen zijn. peter gaat hier misschien nog duiken. binnen 30 dagen moeten we mexico weer uit zijn in verband met het toeristen visum, dus zijn we nu de route aan het bekijken. mexico - guatemala - mexico zal het wel worden. de volgende stop is in ieder geval tulum.

bij deze een grote gracias voor al onze familie, vrienden en (on)bekenden die ons tot nu toe zo geweldig op weg helpen. wij kunnen wel het plan hebben om zo'n reis te gaan maken, jullie maken het mogelijk. gracias

moskou - een ‘gouden’ stad

2006-07-29T12:38:00.000+02:00

sinds een paar dagen ben ik terug van een kort bezoek aan vera, een studievriendin uit moskou, en langzaam zijn mijn ogen weer gewend aan de matte, hollandse kleuren. alles, bijna alles is goud dat er blinkt in Moskou. gouden koepels, gouden ikonen, gouden tassen&jassen, gouden gympjes, gouden haren…

bijna alle jonge vrouwen hebben goudgeel geblondeerde haren, dragen hoge hakken, korte rokjes en plastic tasjes bedrukt met gouden logo’s van versace of gucci. op straat drinken de mannen vanaf ‘s ochtends blikjes vloeibaar goud (bier), dragen grote blinkende horloges en zien er moe uit.

in moskou wonen meer dan tien miljoen mensen en iedereen maakt veel uren. moskou leeft dag en nacht. de winkels zijn tot 01.00 ‘s nachts open, de bussen en de metro zitten om half twaalf ‘s avonds even vol als om half zes in rotterdam. ‘s nachts gaat met de gele hijskraan gewoon nog een betonmolen de lucht in. op naar de 26e verdieping van het zoveelste appartementengebouw. moskou groeit en groeit. iedereen komt naar moskou en wil hier werken en wonen.

laura, trine en ik wonen een tijdje bij vera op de dertiende. vera heeft al flink wat voorwerk gedaan om alle uitnodigingen, tripjes en treinkaartjes voor ons te regelen. alles staat op naam en moet tigduizend keer gecontroleerd worden. voor degene die nog geen geduld had, is dit een goede leerschool.

nadat we tijd hebben doorgebracht in de stad,
gaan we naar rostov, één van de vijf rijkste steden ten tijde van peter de grote. na ongeveer drie uur treinen stap je honderd jaar terug in de tijd. de stad is nu een gehucht, leeg en verlaten lijkt wel. bijna alle huizen zijn van hout, behalve natuurlijk het kremlin met zijn gouden koepels. binnen de muren van het kremlin brengen we de nacht door. de eetzaal, met mintgroene muren en liftmuziek, is volledig gedekt voor zestig man en voorzien van zes bediendes in minirok. verder geen kip te zien. de stilte wordt even verstoord als laura en ik spontaan de slappe lach krijgen.

na alle tripjes en bezoeken aan het kremlin, rode plein, musea en neemt vera ons mee naar haar ouderlijk huis. een appartement waar de familie al langer woont, vol met boeken en schilderijen van haar oma en overgrootoma. vera vertelt dat de mensen pas sinds tien jaar huiseigenaar zijn. voor die tijd woonde iedereen in gemeenschappen en kon je als je geluk had van apartement ruilen.

de tegenstelling is groot: soms grijs, grauw en vooral niet te opvallend, dan weer goud met felle kleuren. zo ook de vrouwen van het platteland. zij verkopen op straat heerlijk verse bosbessen, bramen en kruisbessen in milkshake bekers en steken af tegen het volle rood van het fruit.

foto fam

2006-07-29T11:33:00.000+02:00

welkom!

2006-07-10T14:07:00.000+02:00

welkom bij caep. en wie is dat dan? caep is circe, aaf, evi en peter. wij gaan met z'n vieren op wereldreis. via deze weblog houden we familie en vrienden op de hoogte. we zullen zo nu en dan schrijven over onze avonturen. speciaal voor hun beste vriendinnetje nina en hun oma's volgen er ook schrijfsels over de meisjes. geniet ervan, doen wij ook…