fotoos XIII - bali

gokken naast de tempel
















onderweg















tempel in bangli






















bidden in bangli





















bloemen overal



















brommeren in bali
















een echte prinses

indonesie - brommerend door bali

om de overgang van australie naar indonesie niet te groot te maken, zitten we eerst vijf (echt vijf!) dagen in een 'aussie-hotel'. we vallen een beetje uit de boot want de meiden hebben geen gevlochten haar en henna tatoo en ik heb geen Bintang singlet, maar voor de rest is het beregezellig met de aussies.

als we een beetje uitgerust zijn gaan we naar Ubud in het midden van bali. al dagen vraagt een taxichauffeur van het hotel of hij ons niet ergens heen kan rijden, dus na wat onderhandelingen huren wij hem voor een halve dag in. het is maar 40km naar Ubud maar onderweg willen we een aantal keer stoppen om het nodige te bekijken. nog voordat we de straat uit zijn hebben we de eerste discussie over de route. net als bij Rome leiden er meerdere wegen naar Ubud. schoorvoetend wil hij twee van de drie stops aandoen, maar de stemming is gezet. naarmate de reis vordert gaat hij steeds moeilijker doen om ergens te stoppen. als circe hem nogmaals duidelijk maakt dat hij 4 uur met ons opgescheept zit en dat hij dus moet stoppen waar wij zeggen, dringt het eindelijk tot hem door. de temperatuur daalt tot nabij het vriespunt in de auto, wat op zich niet slecht is in de tropen. alleen aaf en evi begrijpen niet waarom wij af en toe zo boos doen tegen die meneer. 'nee schat, die mijnheer luistert niet zo goed'.

een van de laatste avonden in onze 'stam warung' (de enige eettent in legian met echt indonesisch eten) spraken we een duits echtpaar dat al 20 jaar in bali komt en zij hadden een paar goeie adressen voor ons in Ubud en Lovina. op weg dus naar ons eerste adresje in Ubud. het is een prima plek: een ruime kamer met badkamer aan een mooie tuin, aan weerszijde beschermd door een tempel. iedere dag komt de dochter langs om overal offers neer te zetten om de goede goden te behagen en de slechte te verjagen. de familie heeft ook twee kinderen van dezelfde leeftijd, dus aaf en evi zijn helemaal gelukkig.

nadat we een dag door Ubud slenteren kommen we uit in het apenbos waar wat makaken wonen. de verdere omgeving bekijken we 'bali style' met het hele gezin op twee scooters. het is de leukste manier om het eiland te verkennen. je beleeft de omgeving en zie je wat leuks dan stop je gemakkelijker op deze wegen dan met een auto.

zo zitten we na de eerste rit in penelokan (wat de naam heeft dat de handelaren je belagen) een lekkere gado gado te eten met uitzicht op vulkaan en meer batur. gezelli met koffie en kretek samen met alle handelaren die toch niet veel te doen hebben nu de busladingen met toeristen er niet meer zijn. de tweede dag toeren we tussen de rijstvelden. genieten! we komen bij een mooie tempel waar net wat ceremonies bezig zijn. ja, dan zijn die tempels wel mooi! met doeken, parasollen, vlaggen en offers.

naast de tempel horen we steeds een geweldig tumult. zodra we de tempel uitgaan holt aaf die kant uit. we komen bij het 'kippenvechten' zoals aaf dat noemt. het is zo druk dat we er weinig van kunnen zien. maar er alleen al naast staan was al opwindend met al het geschreeuw en ooohs en aaahs. we hebben het maar vastgelegd op film want je kan het toch niet vertellen.

een avond zijn we nog naar het traditioneel dansen geweest. de tijger was wel wat eng maar de prinsen en prinsessen, daar waren de meiden toch wel van onder de indruk. we blijven nog een dag langer omdat er een festival is waar veel kinderactiviteiten bij zijn. de meiden schilderen, plakken, zwemmen en spelen zich helemaal wezenloos met alle expatkinderen.

via ons mannetje regelen we alles dus ook het vervoer naar Lovina, onze volgende stop. zal dat adresje net zo leuk zijn als deze?

fotoos XII

spelen in sydney















hond, dolfijn en tijger


















festival ubud

















evi ook!



















aafjes toko

















vanavond staat op het menu...






















en dat is cir d'r buik

meiden update 3

met de meisjes gaat nog steeds goed. aaf reageert afwezig als we het over kinderen in nederland hebben. letterlijk te ver van haar bed. als ik haar vertel dat tibo en gigi met rijk en sam gaan spelen vandaag, kijkt ze me wazig aan. en als we het over yara en fenna hebben, slapen ze ('want als hier de zon is, is het daar nacht.' 'maar waarom zijn er dan geen twee zonnen?').

kinderen leven echt in het nu, ze kan er hier niet zoveel mee. maar met letters is de T nog steeds van tibo, hoor. het balletfilmpje van gigi vond ze trouwens erg leuk, helemaal omdat ze eerst dacht dat ze het zelf was! helemaal klaar voor balletles die meid. als we hier dan nederlandse kinderen tegenkomen is het feest. lekker verstoppertje spelen enzo. vorige week is aafje zelf met nederlandse mensen mee naar de paasmis gegaan. toen ik haar vroeg of ik mee zou gaan zei ze: 'mamma, ik wil ook wel eens zonder pappa en mamma ergens naar toe, alleen.' aha, duidelijk.

ze spelen veel samen en maken natuurlijk ook ruzie. evi is een felle en aaf gaat snel huilen. soms staan ze minutenlang aan een ding te trekken en keihard en heel hoog te gillen. tja, meiden. evi leert trouwens nu wel om iets te vragen in plaats van te gaan nephuilen en om het aan te geven in plaats van op de grond te donderen, zo van 'nou hier dan'. evi wel is heel erg gewend aan haar zus om haar heen. als aaf er niet is, speelt ze eerst heerlijk alleen. lekker rustig. ook voldoende tijd om bij haar moeder te knuffelen want het is echt een koalabeertje. na een tijdje vraagt ze dan wel waar aaf is. en ze wil alles hetzelfde, maar dat wil aaf ook weer andersom. we proberen ze te leren dat ze twee verschillende mensen zijn met verschillende wensen.

evi praat veel en goed en zingt de hele dag. wel twinting keer hetzelfde liedje en steeds op een andere wijs. als je iets aangeeft zegt ze heel netjes dankjewel. en andersom is het asjebiest. en yeah... ze gaat al af en toe op het potje of het toilet!

was aaf aan het begin van onze reis heel vermoeiend door bij alles te vragen: 'waarom?' nu hebben we evi die bij alles zegt: 'evi zelf'. zo wordt aankleden en gewoon ergens naar toe gaan een heel lang verhaal. als je dan uiteindelijk de schoenen afpakt, roept ze boos: 'mag niet afpakken!' of als je dan maar heeeeeel lang wacht zegt ze: 'pappa/mamma evi helpen?'. en als het dan toch helemaal niet gaat zoals ze wil, gooit ze zich op de grond en roept 'nee, niet leuk!'. een driftkikker hoor! maar het is wel altijd zo weer over.

aaf en evi liggen minimaal twee keer per dag in het zwembad dus met die diploma's komt het wel goed. aaf is al duiken aan het oefenen (jawel, met bandjes aan) en voor evi is geen zwembad te groot of te diep. ze loopt gewoon langs de rand en laat zich er voorover in vallen. ze heeft het wel snelller koud, maar zelfs met blauwe lippen wil ze er nog niet uit. aaf regelt ondertussen voor hen alle twee een rubberboot, een zwemband en een bal, want dat hebben we zelf natuurlijk niet in de rugzak zitten. ze weet al heel goed hoe dat het beste lukt, met 'excuse me' en 'thank you' erbij. en nu is dat natuurlijk 'terima kasih' geworden.

en oja, aaf had me al een paar keer gewezen op mijn dikke buik. ze stond te springen toen peter het haar en evi vertelde. jip, jip, er komt een babietje bij, zei ze. ze gaf ook een kusje op mijn buik. evi klom maar gelijk op schoot, want zij is toch mijn babietje? we zijn er allemaal heel blij mee. alles gaat goed en de vermoeidheid is veel minder. ik zit nu in week 16, dus je ziet het al een beetje. al die indonesiers vinden het ook prachtig en spreken me er constant op aan. ze zijn hier echt zo gek op kinderen, leuk hoor.

fotoo fam - 35 weken

hello mister, beetje laat, maar hier zijn we dan vanuit bali! selamat malam.

welkom sid!

ha nieuwe wereldburger. je maakt mink en fae helemaal gelukkig. en die andere twee vast ook. tabitha en ramon, van harte gefeliciteerd.

indonesie - bali

na 20.000 kilometer rijden en 4 maanden kamperen is de dag gekomen dat we het land uitreizen. zoals op deze ansichtkaart te zien hebben we misschien maar de helft van australie gezien. zeg maar, oost europa. we gaan met een omweg naar baliejuh (zoals aaf het noemt) via perth naar denpasar. een prima manier om het zuiden en westen van australie nog even mee te pikken zo vanuit de lucht. ben benieuwd hoe het zal zijn in indonesia.

de laatste 10 dagen in sydney waren nederlands en australisch tegelijk: familiebezoeken bij tom en ida, voor aaf een uitje met oma, mendelssohn in het opera house, boottocht door de sydney haven, dagtrip naar de blue mountains, regelen van de indonesische visa, proberen de auto te verkopen en natuurlijk een paasbbq in een national park met een echt hema paastafelkleed!

de reisdag is weer eens behoorlijk lang: van vier uur 's ochtends tot acht uur 's avonds. ik ben het eerder zat dan de meisjes, ik kan me letterlijk niet bewegen in zo'n vliegtuigstoel. bovendien wisselen de meisjes om het kwartier van zitplaats en ik zit daartussen. de mijnheer voor aaf heeft last van aafs voeten in z'n rug en de mevrouw achter haar van haar beweeglijkheid. dus liggen aafs voeten op mijn schoot. maar daar gooit evi net haar volle glas sinaasappelsap overheen! ik kan niets redden want alle drie de tafeltjes zijn uitgeklapt en staan vol met gedekte dienbladen. we gaan maar gewoon lekker eten en daarna een filmpje kijken. peter zit sowieso de hele reis klem, maar die hoor je niet klagen.

eenmaal in denpasar gaan we met een taxi naar een hotel. aangezien we een paar uur vertraging hadden in perth zoekt het niet zo handig in het donker. aaf valt op mijn schoot in slaap en evi stuitert heen en weer tussen de voor- en achterbank. in legian vinden we een ruime kamer met aparte badkamer, zitje, tv, airco en een heel groot bed. wat een luxe! aaf slaapt bij ons en evi kan lekker in haar tentje. we zijn erg moe en vallen meteen in slaap. we kijken wel hoe lang we hier blijven. tot we uitgerust zijn en zin hebben om het echte bali te ontdekken. nu zijn we moe en hebben tijd nodig om te wennen aan het klimaat. de eerste paar maaltijden vallen ons vies tegen; echt toeristenvoer zonder smaak. we zijn zo gewend aan de gado gado van de groene papaya en jims soto. op de vette australiers na, is het trouwens wel een gezellig jim-en-joyce sfeertje hier.

fotoos XI

undara

















lamington




















atherton




















lachen met die oma


















humjam lekker!





















bottle tree at winery




















en dat is drie in hunter valley

australia - daintree, atherthon, undara, eungella & lamington

al kilometervretend komen we steeds verder noord richting cape tribulation en daintree national park. op de kaart lijkt het nog steeds een klein stukje; in werkelijkheid is zo'n stukje dan ineens 370 kilometer. en dan wilden we daar eigenlijk nog niet stoppen.

de drukste snelweg van australie, de een, loopt vaak vlak langs de kust; sommige delen zijn schitterend, andere stukken lijken meer een provinciale weg dan een snelweg. iedereen vermaakt zich prima in de auto, dan weer een locospelletje, een sudokoetje, een cryptogrammetje, een koekaatje etc. 's middags halen we vers brood en zoeken we een speeltuintje met picknicktafel om te lunchen.

daintree national park en mossman gorge zijn schitterend. het regenwoud loopt in cape tribulation echt tot aan het strand en dat is heel bijzonder. het regewoud en de rivier bij mossman komen rechtstreeks uit een brochure. omdat het 'wet season' is, begint het dan toch tropisch te regenen: wij alles inpakken in de stromende regen! no worries, het blijft gelukkig warm.

de berichten die we over de rest van noord australie horen zijn wat minder: overstromingen, krokodillen 'all over the place', afgesloten nationale parken en overspoelde highways. dat alles doet ons besluiten ons reisplan opnieuw te bekijken. na wat telefoontjes is het duidelijk, we moeten bijna 3000 km door de outback rijden naar darwin met een grote kans dat we niets kunnen zien. hé maar, vanuit cairns is het net zo ver naar sydney en er zijn zoveel mooie plekken die we overgeslagen hebben... dus snel onze tickets omgezet naar sydney en op naar de atherton tablelands. een engels aandoend groen glooiend gebied met heel veel watervallen en de platypus (vogelbekdier. ik ga met an en de kinderen kijken, maar dat is geen succes. je moet namelijk heel stil en geduldig zijn. peter ziet de volgende morgen bij het krieken van de dag 2 stuks. wat zijn ze klein (40cm)!

we rijden verder richting outback naar undara national park met lavatunnels. tunnels gevormd door stromende lava die tig miljoen jaar oud zijn. s'avonds gaat peter mee 'torchen' (met grote zaklampen door het bos lopen) om de nachtdieren te bekijken. het is 's nachts net zo druk in de savannah als overdag! helaas kunnen we niet naar cobbold gorge, een hele mooie gorge waar je met een bootje doorheen vaart. de 'unsealed' weg er naar toe zit vol met kuilen en gaten en de waterstand is te hoog dus het bootje gaat niet. dus we vervolgen onze weg richting sydney.

na twee dagen rijden zijn we weer in mackay. we gaan naar het oudste regenwoud van australie. het regent behoorlijk als we aankomen (ja hehe) dus we tracteren ons zelf op een cabin. we krijgen een beetje het ardennen gevoel, fris, donker, open haard en nat. iedereen is een beetje moe van het reizen, dus we maken af en toe en wandeling en lezen/puzzelen de gehele dag. nu sta ik om 6.00 uur op en zie 3 platypussen, wow!

na het regenachtige eungella national park gaan we weer naar de warme kust. even twee dagen opdrogen in de zon. vandaar rijden we weer twee dagen naar lamington national park, ons aangeraden door de deense bioloog. de uitzichten zijn schitterend, maar als we bij de camping komen zit de stemming er al snel goed in. met moeite kunnen we 1 tent kunnen opzetten, het waait behoorlijk en daar zijn die koepeltentjes niet tegen bestand. bovendien is de grond zo hard, dat peter alle haringen krom slaat en ten slotte met de (rubberen) hamer begint te gooien. ik blij dat het kamperen er bijna opzit. trounens, het is hier voor ons tropische mensen veeeel te koud. na een nacht klappertanden, weten we niet hoe snel we naar hunter valley moeten rijden alwaar we een wijntoertje doen.

zei iemand nou dat we naar sydney gaan? maar daar wonen veronique en emma, misschien kunnen we wat leuks afspreken! nou, dat vonden zij een heel goed idee. sterker nog, we worden uitgenodigd om bij hen te komen logeren zolang we in sydney zijn. joepie, iedereen blij. emma om mee te spelen, warme bedden en nederlandse paashaasjes. een mooie overgang voor An, die we zaterdag op het vliegveld gaan uitzwaaien.

fotoos X

fraser island met de landrover







whitsunday islands met het zeilschip



onze zwemmertjes





hop, hop paardje


daintree national park

foto fam - 29 weken

schip ahoy! vanuit great barrier reef

australie - fraser island & whitsunday islands

in drie dagen hebben we een hoop over het boerenbedrijf geleerd. nooit geweten dat boeren met satelietgestuurde machines werken en ook in opties handelen! na een borrel bij het lokale stadhuis en een filmpje kijken voor een goed doel, vragen we ons af waarom ze hier in capella (1000 inwoners) een tropisch zwemparadijs en in capelle (80.000 inwoners) geen zwembad hebben?

nadat we oma an van het vliegtuig halen in Brisbane, blijven we twee dagen op een camping aan het strand. we vieren eerst cir d'r verjaardag, voordat we naar fraser island gaan. een must voor iedere man (en stoere vrouw). met een 4x4 over het grootste zandeiland van de wereld crossen. een soms lastig parcour waar het strand de snelweg is, maar pas op voor de muien en de dingo's. daartussen: regenwoud, blauwe meren met het witste zand dat je ooit gezien hebt, groene meren met schildpadden, kristalheldere beken waar je je op mee kunt laten drijven en een heel lang strand waar de oceaan binnenrolt. op het kampeerterrein komen iedere dag een aantal leguanen van 1 meter je tent inspecteren of er nog wat te nassen valt.

als we na 4 dagen verzadigd zijn van al dit moois, gaan we weer verder. landinwaarts naar cania gorge, een nationaal park 200 km van de kust. in deze oase van groen komen we helemaal tot rust. terwijl de pretty faced wallabies voorbij huppelen, de zwarte cacatoo en andere papegaaien overvliegen en 's avonds de bettong (een kangaroe, maar dan zo groot als een rat) even langskomt, laden we ons op voor het volgende avontuur: de Whitsunday Islands!

een groep eilanden waar de eilanden groener dan groen zijn, de zee blauwer dan blauw en de stranden iets minder wit dan die van fraser island, oftewel, het paradijs op aarde. we kiezen ervoor om drie dagen met een zeilboot de eilanden te verkennen. de meiden vinden het helemaal super al die kleine kamertjes waar je kan slapen en een keuken waar ze steeds met eten en drinken uit komen. binnen no time zijn ze de beste maatjes met het personeel. als aaf honger heeft, loopt ze naar de keuken en vraagt 'where's me dinna', dit tot groote hilariteit van de kok.

al snorkelend, etend en zeilend komen we deze dagen door. de laatste ochtend wordt ik verrast door alle meiden met een versierde stoel en kado's. aaf en cir hebben nog een chocoladetaart geregeld voor mijn verjaardag, die aaf met veel verve over de slingerende boot aan alle andere opvarenden uitdeelt, met de tekst: 'you like cake for me daddies birthday?'

na deze zeiltocht gaan we snel door naar Cairns want de tijd begint te dringen. we moeten gaan bekijken of we nou wel of niet naar Darwin gaan. als we gaan rijden kost het ons een week. we horen allerlei berichten over overstromingen en het Kakadu national park zou gesloten zijn. het reizen met oma An erbij bevalt ons (en oma) uitstekend. de ene dag rijden we 500 kilometer, de volgende komen we al zwemmend door. we wisselen het kamperen af met af een toe een motel of hostel. maar oma An is een stoere, hoor. kamperen en snorkelen, ze draait er haar hand niet voor om. we horen van alles over nederland, soms is dat leuk, soms willen we er niets van weten. aaf vroeg voor het eerst wanneer we weer terug gingen. 'waar naar toe?' 'nou, naar nederland.' 'in augustus, met oma's verjaardag zijn we er weer.' 'en waarom dan?' omdat ze nina graag wilde zien. nou, toen pinkte cir wel een traantje weg!

fotoos IX

kata tjuta


devils marbles


outback kleuren



dinoland


skink



blue tongue kiss



zo wonen we



hot girls

australie outback

nadat we met opa en oma naar de pinguins hebben gekeken en australia day hebben gevierd, is het tijd om afscheid te nemen en aan onze reis door het midden van australie te beginnen. we knallen in één dag door victoria. als we de volgende dag de grens met zuid australie willen oversteken worden we gecheckt op fruit en groente! we mogen niets meenemen de staat in. dus wij een vervroegde fruitpauze ingelast om zoveel mogelijk te eten. een paar uur later komen we er achter dat de tijd een half uur wordt verzet omdat we een nieuwe tijdzone inrijden. 's middags komen we aan in Flinders Ranges National Park. het is hier erg droog en heet: 40+ graden. we hebben avondeten tussen de kangaroes, die het liefst een stukje mee willen eten.

de volgende dag vertoeven we aan het zwembad in verband met de hitte, 's middags gaan we de Flinders Ranges bekijken vanuit een vliegtuigje (maatje pipercup). het landschap is als of iemand met z'n handen de bergen uit elkaar heeft geduwd. even verderop zien we de uitgestrekte zoutmeren liggen. een schitterend gezicht vanuit de lucht. de beste manier eigelijk om de onvoorstelbare uitgestrektheid van dit land te zien. op de campimng ontmoeten we een nederlands stel, Frits en Wies. het klikt goed en we zullen hen nog meerdere malen tegenkomen tijdens onze outback tour.

nadat we enkele uren door Flinders hebben gereden, op zoek naar sporen van dino's (hier komen ze echt vandaan hoor, Tibo en Rijk!), langs mooie steenformaties en heel veel kangaroes en emu's, rijden we door naar Port Augusta. hier zien we voor het eerst 'wilde' aborinijies', zoals Aaf deze mensen noemt. de volgende dag door naar Coober Pedy, een mijnstad midden in de woestijn. er is hier niets behalve bloedhitte en heel veel vliegen. gelukkig kunnen we kamperen in een van de mijnen. het lijkt eerst helemaal niks want wie wil er nu in een parkeergarage slapen? maar als die andere backpackers hier ook hun matje uitrollen en de vliegen laten het afweten, is het best gezellig. onder de grond is gewoon de beste plek hier. na een toer door een mijn en een bezoek aan een ondergronds italiaans kerkje, gaat de volgende etappe naar Uluru (Ayers Rock).

weer een lange dag rijden, maar de meiden vermaken zich prima achterin. vooral knippen is helemaal je van het op dit moment. we krijgen de schrik van ons leven wanneer we bij een plasstop een paar lokken van Aafjes haar op de grond zien liggen. ze heeft bij zichzelf een hippe pony geknipt! afijn, de scharen zijn weer even opgeborgen. het is ook de beste plek om te zijn: in je aircokar. hoe overleven die backpackers zonder airco deze woestijn?

voor het eerst de wekker gezet, want bij zonsopkomst gaan we naar Ayers Rock kijken. om 4.45 uur staan we voor de poort van het park. 4.45 uur??? ja, in de noordelijke staten hebben ze geen zomertijd, dus we zijn een uur te vroeg. lekker op tijd zullen we maar zeggen. in het donker vinden we een plekje en terwijl we zitten te ontbijten komt de zon op. het lijkt wel of je iedere keer een andere kleur bril op zet. nadat we de steen wat nader hebben onderzocht gaan we snel terug naar de camping om te zwemmen. de stenen rond het zwembad zijn zo heet dat je de slippers moet aanhouden tot aan het water. we kunnen er maar niet aan wennen.

tegen het einde van de middag gaan we naar de berg stenen, Kata Tjuta/de Olga's. het lijkt wel op een groepje versteende supergrote olifanten. we vinden het mooier dan die ene grote steen van vanmorgen. na een kleine wandeling zoeken we een plekje om de zonsondergang te aanschouwen. samen met wat andere tourtjes zitten we al borrelend en knabbelend het kleurenspektakel te aanschouwen. wat een dag! nog even 50km naar huis rijden en dan naar bed, want morgen rijden we naar Kings Canyon.

na aankomst en opzetten van de tent chillen we wat in het zwembad. 's avonds eten we met Wies en Frits. de volgende ochtend staan we bijtijds op om een wandeling te maken in de canyon. als we om 10.00 uur terug zijn is het al 41 graden in de schaduw. snel inpakken en in de auto. op naar Alice Springs.

omdat de meiden zo veel in de auto hebben gezeten (en nog 3000 kilometers in de auto zullen moeten zitten naar Brisbane de komende week), bombarderen we Alice tot kinderstad. we doen alleen dingen die Aaf en Evi willen, dus tussen de ijsjes door gaan we naar het reptile center waar Aaf een kus krijgt van een blue tongue lizzard, een yellow bearded lizzard aait en ik met Aaf een pyton om ons nek laten hangen. Evi doet het ook allemaal, alleen met enige terughoudendheid en Cir maakt de foto's.

bepakt met nieuwe puzzle- en stickerboeken rijden we in vier dagen tijd van Alice Springs naar Emerald. eindelijk wordt het groen om ons heen. we laten de outback langzaam achter ons. we logeren nu drie nachten op een boerderij in, jawel, het pittoreske dorpje Capella!

fotoos VIII

jarige jopjes!

joepie! eindlijk is het zover. Aaf is vier! eigenlijk nog niet, maar we vieren de verjaardagen wat eerder. opa en oma hebben namelijk een tas vol cadeaus uit nederland meegenomen en die kunnen echt niet twee weken in de kast blijven staan. voor Aaf is het zo spannend en belangrijk: nu is ze ook groot net als haar vriendinnen en mag ze eindelijk naar school. als we weer thuis zijn dan.

de kamer is versierd met slingers en ballonnen en alle cadeaus liggen op tafel. haar nieuwe rok aan, verjaardagskroon op en uitpakken maar. oma heeft een echte franse appeltaart gebakken en dat gaat er goed in als ontbijt. als alles is uitgepakt trekt Aaf zich terug in de tuin en gaat de buit eens goed bekijken. echte meidensieraden, een babypop, nina's boekje: alles is even leuk en wordt netjes op een rijtje gelegd. van wie heeft ze dat toch ;). het lijkt wel of er een soort berusting bij haar is gekomen, hehe, nu ben ik groot en Evi klein, want ze is nog maar een jaar.

niet voor lang, want vijf dagen later vieren we Evi's verjaardag. hetzelfde ritueel met slingers, ballonnen, cadeaus, een verjaardagskroon, een hele mooie verjaardagsjurk en natuurlijk oma's appeltaart! Aaf vindt het wel moeilijk; ze wil nu eigenlijk even geen zusje hebben. Evi rijdt meteen de hele dag rondjes met haar Dorapop in de buggy. ook de Nijntje boekjes en stickers zijn helemaal goed. 's middags gaan we met z'n vieren naar de speeltuin in de buurt en de meisjes schommelen en glijden met veel plezier. daarna halen we een ijsje en als we 'thuis' komen heeft opa lekkere kippeboutjes gemaakt. mmmmm, smullen maar.

en dan is het tijd voor het kinderfeestje! dat doen we op zijn aussies: buiten in het park met speeltuin en bbq. er komen wel 8 kinderen; die hebben we allemaal tijdens het kamperen ontmoet en ze wonen hier in de buurt. gelukkig maar, want waar had ik anders kinderen vandaan moeten toveren. we eten zelfgebakken muffins, chips, broodjes en veel lollies. de ouders hebben ook nog van alles meegnomen: kip, olijven, salades en champagne. ja, dat zijn ze hier gewend, byo, zelfs op een feestje. een van de moeders is een zweedse en vertelde dat ze altijd dacht dat haar gasten haar kookstijl niet lekker vonden. tja, daar kom je natuurlijk nooit achter. we doen een chocolade-eitjes-speurtocht in het park en parcelparcel, een spelletje dat Aaf in Nieuw Zeeland heeft geleerd. een soort stoelendans met een kadootje dat tig keer is ingepakt met in ieder laag een lollie. het pakje gaat rond in de kring en iedere keer dat de muziek stopt, mag je een papiertje eraf halen en een lollie opsnoepen. het gaat natuurlijk al helemaal niet meer om het kadootje, dat snap je.

en verder genieten we van dagjes uit en 'thuis' met opa en oma. het is net of Peter en ik nu vakantie hebben. we zijn lekker uit geweest (ja, we zijn het nog niet verleerd!), we kunnen lekker een boek lezen in de tuin en gaan af en toe samen even winkelen. heerlijk!

murray, mungo, grampions, great ocean road

1 january zijn we in Albury. ik ga met de meiden naar een australische kinderboerderij waar overal verschillende soorten kangaroes lopen die je kan voeren. Evi vindt het leuk vanaf mijn arm, Aaf staat tussen alle kangaroes om ze eten te geven, tot er een grote zo opdringerig wordt. dan wordt het haar ook te veel.

de volgende dagen volgen we de murray river. de op drie na langste rivier van de wereld, waar vroeger met raderstoomboten een levendige handel op gedreven werd. helaas is het waterniveau zo laag dat deze boten niet overal meer kunnen varen. we komen veel gezinnen uit Melbourne tegen. als we vragen of ze zin hebben om op aaf haar verjaardag te komen, vinden ze het hartstikke leuk. dus dat wordt een gezellige boel de 31e.

vervolgens gaan we 200 km land inwaarts, naar mungo national park. een woestijn met mooie geerodeerde steenformaties en veel dieren. terwijl we er naar toe rijden ziet het er dreigend uit, maar de locals lachen daar om. dit hebben ze vaker gezien, maar heus geen regen. na 150 km over onverharde wegen stuiteren, komen we aan. we proberen de tent op te zetten, maar de valt niet mee met windkracht 6. in een oppertje van een boom lukt het dan toch. alle vegetatie prikt en steekt. daar loop je dan als stadsmens op je flip-flops. het is bloedheet en de enige schaduw die we hebben is het bbq-gebouw. daar installeren we ons, drinken een paar liter vocht en gaan koken. de ranger komt langs om de bbq te repareren en te waarschuwen voor slangen.

als we klaar zijn met eten komen de rangers weer langs. 100 km verderop is het toch gaan stortregenen en met een beetje geluk krijgen zij ook een deel. aangezien het kan spoken tijdens de onweersbuien stelt hij voor dat we overnachten in een half afgebouwde cabin. oke, alles weer afbreken en naar de cabins. die avond zien we het ene na het andere front voorbij trekken met de nodige regen. prima, die buitjes tegen het stof.

de volgende dag zijn de meeste plassen al weer weg en we rijden een rondje door het park. schitterende steenformaties en veel, heel veel kangaroes die bij de plassen langs de weg drinken.(dit keer grote rode en grijze western kangaroes, je weet wel: formaat skippy) onderweg zien we nog soort van draakjes, skinks, dit is een kruising tussen een hagedis en een slang, emu's en allerlei soorten vogels.

de volgende stop is grampions national park. als we daar aankomen zien we tegenover ons een onbekende tent met heel veel bekende spullen staan. dat zal toch niet! ja hoor als de eigenaren thuis komen blijken het onze deense vrienden te zijn. spelen maar!

de great ocean road wacht op ons. een van s'werelds mooiste kustroute. heel veel stopppen en uitstappen dus. op een camping komt een nederlandse vrouw met haar kind naast ons staan. het klikt meteen en de kinderen kunnen het ook goed met elkaar vinden. de moeder is morgen jarig dus cir en de kinderen smeden een plan om de moeder te verrassen. de volgende dag wordt zij getrakteerd op slingers gemaakt van sokken, gekleurde bekers en veel meisjes in feestjurken. we drinken thee met taart en 's middags zijn we op het strand. zij gaan tot augustus in sydney wonen en wie weet zien we elkaar daarna wel weer in nederland.

nu op naar melbourne want daar wacht ons een grote verassing. opa hans en oma ellen!

australie, on the road

nadat we onze auto en overige kampeerspullen hebben gekocht, hebben we eerst gewacht tot het droog was. met mooi weer hebben we de tent, stoelen, kooktoestel, eski (is aussie voor koelbox) etcetera rustig kunnen testen. wie wel eens met mij is gaan kamperen weet dat een tent opzetten niet zomaar een kwestie is van een paar stokken de lucht in en een paar haringen de grond in stampen; het is een ware kunst.

na een aantal dagen kamperen in verschillende weertypes, lees: regen, had ik het gehad met het koopje van de week. toch maar eens bij de betere ouddoorshop naar binnen. zij hebben de tent die wij nodig hebben. dus de hele bende weer terug gebracht naar de Kmart en verder met de kwaliteitstent. en blij dat ik ben! okee, het is weliswaar een koepeltent, maar hij is ruim, droog en staat goed. ik ben ook expert aan het worden in vouwstoelen. nadat ik het koopje van de week binnen een week gesloopt had, ben ik nu drie stoelen verder! terwijl overal staat dat hij makkelijk tot 102 kilo kan houden! zoveel kan er toch niet bij zijn gekomen in 5 maanden reizen?

Australie is ook het land van de picknickplaatsen en de publieke toiletten. als er meer dan 6 huizen staan is er zo'n perfect onderhouden toilet. altijd schoon en altijd toiletpapier. ze zouden eens wat franse gemeentebeambten voor een werkbezoek hier naar toe moeten sturen. de meeste koffietentjes hebben dan ook geen toilet en verwijzen je naar het publieke toilet. vaak is er ook een kraan waar je waswater kan tappen. handig als je naar een kampeerterrein gaat zonder watervoorziening.

waar moet je nu gaan kamperen? je kan hier wild kamperen of in nationale parken of in caravan parks. in de nationale parken heb je schitterende terreinen met, naar australische maatstaven, minimale voorzieningen. dat houdt in ALTIJD een BBQ (soms zelfs een per plek). na het braden van het lamsvlees wordt het een kampvuurtje (als er geen 'total fire ban' is dan). de toiletten hebben vaak ook nog drinkwater en warme douches. 's ochtends en 's avonds huppelen de kangaroos voorbij en grazen de wombats rond je tent,'s nachts proberen de possums je fruit te stelen en je wordt weer gewekt door kookaburra's en papegaaien.

je moet wel een half uur tot een uur op onverharde wegen rijden om er te komen, maar dan sta je ook midden in de natuur. voordat je hier heen gaat moet je wel bedenken hoe lang je gaat zodat je voldoende van alles bij je hebt. dat was wel even wennen, maar we zitten er nu helemaal in. voordat we aan een trip beginnen vullen we de tank, ook al is die half vol, vullen we de eski met ijs en zorgen we dat we 20 liter waswater bij ons hebben en minimaal 20 liter drinkwater.

de andere optie is het caravan park inclusief speelplaats en zwembad. hier zijn veel mensen die er het gehele jaar staan. dus alle caravans zijn gezellig versierd zo rond kerst. iedereen staat te buurten, pilsie d'r bij, niets aan de hand. met ergens een veldje voor de tenten. als je de eerste keer zo'n terrein op rijdt denk je dat je de showroom van Nissan binnen rijdt. alleen maar grote 4x4 met minimaal een 6 cylinder onder de kap en natuurlijk een safarisnorkel. daarnaast staat dan een speedboot, opgetuigd met waterski's en wakeboards. wij worden nog net niet uitgelachen als we met onze Holden commodore V6 het terrein op draaien. 's ochtends zie je dan een hele parade van de ene 4x4 met trailer met speedboot en daar achter alle passagiers met een jerrycan benzine en een paar eski's met bier, na de andere naar de rivier gaan.

's avonds komen de andere boys toys boven tafel: op afstandbestuurbare race wagens. een paar mensen draaien dan wat rondjes met de auto's, maar het merendeel staat met een biertje in z'n 'stubbiecooler' (anders wordt je biertje te warm van je hand) commentaar te leveren. net zoals de pelikanen in 'finding nemo'. heel amusant dit alles. het grote voordeel van de schoolvakanties is dat er veel families met kinderen kamperen. dus overal volop speelmakkers voor aaf en evi.

het rijden, of laat ik zeggen, cruisen, in zo'n V6 is toch wel lekker. je mag en vaak kan je ook niet harder dan 100 kilometer en zo zweef je door het landschap heen. met K3 op 10 en twee stuiterende meisjes op de achterbank. naarmate je verder van de kust komt en over de bergrug bent die paralel aan de kust loopt, wordt het land steeds droger, het landschap eentoniger en de afstanden tussen de dorpen groter. het is wel heel indrukwekkend die wijdsheid.

foto fam - 21 weken

haaaaiiii vanuit mungo national park

beste wensen

beste wensen en alle gezondheid
best wishes and a good health
wij zijn wel ver van huis, maar jullie niet ver uit ons hart. en dank jullie wel voor die lange brieven en lieve berichtjes. we printen ze allemaal achter elkaar uit en lezen ze dan hardop voor. het herderverhaal van Pelle heeft indruk gemaakt. ook de fotoos van de kinderen worden uitgebreid bekeken. blijven sturen hoor!