bangkok! we gaan letterlijk van een ontwikkelingsland naar de bewoonde wereld. we komen om 01.00 uur 's nachts aan nadat we van denpasar via hongkong naar bangkok zijn gevlogen. daarom verwennen we ons zelf met een hotel naast de gate. ik sluit me meteen op in de badkamer en spoel met een fikse straal warm water al het stof van me af. heerlijk met al die cremetjes en zeepjes. als ik klaar ben ligt iedereen natuurlijk al lang te pitten...'s ochtends zijn we net op tijd voor het ontbijt met bruin brood, roquefort en gorgonzola. lekker! nooit geweten dat je kaas zo kan missen.
tja, het is misschien vreemd, maar ik heb me van te voren niet goed gerealiseerd dat de indonesiers het zo slecht hebben. ze hebben tien jaar geleden betere tijden gekend en nu is de economie weeeer ingezakt. daar worden ze natuurlijk mistroostig van en dat merk je bijna overal. voor de toeristen is dat goed nieuws want nu zit je voor een habbekrats in de mooiste hotels. alleen waar zijn die toeristen? het is een heel mooi land hoor en er is nog zoveel meer te zien. dus sla je slag en zie de mooiste plekken zonder de bussen vol met toeristen.
in bangkok vinden we een rustig guesthouse met een ommuurde tuin in de buurt van de rivier. niemand zal het geloven maar hier is het dus heeeeel stil. je hoort de vogeltjes zingen. en dat in bangkok, waar het nooit stil en rustig is. we lopen, varen en tuk-tuken door de stad en bekijken de gigantische gouden, liggende buddha en het paleis. pfoe, het is echt warm, 36 graden en 90% vochtigheid. we zijn maar wat blij met de airco op onze kamer.
na vijven doet aafje mee met de aerobiclessen in het park om de hoek. aan de andere kant van de straat eten we de beste indiase roti van de stad en we sluiten af met een echte italiaanse dubbele espresso. Peter dan, want zelfs als ik cafe latte drink, ben ik tot diep in de nacht wakker en ik kan toch al niet goed meer op mijn buik liggen. op sommige dagen loopt de halve stad in felgele shirtjes om de koning te eren. op elke straathoek kan je ook een levensgrote foto van hem kopen. of een vaantje ofzo.
ik heb twee dagen nagedacht waarom een vierjarig meisje roept: 'dit is een leuke stad!' als we op de derde verdieping van de snelweg bangkok binnen rijden. dan valt eindelijk het kwartje. om de warmte te ontsnappen (mooi excuus) gaan we ook een dag shoppen. kan aafje eindelijk haar langbewaarde, van marsha gekregen, thaise bhat uitgeven. ze koopt een zonnebril en een bikini en gedraagt zich als een echte shop-a-holic. ze loopt innig gelukkig met allemaal glimmende tassen door de malls. het zal wel in de genen zitten, dat ze aanvoelde dat je hier goed kan shoppen. de malls zijn hier geweldig luxe. zo mogelijk nog groter en glimmender dan in amerika. hoeveel autodealers zitten er bij jullie op de vierde verdieping van het winkelcentrum?
na een week te zijn bijgekomen in het 'luxe' bangkok is het tijd om eens in cambodja te gaan kijken.
10 June 2007
fotoo fam - 43 wk
hallo daar! wel warm in cambodja maar wij kunnen al heel goed zelf naar alle tempels lopen, dus...
24 May 2007
fotoos XV - lombok & bali
mogguh
toko lombok
gigantische garuda
allerzuidelijkste zuidkust op bali
bali bloemeneiland
toko lombok
gigantische garuda
allerzuidelijkste zuidkust op bali
bali bloemeneiland
indonesie - lombok
na 20 uur bussen zijn we weer terug in denpasar op bali. het ging op z'n mexicaans, zeg maar. prima bus, genoeg ruimte en iedereen heeft kunnen slapen. de TV ging alleen niet aan (gelukkig maar) en de wegen waren vol met kuilen en gaten. midden in de nacht een band verwisselen is geen probleem voor de mannen.
op de terminal in denpasar komen we te laat voor onze shuttlebus naar Padangbai dus we regelen een taxi. kunnen we mooi nog even ontbijtlunchen voor we vier uur gaan boten naar de Gilli's. Aafje mag natuurlijk meesturen met de kapitein en Peter leest heerlijk zijn boek op de voorplecht. wij doen ons middagdutje in de schaduw. het is heerlijk op het water! en wat een mooie zonsondergang. in het donker worden we met een klein bootje op het strand gebracht want er is geen haven op Gili Trawanang. Peter gaat op zoek naar een kamer en wij drinken 'epple djoes' en thee.
dus hier zijn alle toeristen! iedereen komt hierheen om te duiken maar toch is het nog steeds erg rustig. op de moskee na dan. onze franse buurmeiden vluchten de volgende morgen gauw weg. ze wisten zeker dat de imam IN hun kamer stond om vijf uur vannacht. het is inderdaad niet normaal hier, de speaker staat zo hard dat het geluid gigantisch wordt overstuurd. en mooi zingen deden ze toch al niet. we verlangen terug naar die vredige hindoes met hun lieve bloemenoffertjes op de stoep.
we hebben een paar heerlijke slome dagen op het strand. we eten bruin brood (eindelijk!) en drinken cafe latte bij de plaatselijk Illy. het blijkt van een nederlandse te zijn en we kletsen gezellig bij. Peter vindt de beste pizzabakker van het eiland op een verlaten plek langs het strand. in de schemering eten we op een overdekt podiumhuisje aan een uitgestrekte zee een echte houtoven-pizza.
met de boot gaan we richting het vasteland van Lombok. in Sengigi posten we onze foto cd voor Pim, brengen de was weg en ontluizen Aafjes hoofd weer eens. bah! ik kan ineens niet zo goed meer tegen dat al die viezigheid en dat stof. hormonen natuurlijk. we besluiten niet naar Sumbawa en Flores te gaan; eigenlijk vanwege mijn buik. ik zie er een beetje tegenop dat de wegen slechter worden, de hygiene minder wordt en de gebieden meer afgelegen zijn. jammer, want Flores moet erg mooi zijn. maar toch voel ik me opgelucht, dus het is voor nu de juiste beslissing.
Peter gaat met de meisjes op zoek naar een kennis uit de danswereld en alhoewel hij er zelf niet is, vermaken ze zich prima in zijn hotel en zijn huis. vooral de dierentuin die hij heeft aangelegd is een succes bij de meisjes. ik ben best jaloers want naast de twee sharpeis hebben ze zelfs een cassowary (soort prehistorische emu) gezien en die zijn heel zeldzaam!
na Ynske haar bericht over de mooie kusten in het zuiden van Lombok gaan we daar eens kijken. inderdaad schitterende baaien en wijdse uitzichten. en lekker niemand te bekennen. dus we tuffen met onze brommertjes daarheen en aafje en evi spelen in hun blootje met de schelpen. ik zit en sudoku me helemaal suf. ben al bijna toe aan Peter zijn 'black belt sudoku boek'. 's avonds maakt de jongen van de overkant seafood op een hete plaat. heerlijk vers en smaakvol.
de reisdag van Kuta Lombok naar Kuta Bali is lang. we vertrekken om tien uur 's ochtends met een minibusje en varen 's middags met de ferry over. op de ferry krijg ik fikse ruzie met een knul die me kaartjes voor de kinderen wil verkopen. hij wil wel dat ik betaal maar kan me maar geen kaartjes laten zien. ja, dat kennen we nu wel. in plaats dat ik gewoon rustig blijf en hem negeer, wordt ik heel erg boos. hij ook, want hij mist zijn zakcentje en staat voor gek voor zijn maatjes. zonde van mijn energie. en jammer voor al die indonesiers die niet zo zijn. want ik word er wel gek van (en een stuk minder vriendelijk) dat bijna iedereen je steeds probeert te belazeren. in Padangbai gaan we met een ander minibusje in de file naar Kuta. 's avonds om half negen komen we aan. iedereen is moe en hongerig en het is toch iets te ver lopen naar het hotel. gelukkig is er weer een goede kamer voor ons met airco en een heerlijk stevig matras. we slapen alle vier als een roos.
nog twee dagen relaxen en dan naar bangkok.
op de terminal in denpasar komen we te laat voor onze shuttlebus naar Padangbai dus we regelen een taxi. kunnen we mooi nog even ontbijtlunchen voor we vier uur gaan boten naar de Gilli's. Aafje mag natuurlijk meesturen met de kapitein en Peter leest heerlijk zijn boek op de voorplecht. wij doen ons middagdutje in de schaduw. het is heerlijk op het water! en wat een mooie zonsondergang. in het donker worden we met een klein bootje op het strand gebracht want er is geen haven op Gili Trawanang. Peter gaat op zoek naar een kamer en wij drinken 'epple djoes' en thee.
dus hier zijn alle toeristen! iedereen komt hierheen om te duiken maar toch is het nog steeds erg rustig. op de moskee na dan. onze franse buurmeiden vluchten de volgende morgen gauw weg. ze wisten zeker dat de imam IN hun kamer stond om vijf uur vannacht. het is inderdaad niet normaal hier, de speaker staat zo hard dat het geluid gigantisch wordt overstuurd. en mooi zingen deden ze toch al niet. we verlangen terug naar die vredige hindoes met hun lieve bloemenoffertjes op de stoep.
we hebben een paar heerlijke slome dagen op het strand. we eten bruin brood (eindelijk!) en drinken cafe latte bij de plaatselijk Illy. het blijkt van een nederlandse te zijn en we kletsen gezellig bij. Peter vindt de beste pizzabakker van het eiland op een verlaten plek langs het strand. in de schemering eten we op een overdekt podiumhuisje aan een uitgestrekte zee een echte houtoven-pizza.
met de boot gaan we richting het vasteland van Lombok. in Sengigi posten we onze foto cd voor Pim, brengen de was weg en ontluizen Aafjes hoofd weer eens. bah! ik kan ineens niet zo goed meer tegen dat al die viezigheid en dat stof. hormonen natuurlijk. we besluiten niet naar Sumbawa en Flores te gaan; eigenlijk vanwege mijn buik. ik zie er een beetje tegenop dat de wegen slechter worden, de hygiene minder wordt en de gebieden meer afgelegen zijn. jammer, want Flores moet erg mooi zijn. maar toch voel ik me opgelucht, dus het is voor nu de juiste beslissing.
Peter gaat met de meisjes op zoek naar een kennis uit de danswereld en alhoewel hij er zelf niet is, vermaken ze zich prima in zijn hotel en zijn huis. vooral de dierentuin die hij heeft aangelegd is een succes bij de meisjes. ik ben best jaloers want naast de twee sharpeis hebben ze zelfs een cassowary (soort prehistorische emu) gezien en die zijn heel zeldzaam!
na Ynske haar bericht over de mooie kusten in het zuiden van Lombok gaan we daar eens kijken. inderdaad schitterende baaien en wijdse uitzichten. en lekker niemand te bekennen. dus we tuffen met onze brommertjes daarheen en aafje en evi spelen in hun blootje met de schelpen. ik zit en sudoku me helemaal suf. ben al bijna toe aan Peter zijn 'black belt sudoku boek'. 's avonds maakt de jongen van de overkant seafood op een hete plaat. heerlijk vers en smaakvol.
de reisdag van Kuta Lombok naar Kuta Bali is lang. we vertrekken om tien uur 's ochtends met een minibusje en varen 's middags met de ferry over. op de ferry krijg ik fikse ruzie met een knul die me kaartjes voor de kinderen wil verkopen. hij wil wel dat ik betaal maar kan me maar geen kaartjes laten zien. ja, dat kennen we nu wel. in plaats dat ik gewoon rustig blijf en hem negeer, wordt ik heel erg boos. hij ook, want hij mist zijn zakcentje en staat voor gek voor zijn maatjes. zonde van mijn energie. en jammer voor al die indonesiers die niet zo zijn. want ik word er wel gek van (en een stuk minder vriendelijk) dat bijna iedereen je steeds probeert te belazeren. in Padangbai gaan we met een ander minibusje in de file naar Kuta. 's avonds om half negen komen we aan. iedereen is moe en hongerig en het is toch iets te ver lopen naar het hotel. gelukkig is er weer een goede kamer voor ons met airco en een heerlijk stevig matras. we slapen alle vier als een roos.
nog twee dagen relaxen en dan naar bangkok.
fotoos XIV - java
bromo vroeg
bromo wakker
theeplukster
aafje, ga je mee naar school!
de rubberman
een echt batikstempel
de wasschrijfster
prambanan tempel
borobudur
bromo wakker
theeplukster
aafje, ga je mee naar school!
de rubberman
een echt batikstempel
de wasschrijfster
prambanan tempel
borobudur
17 May 2007
indonesie - java
na het ontbijt tuffen we weer de berg af naar Probollingo, om de aansluiting naar Solo te pakken. in Probo ga ik nog even verhaal halen bij onze 'touroperator' omdat hij ons gisteren in een oliebus heeft gezet voor de prijs van een taxi. gevolg was dat al onze tassen, kinderen en daarna ook wij onder de olie zaten. zoals het overal in zuid-oost azie is, neemt niemand meer de verantwoordelijkheid wanneer je al betaald hebt. zo ook deze mannen niet. de airco minibus die ze voor de rit naar Solo geregeld hebben ziet er beter uit (denken wij).
na een uur begint de airco te lekken. de persoon op de bijrijdersstoel wordt behoorlijk nat en de chauffeur weet weer van niets. Circe 'Mc Guyver' maakt een opvangbakje van een lege waterfles en zo reist deze passagier voor hetzefde geld 5 uur lang met een bakje op z'n schouder dat hij ieder kwartier kan legen. de chauffeur zegt alleen maar: 'oooooh, no problem.'
in Solo komen we in een lekker hotelletje (zoals evi dat noemt) aan een steeg waar aaf en evi iedere vrije minuut met de kinderen van de eigenaar kunnen spelen. evi scheurt de gehele dag rond in een blauwe bolide en aaf zit indonesische soaps te kijken met de meiden van de aangrenzende beauty salon.
we gaan een dag tempels bekijken en aaf laat zich inwijden door de lokale theepluksters in de geheimen van het thee plukken. onder een hoop gejoel van de pro's doet aaf een pionpet op en een mand om en begint ook te plukken. 'gaat best goed', zegt aaf. ja aaf, alleen doen deze dames het van 06.00 tot 12.00 uur. na het bekijken van nog een waterval van 80 meter is ook deze dag weer voorbij.
Cir gaat nog een dag batikken en komt thuis met een mooi gebatikt tafelkleed. de laatste dag gaan we met een paard en wagen naar een naburig dorpje waar we achtereenvolgens zien hoe ze gamelans smeden, tofu maken, rijstcrackers maken en de drie technieken van batik verven toepassen.
de volgende stop is Yogjakarta. hier bezoeken we de tempels pramanam en borobudur (kijk zelf maar of je ze mooi vindt). wie lopen we in de lokale shopping mall tegen het lijf? Spiderman! terwijl hij net een diepte-interview staat af te geven, regelt aaf dat ze het podium op mag om hem een hand te geven. de twee hosts vinden het wel leuk dat een kind uit zich zelf naar spiderman komt en stellen haar een aantal vragen over haarzelf en over spiderman (alleen moet die mevrouw de microfoon wat sneller naar aaf d'r mond bewegen, ze moet haar steeds corrigeren). na wat high fives is ze toch weer een spiderman 3 kleurboek rijker.
genoeg gezien in Yogja. met de nachtbus en de ferry op naar het strand op de Gilli's bij Lombok.
na een uur begint de airco te lekken. de persoon op de bijrijdersstoel wordt behoorlijk nat en de chauffeur weet weer van niets. Circe 'Mc Guyver' maakt een opvangbakje van een lege waterfles en zo reist deze passagier voor hetzefde geld 5 uur lang met een bakje op z'n schouder dat hij ieder kwartier kan legen. de chauffeur zegt alleen maar: 'oooooh, no problem.'
in Solo komen we in een lekker hotelletje (zoals evi dat noemt) aan een steeg waar aaf en evi iedere vrije minuut met de kinderen van de eigenaar kunnen spelen. evi scheurt de gehele dag rond in een blauwe bolide en aaf zit indonesische soaps te kijken met de meiden van de aangrenzende beauty salon.
we gaan een dag tempels bekijken en aaf laat zich inwijden door de lokale theepluksters in de geheimen van het thee plukken. onder een hoop gejoel van de pro's doet aaf een pionpet op en een mand om en begint ook te plukken. 'gaat best goed', zegt aaf. ja aaf, alleen doen deze dames het van 06.00 tot 12.00 uur. na het bekijken van nog een waterval van 80 meter is ook deze dag weer voorbij.
Cir gaat nog een dag batikken en komt thuis met een mooi gebatikt tafelkleed. de laatste dag gaan we met een paard en wagen naar een naburig dorpje waar we achtereenvolgens zien hoe ze gamelans smeden, tofu maken, rijstcrackers maken en de drie technieken van batik verven toepassen.
de volgende stop is Yogjakarta. hier bezoeken we de tempels pramanam en borobudur (kijk zelf maar of je ze mooi vindt). wie lopen we in de lokale shopping mall tegen het lijf? Spiderman! terwijl hij net een diepte-interview staat af te geven, regelt aaf dat ze het podium op mag om hem een hand te geven. de twee hosts vinden het wel leuk dat een kind uit zich zelf naar spiderman komt en stellen haar een aantal vragen over haarzelf en over spiderman (alleen moet die mevrouw de microfoon wat sneller naar aaf d'r mond bewegen, ze moet haar steeds corrigeren). na wat high fives is ze toch weer een spiderman 3 kleurboek rijker.
genoeg gezien in Yogja. met de nachtbus en de ferry op naar het strand op de Gilli's bij Lombok.
11 May 2007
03 May 2007
indonesie - bali & java
in lovina-kalibukbuk verblijven we in een hotel met kleine huisjes in een mooie groene tuin. we zijn de enigen op twee nederlanders en een duits/russisch stel met jongetje van drie na. wij genieten van de stilte, maar we begrijpen verder niet goed waarom men het hier zo geweldig vindt. op de dolfijnen die bij zonsopgang langs ons bootje springen na dan. het strand is zwart en niet aanlokkelijk. de plaatselijke bevolking hangt de hele dag voor hun toko en berekent driedubbele prijzen aan die ene toerist die nog wel hier heen komt.
om aan dit lijzige sfeertje te ontsnappen gaan we met brommertjes op pad. we vragen het duitste stel met jongetje van drie mee, want het arme kind verveelt zich stierlijk met al maanden alleen zijn ouders omzich heen. dus tip voor wie gaat reizen met kinderen: neem er minimaal twee mee.
via de bemo (minibus) gaan we naar gilimanuk, alwaar we met de ferry overgaan naar java. met pompende, keiharde turks aandoende muziek op de roestende boot ben ik blij dat het maar een half uurtje duurt. aan de overkant nemen we de trein. bij de poort zegt een mijnheer in uniform dat de trein niet meer gaat en hup zijn vriendje met de bemo staat natuurlijk al klaar. ik heb mijn buik vol van dit soort grappen en reageer niet meer. op het station koop ik kaartjes voor de trein naar Jember bij drie giechelende meiden met hoofddoek die hun engels willen oefenen.
Jember is een stad half zo groot als Rotterdam met drie universiteiten. toch zijn ze niet aan westerlingen gewend. via studenten die we in de trein ontmoet hebben, zien we de campus en eten we bij de lekkerste warungs. toch moeten we wat strikter worden met hygiene, want aaf en evi hebben regelmatig diaree. in een van de vele supermarktjes vind ik brood, knakworstjes van rundvlees (halal) en een pot pindakaas. even geen soto, sate kambing of nasi udang voor hen.
peter is met een aantal van de studenten op pad geweest om informatie te krijgen over de twee nationale parken in het zuiden van oost java. het schijnt er heel mooi te zijn met veel wilde dieren. we besluiten uiteindelijk om er niet heen te gaan: de weg er naar toe is heel ontoegankelijk en het is wel heel afgelegen daar. ik voel me prima maar een uur in een jeep of op de brommer is wel genoeg.
een paar dagen Jember is wel weer mooi geweest. om de drie, vier uur schalt er een ongelooflijk hondengejank (zo uit lady en de vagebond) vanuit de minaretten door de straten. geen ontkomen aan en om gek van te worden, zeker om drie uur 's nachts. we gaan met de ochtendtrein naar Probollingo van waaruit we via een 'scenic route' door de bergen bij de voet van de Bromo uitkomen. in Indonesie is dat dan wel een dag reizen, die 170 km, en we zitten met een theetje even bij te komen in de koelte van de bergen.
om vier uur 's ochtends pikt de jeep ons op en rijdt naar de hoogste berg in de buurt van de Bromo. zo zien we bij volle maan de zonsopkomst en daartussen een groepje rokende vulkanen: heel mooi. wij drieen dan, aafje heeft het veel te koud en hangt alleen maar onder mijn jas. peter beklimt een uurtje later nog de kraterrand en ruikt de zwavel. wij warmen ons aan hete thee en de eerste zonnestralen.
om aan dit lijzige sfeertje te ontsnappen gaan we met brommertjes op pad. we vragen het duitste stel met jongetje van drie mee, want het arme kind verveelt zich stierlijk met al maanden alleen zijn ouders omzich heen. dus tip voor wie gaat reizen met kinderen: neem er minimaal twee mee.
via de bemo (minibus) gaan we naar gilimanuk, alwaar we met de ferry overgaan naar java. met pompende, keiharde turks aandoende muziek op de roestende boot ben ik blij dat het maar een half uurtje duurt. aan de overkant nemen we de trein. bij de poort zegt een mijnheer in uniform dat de trein niet meer gaat en hup zijn vriendje met de bemo staat natuurlijk al klaar. ik heb mijn buik vol van dit soort grappen en reageer niet meer. op het station koop ik kaartjes voor de trein naar Jember bij drie giechelende meiden met hoofddoek die hun engels willen oefenen.
Jember is een stad half zo groot als Rotterdam met drie universiteiten. toch zijn ze niet aan westerlingen gewend. via studenten die we in de trein ontmoet hebben, zien we de campus en eten we bij de lekkerste warungs. toch moeten we wat strikter worden met hygiene, want aaf en evi hebben regelmatig diaree. in een van de vele supermarktjes vind ik brood, knakworstjes van rundvlees (halal) en een pot pindakaas. even geen soto, sate kambing of nasi udang voor hen.
peter is met een aantal van de studenten op pad geweest om informatie te krijgen over de twee nationale parken in het zuiden van oost java. het schijnt er heel mooi te zijn met veel wilde dieren. we besluiten uiteindelijk om er niet heen te gaan: de weg er naar toe is heel ontoegankelijk en het is wel heel afgelegen daar. ik voel me prima maar een uur in een jeep of op de brommer is wel genoeg.
een paar dagen Jember is wel weer mooi geweest. om de drie, vier uur schalt er een ongelooflijk hondengejank (zo uit lady en de vagebond) vanuit de minaretten door de straten. geen ontkomen aan en om gek van te worden, zeker om drie uur 's nachts. we gaan met de ochtendtrein naar Probollingo van waaruit we via een 'scenic route' door de bergen bij de voet van de Bromo uitkomen. in Indonesie is dat dan wel een dag reizen, die 170 km, en we zitten met een theetje even bij te komen in de koelte van de bergen.
om vier uur 's ochtends pikt de jeep ons op en rijdt naar de hoogste berg in de buurt van de Bromo. zo zien we bij volle maan de zonsopkomst en daartussen een groepje rokende vulkanen: heel mooi. wij drieen dan, aafje heeft het veel te koud en hangt alleen maar onder mijn jas. peter beklimt een uurtje later nog de kraterrand en ruikt de zwavel. wij warmen ons aan hete thee en de eerste zonnestralen.
26 April 2007
fotoos XIII - bali
gokken naast de tempel
onderweg
tempel in bangli
bidden in bangli
bloemen overal
brommeren in bali
een echte prinses
onderweg
tempel in bangli
bidden in bangli
bloemen overal
brommeren in bali
een echte prinses
indonesie - brommerend door bali
om de overgang van australie naar indonesie niet te groot te maken, zitten we eerst vijf (echt vijf!) dagen in een 'aussie-hotel'. we vallen een beetje uit de boot want de meiden hebben geen gevlochten haar en henna tatoo en ik heb geen Bintang singlet, maar voor de rest is het beregezellig met de aussies.
als we een beetje uitgerust zijn gaan we naar Ubud in het midden van bali. al dagen vraagt een taxichauffeur van het hotel of hij ons niet ergens heen kan rijden, dus na wat onderhandelingen huren wij hem voor een halve dag in. het is maar 40km naar Ubud maar onderweg willen we een aantal keer stoppen om het nodige te bekijken. nog voordat we de straat uit zijn hebben we de eerste discussie over de route. net als bij Rome leiden er meerdere wegen naar Ubud. schoorvoetend wil hij twee van de drie stops aandoen, maar de stemming is gezet. naarmate de reis vordert gaat hij steeds moeilijker doen om ergens te stoppen. als circe hem nogmaals duidelijk maakt dat hij 4 uur met ons opgescheept zit en dat hij dus moet stoppen waar wij zeggen, dringt het eindelijk tot hem door. de temperatuur daalt tot nabij het vriespunt in de auto, wat op zich niet slecht is in de tropen. alleen aaf en evi begrijpen niet waarom wij af en toe zo boos doen tegen die meneer. 'nee schat, die mijnheer luistert niet zo goed'.
een van de laatste avonden in onze 'stam warung' (de enige eettent in legian met echt indonesisch eten) spraken we een duits echtpaar dat al 20 jaar in bali komt en zij hadden een paar goeie adressen voor ons in Ubud en Lovina. op weg dus naar ons eerste adresje in Ubud. het is een prima plek: een ruime kamer met badkamer aan een mooie tuin, aan weerszijde beschermd door een tempel. iedere dag komt de dochter langs om overal offers neer te zetten om de goede goden te behagen en de slechte te verjagen. de familie heeft ook twee kinderen van dezelfde leeftijd, dus aaf en evi zijn helemaal gelukkig.
nadat we een dag door Ubud slenteren kommen we uit in het apenbos waar wat makaken wonen. de verdere omgeving bekijken we 'bali style' met het hele gezin op twee scooters. het is de leukste manier om het eiland te verkennen. je beleeft de omgeving en zie je wat leuks dan stop je gemakkelijker op deze wegen dan met een auto.
zo zitten we na de eerste rit in penelokan (wat de naam heeft dat de handelaren je belagen) een lekkere gado gado te eten met uitzicht op vulkaan en meer batur. gezelli met koffie en kretek samen met alle handelaren die toch niet veel te doen hebben nu de busladingen met toeristen er niet meer zijn. de tweede dag toeren we tussen de rijstvelden. genieten! we komen bij een mooie tempel waar net wat ceremonies bezig zijn. ja, dan zijn die tempels wel mooi! met doeken, parasollen, vlaggen en offers.
naast de tempel horen we steeds een geweldig tumult. zodra we de tempel uitgaan holt aaf die kant uit. we komen bij het 'kippenvechten' zoals aaf dat noemt. het is zo druk dat we er weinig van kunnen zien. maar er alleen al naast staan was al opwindend met al het geschreeuw en ooohs en aaahs. we hebben het maar vastgelegd op film want je kan het toch niet vertellen.
een avond zijn we nog naar het traditioneel dansen geweest. de tijger was wel wat eng maar de prinsen en prinsessen, daar waren de meiden toch wel van onder de indruk. we blijven nog een dag langer omdat er een festival is waar veel kinderactiviteiten bij zijn. de meiden schilderen, plakken, zwemmen en spelen zich helemaal wezenloos met alle expatkinderen.
via ons mannetje regelen we alles dus ook het vervoer naar Lovina, onze volgende stop. zal dat adresje net zo leuk zijn als deze?
als we een beetje uitgerust zijn gaan we naar Ubud in het midden van bali. al dagen vraagt een taxichauffeur van het hotel of hij ons niet ergens heen kan rijden, dus na wat onderhandelingen huren wij hem voor een halve dag in. het is maar 40km naar Ubud maar onderweg willen we een aantal keer stoppen om het nodige te bekijken. nog voordat we de straat uit zijn hebben we de eerste discussie over de route. net als bij Rome leiden er meerdere wegen naar Ubud. schoorvoetend wil hij twee van de drie stops aandoen, maar de stemming is gezet. naarmate de reis vordert gaat hij steeds moeilijker doen om ergens te stoppen. als circe hem nogmaals duidelijk maakt dat hij 4 uur met ons opgescheept zit en dat hij dus moet stoppen waar wij zeggen, dringt het eindelijk tot hem door. de temperatuur daalt tot nabij het vriespunt in de auto, wat op zich niet slecht is in de tropen. alleen aaf en evi begrijpen niet waarom wij af en toe zo boos doen tegen die meneer. 'nee schat, die mijnheer luistert niet zo goed'.
een van de laatste avonden in onze 'stam warung' (de enige eettent in legian met echt indonesisch eten) spraken we een duits echtpaar dat al 20 jaar in bali komt en zij hadden een paar goeie adressen voor ons in Ubud en Lovina. op weg dus naar ons eerste adresje in Ubud. het is een prima plek: een ruime kamer met badkamer aan een mooie tuin, aan weerszijde beschermd door een tempel. iedere dag komt de dochter langs om overal offers neer te zetten om de goede goden te behagen en de slechte te verjagen. de familie heeft ook twee kinderen van dezelfde leeftijd, dus aaf en evi zijn helemaal gelukkig.
nadat we een dag door Ubud slenteren kommen we uit in het apenbos waar wat makaken wonen. de verdere omgeving bekijken we 'bali style' met het hele gezin op twee scooters. het is de leukste manier om het eiland te verkennen. je beleeft de omgeving en zie je wat leuks dan stop je gemakkelijker op deze wegen dan met een auto.
zo zitten we na de eerste rit in penelokan (wat de naam heeft dat de handelaren je belagen) een lekkere gado gado te eten met uitzicht op vulkaan en meer batur. gezelli met koffie en kretek samen met alle handelaren die toch niet veel te doen hebben nu de busladingen met toeristen er niet meer zijn. de tweede dag toeren we tussen de rijstvelden. genieten! we komen bij een mooie tempel waar net wat ceremonies bezig zijn. ja, dan zijn die tempels wel mooi! met doeken, parasollen, vlaggen en offers.
naast de tempel horen we steeds een geweldig tumult. zodra we de tempel uitgaan holt aaf die kant uit. we komen bij het 'kippenvechten' zoals aaf dat noemt. het is zo druk dat we er weinig van kunnen zien. maar er alleen al naast staan was al opwindend met al het geschreeuw en ooohs en aaahs. we hebben het maar vastgelegd op film want je kan het toch niet vertellen.
een avond zijn we nog naar het traditioneel dansen geweest. de tijger was wel wat eng maar de prinsen en prinsessen, daar waren de meiden toch wel van onder de indruk. we blijven nog een dag langer omdat er een festival is waar veel kinderactiviteiten bij zijn. de meiden schilderen, plakken, zwemmen en spelen zich helemaal wezenloos met alle expatkinderen.
via ons mannetje regelen we alles dus ook het vervoer naar Lovina, onze volgende stop. zal dat adresje net zo leuk zijn als deze?
24 April 2007
fotoos XII
spelen in sydney
hond, dolfijn en tijger
festival ubud
evi ook!
aafjes toko
vanavond staat op het menu...
en dat is cir d'r buik
hond, dolfijn en tijger
festival ubud
evi ook!
aafjes toko
vanavond staat op het menu...
en dat is cir d'r buik
meiden update 3
met de meisjes gaat nog steeds goed. aaf reageert afwezig als we het over kinderen in nederland hebben. letterlijk te ver van haar bed. als ik haar vertel dat tibo en gigi met rijk en sam gaan spelen vandaag, kijkt ze me wazig aan. en als we het over yara en fenna hebben, slapen ze ('want als hier de zon is, is het daar nacht.' 'maar waarom zijn er dan geen twee zonnen?').
kinderen leven echt in het nu, ze kan er hier niet zoveel mee. maar met letters is de T nog steeds van tibo, hoor. het balletfilmpje van gigi vond ze trouwens erg leuk, helemaal omdat ze eerst dacht dat ze het zelf was! helemaal klaar voor balletles die meid. als we hier dan nederlandse kinderen tegenkomen is het feest. lekker verstoppertje spelen enzo. vorige week is aafje zelf met nederlandse mensen mee naar de paasmis gegaan. toen ik haar vroeg of ik mee zou gaan zei ze: 'mamma, ik wil ook wel eens zonder pappa en mamma ergens naar toe, alleen.' aha, duidelijk.
ze spelen veel samen en maken natuurlijk ook ruzie. evi is een felle en aaf gaat snel huilen. soms staan ze minutenlang aan een ding te trekken en keihard en heel hoog te gillen. tja, meiden. evi leert trouwens nu wel om iets te vragen in plaats van te gaan nephuilen en om het aan te geven in plaats van op de grond te donderen, zo van 'nou hier dan'. evi wel is heel erg gewend aan haar zus om haar heen. als aaf er niet is, speelt ze eerst heerlijk alleen. lekker rustig. ook voldoende tijd om bij haar moeder te knuffelen want het is echt een koalabeertje. na een tijdje vraagt ze dan wel waar aaf is. en ze wil alles hetzelfde, maar dat wil aaf ook weer andersom. we proberen ze te leren dat ze twee verschillende mensen zijn met verschillende wensen.
evi praat veel en goed en zingt de hele dag. wel twinting keer hetzelfde liedje en steeds op een andere wijs. als je iets aangeeft zegt ze heel netjes dankjewel. en andersom is het asjebiest. en yeah... ze gaat al af en toe op het potje of het toilet!
was aaf aan het begin van onze reis heel vermoeiend door bij alles te vragen: 'waarom?' nu hebben we evi die bij alles zegt: 'evi zelf'. zo wordt aankleden en gewoon ergens naar toe gaan een heel lang verhaal. als je dan uiteindelijk de schoenen afpakt, roept ze boos: 'mag niet afpakken!' of als je dan maar heeeeeel lang wacht zegt ze: 'pappa/mamma evi helpen?'. en als het dan toch helemaal niet gaat zoals ze wil, gooit ze zich op de grond en roept 'nee, niet leuk!'. een driftkikker hoor! maar het is wel altijd zo weer over.
aaf en evi liggen minimaal twee keer per dag in het zwembad dus met die diploma's komt het wel goed. aaf is al duiken aan het oefenen (jawel, met bandjes aan) en voor evi is geen zwembad te groot of te diep. ze loopt gewoon langs de rand en laat zich er voorover in vallen. ze heeft het wel snelller koud, maar zelfs met blauwe lippen wil ze er nog niet uit. aaf regelt ondertussen voor hen alle twee een rubberboot, een zwemband en een bal, want dat hebben we zelf natuurlijk niet in de rugzak zitten. ze weet al heel goed hoe dat het beste lukt, met 'excuse me' en 'thank you' erbij. en nu is dat natuurlijk 'terima kasih' geworden.
en oja, aaf had me al een paar keer gewezen op mijn dikke buik. ze stond te springen toen peter het haar en evi vertelde. jip, jip, er komt een babietje bij, zei ze. ze gaf ook een kusje op mijn buik. evi klom maar gelijk op schoot, want zij is toch mijn babietje? we zijn er allemaal heel blij mee. alles gaat goed en de vermoeidheid is veel minder. ik zit nu in week 16, dus je ziet het al een beetje. al die indonesiers vinden het ook prachtig en spreken me er constant op aan. ze zijn hier echt zo gek op kinderen, leuk hoor.
kinderen leven echt in het nu, ze kan er hier niet zoveel mee. maar met letters is de T nog steeds van tibo, hoor. het balletfilmpje van gigi vond ze trouwens erg leuk, helemaal omdat ze eerst dacht dat ze het zelf was! helemaal klaar voor balletles die meid. als we hier dan nederlandse kinderen tegenkomen is het feest. lekker verstoppertje spelen enzo. vorige week is aafje zelf met nederlandse mensen mee naar de paasmis gegaan. toen ik haar vroeg of ik mee zou gaan zei ze: 'mamma, ik wil ook wel eens zonder pappa en mamma ergens naar toe, alleen.' aha, duidelijk.
ze spelen veel samen en maken natuurlijk ook ruzie. evi is een felle en aaf gaat snel huilen. soms staan ze minutenlang aan een ding te trekken en keihard en heel hoog te gillen. tja, meiden. evi leert trouwens nu wel om iets te vragen in plaats van te gaan nephuilen en om het aan te geven in plaats van op de grond te donderen, zo van 'nou hier dan'. evi wel is heel erg gewend aan haar zus om haar heen. als aaf er niet is, speelt ze eerst heerlijk alleen. lekker rustig. ook voldoende tijd om bij haar moeder te knuffelen want het is echt een koalabeertje. na een tijdje vraagt ze dan wel waar aaf is. en ze wil alles hetzelfde, maar dat wil aaf ook weer andersom. we proberen ze te leren dat ze twee verschillende mensen zijn met verschillende wensen.
evi praat veel en goed en zingt de hele dag. wel twinting keer hetzelfde liedje en steeds op een andere wijs. als je iets aangeeft zegt ze heel netjes dankjewel. en andersom is het asjebiest. en yeah... ze gaat al af en toe op het potje of het toilet!
was aaf aan het begin van onze reis heel vermoeiend door bij alles te vragen: 'waarom?' nu hebben we evi die bij alles zegt: 'evi zelf'. zo wordt aankleden en gewoon ergens naar toe gaan een heel lang verhaal. als je dan uiteindelijk de schoenen afpakt, roept ze boos: 'mag niet afpakken!' of als je dan maar heeeeeel lang wacht zegt ze: 'pappa/mamma evi helpen?'. en als het dan toch helemaal niet gaat zoals ze wil, gooit ze zich op de grond en roept 'nee, niet leuk!'. een driftkikker hoor! maar het is wel altijd zo weer over.
aaf en evi liggen minimaal twee keer per dag in het zwembad dus met die diploma's komt het wel goed. aaf is al duiken aan het oefenen (jawel, met bandjes aan) en voor evi is geen zwembad te groot of te diep. ze loopt gewoon langs de rand en laat zich er voorover in vallen. ze heeft het wel snelller koud, maar zelfs met blauwe lippen wil ze er nog niet uit. aaf regelt ondertussen voor hen alle twee een rubberboot, een zwemband en een bal, want dat hebben we zelf natuurlijk niet in de rugzak zitten. ze weet al heel goed hoe dat het beste lukt, met 'excuse me' en 'thank you' erbij. en nu is dat natuurlijk 'terima kasih' geworden.
en oja, aaf had me al een paar keer gewezen op mijn dikke buik. ze stond te springen toen peter het haar en evi vertelde. jip, jip, er komt een babietje bij, zei ze. ze gaf ook een kusje op mijn buik. evi klom maar gelijk op schoot, want zij is toch mijn babietje? we zijn er allemaal heel blij mee. alles gaat goed en de vermoeidheid is veel minder. ik zit nu in week 16, dus je ziet het al een beetje. al die indonesiers vinden het ook prachtig en spreken me er constant op aan. ze zijn hier echt zo gek op kinderen, leuk hoor.
welkom sid!
ha nieuwe wereldburger. je maakt mink en fae helemaal gelukkig. en die andere twee vast ook. tabitha en ramon, van harte gefeliciteerd.
11 April 2007
indonesie - bali
na 20.000 kilometer rijden en 4 maanden kamperen is de dag gekomen dat we het land uitreizen. zoals op deze ansichtkaart te zien hebben we misschien maar de helft van australie gezien. zeg maar, oost europa. we gaan met een omweg naar baliejuh (zoals aaf het noemt) via perth naar denpasar. een prima manier om het zuiden en westen van australie nog even mee te pikken zo vanuit de lucht. ben benieuwd hoe het zal zijn in indonesia.
de laatste 10 dagen in sydney waren nederlands en australisch tegelijk: familiebezoeken bij tom en ida, voor aaf een uitje met oma, mendelssohn in het opera house, boottocht door de sydney haven, dagtrip naar de blue mountains, regelen van de indonesische visa, proberen de auto te verkopen en natuurlijk een paasbbq in een national park met een echt hema paastafelkleed!
de reisdag is weer eens behoorlijk lang: van vier uur 's ochtends tot acht uur 's avonds. ik ben het eerder zat dan de meisjes, ik kan me letterlijk niet bewegen in zo'n vliegtuigstoel. bovendien wisselen de meisjes om het kwartier van zitplaats en ik zit daartussen. de mijnheer voor aaf heeft last van aafs voeten in z'n rug en de mevrouw achter haar van haar beweeglijkheid. dus liggen aafs voeten op mijn schoot. maar daar gooit evi net haar volle glas sinaasappelsap overheen! ik kan niets redden want alle drie de tafeltjes zijn uitgeklapt en staan vol met gedekte dienbladen. we gaan maar gewoon lekker eten en daarna een filmpje kijken. peter zit sowieso de hele reis klem, maar die hoor je niet klagen.
eenmaal in denpasar gaan we met een taxi naar een hotel. aangezien we een paar uur vertraging hadden in perth zoekt het niet zo handig in het donker. aaf valt op mijn schoot in slaap en evi stuitert heen en weer tussen de voor- en achterbank. in legian vinden we een ruime kamer met aparte badkamer, zitje, tv, airco en een heel groot bed. wat een luxe! aaf slaapt bij ons en evi kan lekker in haar tentje. we zijn erg moe en vallen meteen in slaap. we kijken wel hoe lang we hier blijven. tot we uitgerust zijn en zin hebben om het echte bali te ontdekken. nu zijn we moe en hebben tijd nodig om te wennen aan het klimaat. de eerste paar maaltijden vallen ons vies tegen; echt toeristenvoer zonder smaak. we zijn zo gewend aan de gado gado van de groene papaya en jims soto. op de vette australiers na, is het trouwens wel een gezellig jim-en-joyce sfeertje hier.
06 April 2007
fotoos XI
undara
lamington
atherton
lachen met die oma
humjam lekker!
bottle tree at winery
en dat is drie in hunter valley
lamington
atherton
lachen met die oma
humjam lekker!
bottle tree at winery
en dat is drie in hunter valley
04 April 2007
australia - daintree, atherthon, undara, eungella & lamington
al kilometervretend komen we steeds verder noord richting cape tribulation en daintree national park. op de kaart lijkt het nog steeds een klein stukje; in werkelijkheid is zo'n stukje dan ineens 370 kilometer. en dan wilden we daar eigenlijk nog niet stoppen.
de drukste snelweg van australie, de een, loopt vaak vlak langs de kust; sommige delen zijn schitterend, andere stukken lijken meer een provinciale weg dan een snelweg. iedereen vermaakt zich prima in de auto, dan weer een locospelletje, een sudokoetje, een cryptogrammetje, een koekaatje etc. 's middags halen we vers brood en zoeken we een speeltuintje met picknicktafel om te lunchen.
daintree national park en mossman gorge zijn schitterend. het regenwoud loopt in cape tribulation echt tot aan het strand en dat is heel bijzonder. het regewoud en de rivier bij mossman komen rechtstreeks uit een brochure. omdat het 'wet season' is, begint het dan toch tropisch te regenen: wij alles inpakken in de stromende regen! no worries, het blijft gelukkig warm.
de berichten die we over de rest van noord australie horen zijn wat minder: overstromingen, krokodillen 'all over the place', afgesloten nationale parken en overspoelde highways. dat alles doet ons besluiten ons reisplan opnieuw te bekijken. na wat telefoontjes is het duidelijk, we moeten bijna 3000 km door de outback rijden naar darwin met een grote kans dat we niets kunnen zien. hé maar, vanuit cairns is het net zo ver naar sydney en er zijn zoveel mooie plekken die we overgeslagen hebben... dus snel onze tickets omgezet naar sydney en op naar de atherton tablelands. een engels aandoend groen glooiend gebied met heel veel watervallen en de platypus (vogelbekdier. ik ga met an en de kinderen kijken, maar dat is geen succes. je moet namelijk heel stil en geduldig zijn. peter ziet de volgende morgen bij het krieken van de dag 2 stuks. wat zijn ze klein (40cm)!
we rijden verder richting outback naar undara national park met lavatunnels. tunnels gevormd door stromende lava die tig miljoen jaar oud zijn. s'avonds gaat peter mee 'torchen' (met grote zaklampen door het bos lopen) om de nachtdieren te bekijken. het is 's nachts net zo druk in de savannah als overdag! helaas kunnen we niet naar cobbold gorge, een hele mooie gorge waar je met een bootje doorheen vaart. de 'unsealed' weg er naar toe zit vol met kuilen en gaten en de waterstand is te hoog dus het bootje gaat niet. dus we vervolgen onze weg richting sydney.
na twee dagen rijden zijn we weer in mackay. we gaan naar het oudste regenwoud van australie. het regent behoorlijk als we aankomen (ja hehe) dus we tracteren ons zelf op een cabin. we krijgen een beetje het ardennen gevoel, fris, donker, open haard en nat. iedereen is een beetje moe van het reizen, dus we maken af en toe en wandeling en lezen/puzzelen de gehele dag. nu sta ik om 6.00 uur op en zie 3 platypussen, wow!
na het regenachtige eungella national park gaan we weer naar de warme kust. even twee dagen opdrogen in de zon. vandaar rijden we weer twee dagen naar lamington national park, ons aangeraden door de deense bioloog. de uitzichten zijn schitterend, maar als we bij de camping komen zit de stemming er al snel goed in. met moeite kunnen we 1 tent kunnen opzetten, het waait behoorlijk en daar zijn die koepeltentjes niet tegen bestand. bovendien is de grond zo hard, dat peter alle haringen krom slaat en ten slotte met de (rubberen) hamer begint te gooien. ik blij dat het kamperen er bijna opzit. trounens, het is hier voor ons tropische mensen veeeel te koud. na een nacht klappertanden, weten we niet hoe snel we naar hunter valley moeten rijden alwaar we een wijntoertje doen.
zei iemand nou dat we naar sydney gaan? maar daar wonen veronique en emma, misschien kunnen we wat leuks afspreken! nou, dat vonden zij een heel goed idee. sterker nog, we worden uitgenodigd om bij hen te komen logeren zolang we in sydney zijn. joepie, iedereen blij. emma om mee te spelen, warme bedden en nederlandse paashaasjes. een mooie overgang voor An, die we zaterdag op het vliegveld gaan uitzwaaien.
de drukste snelweg van australie, de een, loopt vaak vlak langs de kust; sommige delen zijn schitterend, andere stukken lijken meer een provinciale weg dan een snelweg. iedereen vermaakt zich prima in de auto, dan weer een locospelletje, een sudokoetje, een cryptogrammetje, een koekaatje etc. 's middags halen we vers brood en zoeken we een speeltuintje met picknicktafel om te lunchen.
daintree national park en mossman gorge zijn schitterend. het regenwoud loopt in cape tribulation echt tot aan het strand en dat is heel bijzonder. het regewoud en de rivier bij mossman komen rechtstreeks uit een brochure. omdat het 'wet season' is, begint het dan toch tropisch te regenen: wij alles inpakken in de stromende regen! no worries, het blijft gelukkig warm.
de berichten die we over de rest van noord australie horen zijn wat minder: overstromingen, krokodillen 'all over the place', afgesloten nationale parken en overspoelde highways. dat alles doet ons besluiten ons reisplan opnieuw te bekijken. na wat telefoontjes is het duidelijk, we moeten bijna 3000 km door de outback rijden naar darwin met een grote kans dat we niets kunnen zien. hé maar, vanuit cairns is het net zo ver naar sydney en er zijn zoveel mooie plekken die we overgeslagen hebben... dus snel onze tickets omgezet naar sydney en op naar de atherton tablelands. een engels aandoend groen glooiend gebied met heel veel watervallen en de platypus (vogelbekdier. ik ga met an en de kinderen kijken, maar dat is geen succes. je moet namelijk heel stil en geduldig zijn. peter ziet de volgende morgen bij het krieken van de dag 2 stuks. wat zijn ze klein (40cm)!
we rijden verder richting outback naar undara national park met lavatunnels. tunnels gevormd door stromende lava die tig miljoen jaar oud zijn. s'avonds gaat peter mee 'torchen' (met grote zaklampen door het bos lopen) om de nachtdieren te bekijken. het is 's nachts net zo druk in de savannah als overdag! helaas kunnen we niet naar cobbold gorge, een hele mooie gorge waar je met een bootje doorheen vaart. de 'unsealed' weg er naar toe zit vol met kuilen en gaten en de waterstand is te hoog dus het bootje gaat niet. dus we vervolgen onze weg richting sydney.
na twee dagen rijden zijn we weer in mackay. we gaan naar het oudste regenwoud van australie. het regent behoorlijk als we aankomen (ja hehe) dus we tracteren ons zelf op een cabin. we krijgen een beetje het ardennen gevoel, fris, donker, open haard en nat. iedereen is een beetje moe van het reizen, dus we maken af en toe en wandeling en lezen/puzzelen de gehele dag. nu sta ik om 6.00 uur op en zie 3 platypussen, wow!
na het regenachtige eungella national park gaan we weer naar de warme kust. even twee dagen opdrogen in de zon. vandaar rijden we weer twee dagen naar lamington national park, ons aangeraden door de deense bioloog. de uitzichten zijn schitterend, maar als we bij de camping komen zit de stemming er al snel goed in. met moeite kunnen we 1 tent kunnen opzetten, het waait behoorlijk en daar zijn die koepeltentjes niet tegen bestand. bovendien is de grond zo hard, dat peter alle haringen krom slaat en ten slotte met de (rubberen) hamer begint te gooien. ik blij dat het kamperen er bijna opzit. trounens, het is hier voor ons tropische mensen veeeel te koud. na een nacht klappertanden, weten we niet hoe snel we naar hunter valley moeten rijden alwaar we een wijntoertje doen.
zei iemand nou dat we naar sydney gaan? maar daar wonen veronique en emma, misschien kunnen we wat leuks afspreken! nou, dat vonden zij een heel goed idee. sterker nog, we worden uitgenodigd om bij hen te komen logeren zolang we in sydney zijn. joepie, iedereen blij. emma om mee te spelen, warme bedden en nederlandse paashaasjes. een mooie overgang voor An, die we zaterdag op het vliegveld gaan uitzwaaien.
31 March 2007
fotoos X
fraser island met de landrover
whitsunday islands met het zeilschip
onze zwemmertjes
hop, hop paardje
daintree national park
Subscribe to:
Posts (Atom)
